นาทีเฉียดตาย

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ วินาทีที่กรงเล็บสีดำสนิทของเด็กสาวผู้ถูกครอบงำพุ่งเข้าหารำคอของรินรดา ศรัณย์ไม่ได้ใช้เวลาแม้แต่วินาทีเดียวในการไตร่ตรอง เขาพุ่งตัวเข้าขวางหน้าหญิงสาวสัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาทำงานเร็วกว่าสมองที่พยายามปฏิเสธวิชาอาคมของบรรพบุรุษ “หมอบลง!” ศรัณย์คำรามลั่น เสียงของเขาไม่ได้เป็นเพียงคำสั่ง แต่มันสั่นสะเทือนไปถึงมวลอากาศรอบข้าง รินรดาทิ้งตัวลงตามสัญชาตญาณตำรวจที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นคมมีดอาคมในมือศรัณย์สั่นระริก แสงสีฟ้าหม่นที่เคยนิ่งสงบกลับปั่นป่วนเหมือนเปลวไฟที่ถูกลมพายุพัดกระหน่ำ เขาไม่ได้แค่ถือมันไว้เฉยๆ ทว่าเขากำลัง 'สื่อสาร' กับมัน ฉับ! เสียงมีดเหล็กอาคมปะทะกับพลังงานลบที่หนาทึบจนเกิดประกายไฟสีม่วงอมดำ ร่างของเด็กสาวกระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับผนังปูนเก่าจนร้าว ศรัณย์สัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกข้อมือ พลังงานสายหนึ่งไหลทะลักจากด้ามมีดเข้าสู่ร่างกายของเขา มันร้อนแรง ดุดัน และเต็มไปด้วยความโกรธแค้นของเหล่าดวงวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในเหล็กกล้านั้น “คุณ… คุณทำได้ยังไง” รินรดาพยุงตัวขึ้นจากพื้น มือของเธอคว้าปืนพกประจำกายตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่านิ้วมือสั่นเทาจนยากจะควบคุม เธอไม่เคยเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็นจนกระทั่งวินาทีนี้ ศรัณย์ไม่ตอบ เขายืนนิ่ง ขาซ้ายก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อรับน้ำหนัก ร่างกายของเขากำลังต่อสู้กับบางอย่างที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในจิตใจ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้า “อย่าเพิ่งถามตอนนี้ริน! ถอยออกไปให้ห่างจากตัวมัน มันไม่ใช่เด็กคนนี้แล้ว… มันเป็นแค่ภาชนะ!” เด็กสาวที่ดูเหมือนไร้ทางสู้ในตอนแรกค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น เงาดำทมิฬที่ปกคลุมร่างของเธอขยายตัวขึ้นจนกลายเป็นรูปร่างของชายร่างใหญ่ที่ดูน่าสะพรึงกลัว เสียงหัวเราะแหลมเล็กของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนเสียงบดกระดูก ศรัณย์กัดฟันกรอด เขาจำวิชาที่เคยสาบานว่าจะไม่แตะต้องมันได้ดี มือของเขาประสานเข้าหากันในท่ามกลางความสับสนของสติสัมปชัญญะ “ข้าขออัญเชิญดวงจิตแห่งครูบาอาจารย์ จงเปิดทางแก่ผู้หลงทาง และตัดขาดโซ่ตรวนแห่งความอาฆาตนี้!” อากาศรอบข้างเริ่มเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ ศรัณย์พุ่งตัวเข้าหาเงาร่างนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พุ่งไปเพื่อป้องกัน แต่เป็นการจู่โจมด้วยอาคมที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่เยาว์วัย แม้เขาจะปฏิเสธตัวตนในอดีต แต่สัญชาตญาณของการเป็น 'หมอผี' นั้นอยู่ในสายเลือดจนไม่อาจลบเลือน การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ศรัณย์ปัดป้องกรงเล็บที่พุ่งเข้ามาดั่งพายุบุแคม รินรดาคอยมองหาจังหวะที่จะยิงกดดัน แต่เธอกลับพบว่ากระสุนปืนของเธอไร้ผล มันทะลุผ่านเงามืดนั้นไปโดยไม่สร้างรอยขีดข่วนใดๆ ราวกับเธอกำลังสู้กับอากาศธาตุ “ศรัณย์! ระวังข้างหลัง!” รินรดาตะโกนสุดเสียง ศรัณย์ไม่ได้หันกลับไป แต่เขาใช้ 'ตาทิพย์' ที่เพิ่งเปิดขึ้นจากการกระตุ้นของพลังงานรอบตัวสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวข้างหลัง เขาหมุนตัวกลับและตวัดมีดอาคมเป็นวงกว้าง แสงสีฟ้าหม่นวาดผ่านความมืดกลายเป็นเส้นสายที่ปิดล้อมวิญญาณร้ายเอาไว้ แรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนเด็กสาวทรุดลงกับพื้น สติของเธอกำลังจะหลุดลอย ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ศรัณย์หอบหายใจถี่ ร่างของเด็กสาวค่อยๆ อ่อนระทวยลง เงามืดที่เคยบดบังใบหน้าของเธอเริ่มจางหายไป เหลือเพียงร่างไร้สติที่ดูเหนื่อยล้าเกินบรรยาย “จบแล้วใช่ไหม…” รินรดาเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง เธอวางปืนลงและทรุดตัวลงข้างๆ ศรัณย์ที่ยังคงกำมีดแน่น ศรัณย์มองดูมีดในมือ แสงสีฟ้าค่อยๆ ดับวูบลงเหลือเพียงเหล็กสนิมเขรอะเช่นเดิม “จบแค่นี้... ในส่วนของคดีนี้ แต่สำหรับผม มันเพิ่งเริ่มต้นริน” เขายังไม่ทันได้อธิบายต่อ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง มันไม่ใช่เสียงของวิญญาณ แต่มันคือเสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นปูนอย่างเป็นจังหวะจะโคน ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่พุ่งขึ้นมาตามไขสันหลังทำให้ศรัณย์ตระหนักได้ทันทีว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา “เก่งมาก… เลือดของตระกูลหมอผีที่สาบสูญ ยังคงเข้มข้นไม่เปลี่ยน” เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายวัยกลางคนที่ปรากฏตัวขึ้นในความมืด ทำให้ศรัณย์ต้องหันขวับไปมอง รินรดารีบคว้าปืนขึ้นมาเล็งเป้าหมาย แต่ทว่าเธอกลับต้องชะงักงัน เมื่อเห็นว่าชายผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้ชายคนเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในแฟ้มคดีฆาตกรรมปริศนาที่เธอเคยตามหามาตลอดสามปี—ชายผู้ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เหตุการณ์ไฟไหม้ศาลากลางเก่าแล้ว เขายิ้มที่มุมปาก ดวงตาว่างเปล่าดุจหลุมศพจ้องมองมาที่ศรัณย์ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังทั้งหมดของคนทั้งคู่ “ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือสัญญาที่พวกเจ้ายังต้องชดใช้ให้แก่ข้า… ทายาทคนสุดท้าย” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ