กลับสู่เมืองหลวง

"คุณรินทร์ วางปืนลงเถอะครับ กระสุนเงินนั่นทำอะไรเขาไม่ได้หรอก นอกจากจะทำให้สถานการณ์มันเลวร้ายลง" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเฉียบขาด สายตาของผมจับจ้องไปที่ชายร่างผอมสูงในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่ยืนอยู่ปลายเตียงในห้องพักโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร เงาของเขาทอดยาวผิดรูปผิดร่างไปบนผนัง มันดูเหมือนกรงเล็บที่กำลังตะปบเข้าหาตัวรินรดา รินรดาหอบหายใจถี่ มือที่ถือปืนประจำกายสั่นระริก สายตาของเธอแข็งกร้าวแต่แฝงความหวาดหวั่นที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดตำรวจสาวผู้ยึดมั่นในหลักการ "แต่หมอนั่น... หมอนั่นฆ่าคนมาสามศพแล้วนะศรัณย์! หลักฐานในมือฉันมันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเรื่องผีสางที่คุณบอก!" "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหก แต่คนตายที่พูดได้น่ะสิครับที่ชอบเล่นตลก" ผมก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พลางหยิบผงธูปเสกออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม กลิ่นกำยานจางๆ ลอยฟุ้งไปในอากาศจนบดบังกลิ่นอับชื้นของศพที่เริ่มโชยมาจากร่างนั้น ชายในชุดสูทหัวเราะออกมา เสียงของเขามันแหบแห้งเหมือนเศษแก้วบดละเอียด "หมอผีตระกูลตกอับกับตำรวจหญิงผู้โง่เขลา... พวกแกคิดว่ากลับมาถึงกรุงเทพฯ แล้วทุกอย่างจะจบลงที่ห้องขังงั้นเหรอ?" ร่างนั้นขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ แขนของเขายืดขยายออกราวกับยางพารา รินรดาสบถเบาๆ ก่อนจะเหนี่ยวไกปืน เสียงปืนดังกึกก้องไปทั่วห้อง แต่กระสุนกลับทะลุผ่านอากาศไปกระทบกำแพงจนปูนแตกกระจาย ชายคนนั้นไม่ได้สะทกสะท้าน เขาพุ่งเป้าไปที่รินรดาด้วยความอาฆาต ผมไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ นิ้วมือที่ชุ่มไปด้วยคราบน้ำมันอาคมวาดเส้นสายลงบนอากาศเบื้องหน้า ก่อเกิดเป็นม่านพลังสีครามสกัดกั้นร่างนั้นไว้ทันเวลา แรงกระแทกส่งผลให้ม่านพลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ผมกัดฟันแน่น ความเย็นเยือกของวิญญาณอาฆาตแทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง "รินทร์! ถอยไปตั้งหลักที่ระเบียง เดี๋ยวนี้!" ผมสั่งเสียงเข้ม รินรดาแม้จะดูตื่นตระหนก แต่เธอก็เป็นทหารที่ผ่านสมรภูมิมาไม่น้อย เธออาศัยจังหวะที่ผมยื้อพลังกับวิญญาณร้ายพุ่งตัวออกไปที่ระเบียงห้องทันที ผมสะบัดมือแรงๆ หนึ่งครั้ง พลังอาคมแตกกระจายกลายเป็นห่าฝนแห่งธูปเสกที่พุ่งเข้าใส่ร่างของวิญญาณตนนั้นจนเขาแผดเสียงร้องโหยหวน ร่างที่เคยดูเนี้ยบกริบเริ่มบิดเบี้ยว เผยให้เห็นเนื้อหนังที่เน่าเปื่อยและรอยกระสุนนับไม่ถ้วนบนร่างที่แท้จริง เมื่อวิญญาณตนนั้นล่าถอยกลับเข้าสู่เงามืด ผมจึงถอนหายใจยาว ก่อนจะทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า พลังที่ใช้ไปในการสะกดวิญญาณระดับนี้ในเขตเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยกระแสพลังงานรบกวนนั้นกินแรงผมไม่น้อย "สรุปว่ามันไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตทั่วไปสินะ..." รินรดากลับเข้ามาในห้อง เธอวางปืนลงบนโต๊ะแล้วหยิบน้ำดื่มขึ้นมาจิบ ดวงตาของเธอยังคงมีความสับสน แต่ความดื้อรั้นนั้นลดน้อยลงไปมาก "หมอนั่น... คือสิ่งที่ตามคุณมาจากต่างจังหวัดใช่ไหม?" ผมพยักหน้าพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ สว่างไสวด้วยแสงไฟ แต่ในสายตาของผม ผมกลับเห็น 'รอยแยก' ของมิติที่ค่อยๆ ขยายตัวขึ้นเหนือยอดตึกแต่ละแห่ง นี่ไม่ใช่แค่การตามล่าของวิญญาณตนเดียว แต่มันคือสัญญาณของบางสิ่งที่ใหญ่กว่า "ไม่ใช่แค่เขาครับรินทร์" ผมพูดเสียงเรียบขณะมองเงาสีดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในทุกมุมถนนของเมืองหลวง "พวกมันกำลังกลับมา หรือจะพูดให้ถูกคือ พวกมันกำลังขยายอิทธิพลเข้าสู่ใจกลางอำนาจของประเทศ และสิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือ..." ผมหยุดพูดเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนหลังคาตึกฝั่งตรงข้าม เงาร่างนั้นไม่ได้มีท่าทีอาฆาต แต่กลับดูคุ้นเคยจนหัวใจของผมกระตุกวูบ "กลัวอะไรครับศรัณย์?" รินรดาถามพลางเดินเข้ามาใกล้ "กลัวว่าคนที่บงการวิญญาณเหล่านี้... จะเป็นคนที่ผมเคยนับถือที่สุดในอดีต" ทันใดนั้น โทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากกองบังคับการฯ เธอรับสายแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือด ก่อนจะส่งโทรศัพท์ให้ผม "สายจากสถานีตำรวจนครบาล... พวกเขาบอกว่ามีศพถูกฆาตกรรมลักษณะเดียวกันพบที่โถงทางเดินของศาลอาญา... ทั้งหมดสิบสองศพครับศรัณย์ และในศพเหล่านั้น... มีรูปถ่ายของคุณวางอยู่บนหน้าอกของทุกร่างเลย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักในทันที ลมพัดแรงผ่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ พัดพาเอาเอกสารในห้องปลิวว่อน และท่ามกลางกระดาษที่ปลิวว่อนนั้น ผมสังเกตเห็นรอยเขียนด้วยเลือดสดๆ บนกระจกหน้าต่างที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อครู่ มันคือตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือของแม่... ลายมือของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน 'ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกชายที่รัก' ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ