มิตรภาพที่ก่อตัว

“คุณจะบอกว่าสิ่งที่คุณเห็นในห้องเก็บศพเมื่อคืนนี้... มันไม่ใช่ภาพหลอนจากความเหนื่อยล้า แต่มันคือคำร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่ตายไปแล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือครับ คุณรินรดา?” ศรัณย์วางถ้วยกาแฟเซรามิกสีทึบลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องสอบสวนชั่วคราว เสียงกระทบของมันดังแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังผู้หมวดสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ลดละ ร.ต.อ.หญิง รินรดานิ่งเงียบ เธอไม่ได้หลบสายตา แต่ในแววตาที่เคยแข็งกร้าวและยึดมั่นในตำรากฎหมายกลับมีความสั่นไหวบางอย่างซ่อนอยู่ มือของเธอกำถ้วยกระดาษแน่นจนขอบบุบเบี้ยว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังตัดสินใจกระโดดลงจากหน้าผา “ฉันพยายามหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์มาตลอดหนึ่งคืนที่ผ่านมาค่ะ... เอ้ย... ครับ” เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเกือบหลุดสำนวนติดปาก ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีให้ดูมั่นคงขึ้น “ทั้งเรื่องกล้องวงจรปิดที่รวนในเวลาเดียวกับที่ฉันเห็นเงาสีดำ และอุณหภูมิในห้องที่ลดฮวบลงโดยไม่มีเหตุผลทางกายภาพ แต่มันไม่มีสมการไหนตอบโจทย์ได้เลย... คุณศรัณย์ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าศพในถุงใบนั้นกำลังสื่อสารกับใครกันแน่” ศรัณย์ยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ไม่ใช่การเยาะเย้ย แต่เป็นความเห็นอกเห็นใจอย่างที่เขาไม่เคยแสดงออกกับใครมาก่อน เขาเอื้อมมือไปเลื่อนแฟ้มคดีที่วางอยู่กึ่งกลางโต๊ะมาไว้ตรงหน้า ก่อนจะหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาขีดเขียนลงบนกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก “โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่สิ่งที่ตาเนื้อเห็นนะครับคุณรินรดา ความกลัวเป็นสิ่งที่ทุกคนมี แต่คนที่กล้าจะมองข้ามผ่านความกลัวเพื่อค้นหาความจริงในอีกฝั่งของม่านหมอก คือคนที่ผมให้ความเคารพที่สุด” รินรดาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ ความเย็นชาที่เคยเป็นกำแพงกั้นระหว่างพวกเขาทั้งคู่เริ่มร้าวฉานลง “ทำไมคุณถึงยอมช่วยฉัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้คุณทำท่าเหมือนอยากจะผลักไสฉันไปให้พ้นทาง?” “เพราะในวันที่ผมสูญเสียทุกอย่างไป ผมไม่มีใครยืนอยู่ข้างๆ เพื่อฟังเสียงของคนตายที่ร้องเรียกหาความยุติธรรมเลยครับ” ศรัณย์เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง มันมีความเจ็บปวดที่ถูกฝังลึกอยู่ข้างใต้ “แต่ครั้งนี้... ผมไม่อยากให้คุณต้องแบกรับมันเพียงลำพัง เหมือนที่ผมเคยเป็น” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดเรื่องคดีดูจะจางลงแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ รินรดาผ่อนลมหายใจออกยาว เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ลดท่าทีระแวดระวังลงจนหมดสิ้น “ขอบคุณนะคะ... เอ้ย... ขอบคุณครับ” รินรดาหัวเราะเบาๆ ให้กับความผิดพลาดของตัวเอง “ฉันยอมรับก็ได้ ว่าลำพังฉันคนเดียวคงทำคดีนี้ไม่สำเร็จจริงๆ หากคุณไม่ได้ช่วยชี้จุดที่มองไม่เห็นให้... เรามาเริ่มกันใหม่ไหมครับ? ในฐานะเพื่อนร่วมทีม ไม่ใช่ในฐานะคู่ปรับ” ศรัณย์ยื่นมือออกมาวางบนโต๊ะ แววตาของเขาดูอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ด้วยความยินดีครับ ผู้หมวด” ทว่า ในขณะที่มือนั้นกำลังจะสัมผัสกัน ความเงียบภายในห้องกลับถูกทำลายด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและหนักแน่นผิดปกติ ประตูไม้ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการขออนุญาต ร่างของจ่าสมหมายที่ทำหน้าที่เฝ้าหน้าห้องวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ใบหน้าของเขามีรอยแผลสดๆ เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากขมับ “ผู้หมวดครับ! ศพ... ศพในห้องดับจิตหมายเลขสี่! มันไม่ได้อยู่ในถุงแล้วครับ!” รินรดาลุกขึ้นยืนทันที มือคว้าซองปืนที่วางอยู่ข้างตัวโดยสัญชาตญาณ “หมายความว่ายังไง! ใครอนุญาตให้ใครเคลื่อนย้ายศพคดีฆาตกรรม!” จ่าสมหมายตัวสั่นเทา หอบหายใจอย่างหนักจนแทบจับใจความไม่ได้ “ไม่มีใครเคลื่อนย้ายครับ! แต่มัน... มันเดินออกมาเอง! กล้องวงจรปิดจับภาพได้ชัดเจน มันไม่ได้เดินไปหาใคร แต่มันกำลังตรงมาที่ห้องสอบสวนนี้... และตอนนี้... มันอยู่หน้าประตูห้องนี้แล้วครับ!” ศรัณย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลุบานประตูเข้ามา มันไม่ใช่ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือกลิ่นอายของความตายที่เขารู้จักดีเกินไป เขาชักมีดหมอเล่มเล็กที่พกไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมาถือไว้มั่น เสียงเคาะประตูอย่างแรงจังหวะเดิมซ้ำๆ ดังขึ้น... ปัง... ปัง... ปัง... แต่คราวนี้ เสียงนั้นไม่ได้มาจากมนุษย์ และดูเหมือนมันกำลังจะพังบานประตูให้พินาศลงในเสี้ยววินาทีนี้! ... ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผมนะครับ หวังว่าเราจะก้าวผ่านความมืดมิดไปด้วยกันครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ