สมุดบันทึกที่หายไป

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ปืนกระบอกนี้ลั่นใส่กะโหลกคุณเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำของศรัณย์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากไฟถนนที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา กระบอกปืนลูกโม่สีเข้มในมือของเขาสั่นไหวน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเดือดดาลที่พุ่งพล่านอยู่ภายในอก ร่างในเงามืดที่กำลังงัดแงะลิ้นชักโต๊ะทำงานของเขาชะงักกึก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาอย่างเชื่องช้า "คุณใจร้อนเกินไปนะ ศรัณย์" เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงของหัวขโมยทั่วไป แต่เป็นเสียงของผู้ที่กุมความลับบางอย่างที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด ศรัณย์หรี่ตาลง พยายามเพ่งมองใบหน้าของอีกฝ่ายผ่านความมืด "คนอย่างคุณไม่ควรอยู่ที่นี่... โดยเฉพาะหลังจากที่คุณพยายามเล่นตลกกับวิญญาณในคดีบ้านร้างเมื่อคืน" ผู้บุกรุกขยับตัวเข้าหาแสงไฟเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ดูเสแสร้งและเหยียดหยามในคราวเดียวกัน มันคือ 'ชัชวาล' ชายที่ศรัณย์เคยไว้วางใจให้เป็นแหล่งข่าวในแวดวงไสยศาสตร์ แต่บัดนี้ แววตาของอีกฝ่ายกลับว่างเปล่าราวกับถูกบางสิ่งครอบงำ "บันทึกเล่มนั้นไม่ได้มีไว้ให้คนที่มีสายเลือดกึ่งผีกึ่งคนอย่างคุณครอบครองหรอกนะ" ชัชวาลพูดพลางขยับมือเข้าหาเข็มขัด "มันเป็นพันธสัญญา... เป็นกุญแจที่ถ้าตกอยู่ในมือผิดคน มันจะฉีกกระชากโลกที่คุณพยายามปกป้องให้พินาศ" ศรัณย์ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าหาในพริบตา ความเป็นหมอผีที่ถูกปลุกเร้าทำให้เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชัชวาล มันไม่ใช่กลิ่นกายของมนุษย์ แต่มันคือกลิ่นของดินป่าช้าและซากศพที่เน่าเปื่อย เขาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่นก่อนจะกระชากจนเกิดเสียงกรีดร้องแหลมเล็กจากอากาศรอบข้าง "แกไม่ได้มาคนเดียวสินะ" ศรัณย์กัดฟันกรอด ขณะที่เงาดำร่างหนึ่งค่อยๆ ผุดขึ้นจากพื้นห้องราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ มันพุ่งเข้าใส่เขาจากมุมมืด ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน ร่างของรินรดาพุ่งเข้ามาพร้อมปืนประจำกายที่อยู่ในท่าเตรียมพร้อม เธอชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ศรัณย์กำลังยื้อยุดกับชายปริศนา และที่น่าขนลุกคือเธอมองเห็น 'เงา' ที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับร่างของชัชวาลกำลังเงื้อมมือเข้าหาลำคอของเขา "ศรัณย์! ถอยออกมา!" รินรดาตะโกนลั่น เธอไม่ลังเลที่จะเหนี่ยวไกใส่สิ่งที่เธอมองเห็นผ่านเลนส์กล้องพิเศษที่เธอแอบติดตั้งไว้ในห้อง เสียงปืนสนั่นหวั่นไหว แต่กระสุนกลับทะลุผ่านเงามืดนั้นไปราวกับอากาศธาตุ ศรัณย์อาศัยจังหวะที่เงาร่างนั้นชะงัก คว้าเอาเหรียญอาคมที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อกดลงบนหน้าผากของชัชวาล ทันใดนั้น แรงปะทะมหาศาลก็ผลักทั้งคู่กระเด็นไปคนละทาง "รินรดา! อย่าดูดวงตามัน!" ศรัณย์ตวาดเตือน แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป รินรดาสบตากับชัชวาลเพียงชั่ววินาที ก่อนที่ร่างกายของเธอจะแข็งทื่อ ดวงตาของตำรวจสาวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขุ่นมัวราวกับแก้วที่แตกร้าว เธอไม่ได้ทรุดลงไป แต่กลับค่อยๆ ก้าวเดินอย่างไร้จุดหมายไปยังโต๊ะทำงานของศรัณย์ มือของเธอหยิบสมุดบันทึกหนังสีดำที่ศรัณย์ซ่อนไว้ในช่องลับใต้โต๊ะขึ้นมา "รินรดา หยุดนะ!" ศรัณย์ตะโกน พยายามจะลุกขึ้นแต่กลับถูกพลังงานลี้ลับกดทับจนขยับไม่ได้ ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดตรึงร่างของเขาไว้กับพื้น ชัชวาลหัวเราะร่า เขาค่อยๆ พยุงตัวขึ้นยืน "คุณคิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่มีสมุดบันทึกงั้นหรือศรัณย์? คุณมันก็แค่เหยื่อที่เดินเข้าสู่กับดักด้วยตัวเองต่างหาก" รินรดาในสภาพที่เหมือนคนละเมอเดินตรงมาหาชัชวาล เธอยื่นสมุดบันทึกเล่มนั้นให้เขาด้วยท่าทีที่เคารพเทิดทูนราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ทว่าในวินาทีที่นิ้วมือของชัชวาลกำลังจะสัมผัสกับปกสมุด บันทึกเล่มนั้นกลับส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนเหมือนคนใกล้ตาย และเปลวไฟสีน้ำเงินก็ลุกพรึบขึ้นจากกลางหน้ากระดาษ ชัชวาลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันไม่ใช่สมุดบันทึกที่เขาต้องการ! "แกโดนหลอกแล้ว..." ศรัณย์เค้นเสียงหัวเราะออกมาแม้เลือดจะซึมออกจากมุมปาก "บันทึกเล่มจริงไม่ได้อยู่ในห้องนี้มานานแล้ว และคนที่จะเปิดมันได้... ก็ไม่ใช่คนที่ไร้วิญญาณอย่างแก" ในเสี้ยววินาทีนั้น รินรดาได้สติ เธอสะบัดหัวอย่างแรงก่อนจะเล็งปืนไปที่ชัชวาลด้วยความเด็ดขาด ทว่าสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขาไม่ใช่ชัชวาลอีกต่อไป แต่เป็นร่างของชายชราในชุดสูทสีเทาที่ศรัณย์จำได้แม่นยำ—ชายผู้ที่เป็นคนสั่งการให้พ่อแม่ของเขาต้องพบจุดจบเมื่อยี่สิบปีก่อน เขายืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มให้ศรัณย์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า "ยินดีต้อนรับกลับสู่นรกของตระกูลเจ้า... หลานชาย" พื้นห้องใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่เริ่มแตกออก เผยให้เห็นหลุมลึกที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของวิญญาณนับพันที่ถูกจองจำอยู่เบื้องล่าง ศรัณย์รู้ดีว่าหากร่วงลงไป เขาจะไม่มีวันกลับขึ้นมาได้อีกตลอดกาล ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในคดีที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ เข็มทิศมองวิญญาณ