เผชิญหน้ากับจอมขมังเวท

“หยุดอยู่ตรงนั้น ถ้าไม่อยากให้วิญญาณในร่างแกต้องแตกสลายไปมากกว่านี้” เสียงทุ้มต่ำของศรัณย์ดังก้องท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้างริมน้ำ กลิ่นสาบสางของซากศพที่เริ่มเน่าเปื่อยโชยมาปะทะจมูก ผสมกับกลิ่นธูปไม้จันทน์ที่เผาไหม้จนฉุนกึก เขาขยับตัวไปข้างหน้าช้าๆ มือขวาของเขากุมด้ามมีดหมอเล่มเก่าที่สืบทอดมาจากตระกูลไว้แน่น จนสันหมัดขึ้นสีขาว เบื้องหน้าของเขาคือชายร่างผอมสูงในชุดคลุมสีเทามอซอ ผิวหนังของชายผู้นี้ดูซีดเผือดราวกับคนตายที่เพิ่งถูกปลุกขึ้นมา ดวงตาของมันดำมืดสนิทไร้แววตาขาว ศรัณย์สัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตที่แผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่น มันคือไอเวทที่เข้มข้นจนอากาศรอบข้างดูบิดเบี้ยว ร.ต.อ.หญิง รินรดา ขยับเข้ามายืนเคียงข้าง มือของเธอกุมปืนพกประจำกายแน่น แม้ความเชื่อในหลักการวิทยาศาสตร์จะกรีดร้องบอกว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือความผิดปกติทางประสาทสัมผัส แต่นัยน์ตาที่เห็นควันดำโอบล้อมร่างของชายลึกลับผู้นั้น ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ศรัณย์พยายามชี้ให้เห็นมาตลอดได้ “ศรัณย์... คนๆ นี้คือคนที่สั่งฆ่าพยานทั้งหมดใช่ไหม” รินรดาถามเสียงเบา ทว่ามั่นคง เธอพยายามสะกดความสั่นไหวในน้ำเสียงไว้ “ไม่ใช่แค่สั่งฆ่าครับริน... เขาคือคนดึงวิญญาณพวกนั้นมาเป็นทาสรับใช้” ศรัณย์ตอบโดยไม่ละสายตาจากเป้าหมาย ชายชุดคลุมขยับยิ้ม ปากที่แห้งผากของมันขยับเป็นจังหวะเหมือนกำลังสวดคาถาที่ไร้เสียง กลิ่นไหม้ของเนื้อหนังเริ่มกระจายตัว แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนรินรดาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นนับสิบกำลังบีบคอเธออยู่ “พวกแก...” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้น เสียงของมันฟังดูเหมือนคนสองคนกำลังพูดพร้อมกัน “ช่างเป็นแมลงเม่าที่ขยันบินเข้ากองไฟดีเสียจริง ตระกูลที่สาบสูญไปแล้วอย่างพวกแก ยังกล้าเสนอหน้ากลับมาอีกหรือ” ศรัณย์แค่นยิ้มที่มุมปาก “ตระกูลผมอาจจะสาบสูญไปตามกาลเวลา แต่ความแค้นที่พวกแกทำไว้กับพ่อแม่ฉัน... มันยังสดใหม่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน” สิ้นคำกล่าว ศรัณย์ก็พุ่งตัวออกไป ความเร็วของเขาราวกับเงาผี เขาคว้าหยิบยันต์อาคมที่เตรียมไว้ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาสะบัดออกไปกลางอากาศ ยันต์สีชาดเปล่งแสงวาบก่อนจะแตกตัวเป็นตาข่ายแสงพุ่งเข้าหาจอมขมังเวท ชายผู้นั้นไม่หลบหลีก มันยกฝ่ามือขึ้นช้าๆ ไอหมอกสีดำมืดมิดพุ่งออกจากปลายนิ้ว ปะทะกับตาข่ายอาคมจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น พื้นโกดังที่ปูด้วยไม้ผุพังแตกกระจาย แรงปะทะทำให้รินรดาต้องก้มตัวหลบเศษไม้ที่กระเด็นมาใส่ “ริน! ยิงที่รอยสักบนหน้าอกมันครับ! นั่นคือจุดรวมอาคม!” ศรัณย์ตะโกนสั่งขณะที่เขาต้องรับมือกับการโจมตีทางไสยเวทของอีกฝ่ายเพียงลำพัง รินรดาไม่รอช้า เธอตัดสินใจในวินาทีนั้นเอง เธอหยิบเครื่องรางที่ศรัณย์เคยให้ไว้ขึ้นมาแตะที่หน้าปืนก่อนจะเล็งเป้าหมาย แม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจ แต่หน้าที่ของตำรวจและสัญชาตญาณของการเป็นพยานคนสุดท้ายทำให้เธอต้องกล้าหาญ *ปัง! ปัง!* กระสุนนัดแรกพลาดเป้าไปเพียงนิดเพราะไอหมอกบิดเบือนทัศนวิสัย แต่กระสุนนัดที่สองพุ่งตรงเข้าที่รอยสักรูปยันต์อักขระบนอกของชายชุดคลุมอย่างแม่นยำ เสียงหวีดร้องโหยหวนดังออกมาจากรอยสักนั้น ราวกับมีวิญญาณนับร้อยกำลังถูกแผดเผา จอมขมังเวททรุดลงเข่าหนึ่งข้าง เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากแผลที่อก รอยสักนั้นเริ่มจางลง แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก เงาสีดำที่เคยห่อหุ้มตัวชายผู้นั้นเริ่มเปลี่ยนรูป ร่างของมันบิดเบี้ยวจนดูไม่ออกว่าคือมนุษย์หรือปีศาจ มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำมืดคู่นั้นจ้องมองมาที่ศรัณย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช “แกคิดว่านี่คือร่างจริงของฉันอย่างนั้นหรือ...” เสียงของมันเปลี่ยนไปคราวนี้เป็นเสียงของผู้หญิงที่ศรัณย์คุ้นเคยอย่างประหลาด เสียงของแม่เขา ศรัณย์ตัวชาวาบ ความทรงจำที่เคยปิดตายไว้ในส่วนลึกของจิตใจถูกกระชากออกมาอย่างรุนแรง ภาพบ้านที่ถูกไฟไหม้ ภาพใบหน้าสุดท้ายของแม่ที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ ทุกอย่างพุ่งเข้าใส่เขาราวกับพายุ “หลบไปศรัณย์!” รินรดาตะโกนเตือน แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป เงาดำนั้นระเบิดออก กลายเป็นกลุ่มควันมหาศาลที่พุ่งเข้าโอบล้อมร่างของศรัณย์เอาไว้ เขาถูกดึงเข้าไปในมิติแห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยว ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เขามองเห็นร่างของชายชุดคลุมอีกคนเดินออกมาจากมุมมืดของโกดัง คนที่เขารู้จักดี... คนที่เขาเคยคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่คดีนั้นจบลง ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยแต่ทว่านัยน์ตากลับฉายแววฆาตกรที่เลือดเย็นที่สุดเท่าที่ศรัณย์เคยพบ “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ลูกชาย” ศรัณย์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นว่าชายที่อยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เขาตามหามาตลอดชีวิตเพื่อที่จะล้างแค้น... พ่อของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในทุกตอนนะครับ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ถึงที่สุดครับ