ความลับของเจ้าอาวาส

“วางปืนลงซะศรัณย์... ก่อนที่พวกผมจะเปลี่ยนจากคำขอร้องให้เป็นคำสั่ง” กระบอกปืนสีดำสนิทนับสิบกระบอกเล็งมาที่กลางหน้าอกของเขา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นหยุดลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงราวกับเครื่องจักร ภายใต้แสงไฟสลัวของโกดังร้าง กลิ่นสาบของความชื้นและคาวเลือดจางๆ ตีเข้าจมูกจนศรัณย์ต้องขมวดคิ้ว เขาไม่ได้หันไปมองกลุ่มชายชุดดำที่ล้อมเขาไว้ แต่สายตากลับจ้องมองไปยังรอยแยกของอากาศตรงหน้าที่ชายปริศนาเพิ่งจะเลือนหายไป รินรดาที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงชะงักกึก เธอชักปืนประจำกายออกมาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็น 'หน่วยงานลับ' ที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดการทำงานในคดีนี้ “ริน... อย่า” ศรัณย์ยกมือขึ้นเชิงห้าม น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ข่มความตื่นตระหนกในใจ “ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่เธอจริงๆ... เธอต้องไม่ยุ่งกับคนพวกนี้ตอนนี้” “แกหมายความว่ายังไง!” รินรดาตะคอก ความสับสนฉายชัดในแววตา “คนพวกนี้คือทางการ หรือว่าพวกมันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมด!” “หุบปาก!” หนึ่งในชายชุดดำตะคันกลับ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและไร้อารมณ์ “คนนอกไม่ควรรับรู้เรื่องศิลาอาถรรพ์ และไอ้เด็กหมอผีที่ทิ้งวิชาอย่างแก... ก็ไม่มีสิทธิ์ขุดคุ้ยสิ่งที่ถูกฝังไว้ใต้รอยเท้าของเจ้าอาวาสองค์ก่อน” ศรัณย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งผ่านหลังคอ มันไม่ใช่ไอเย็นจากคน แต่เป็นแรงอาฆาตที่ถูกสะกดไว้ด้วยมนตราโบราณ ซึ่งมีเพียง 'วัดร้างท้ายหมู่บ้าน' เท่านั้นที่เป็นแหล่งกำเนิดของกลิ่นอายนี้ “ถ้าอยากได้ตัวผม ก็ตามมาให้ทันแล้วกัน” ศรัณย์ตัดสินใจคว้าข้อมือรินรดาแล้วพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างบานเกล็ดที่แตกละเอียด เสียงกระจกบาดหูและเสียงปืนที่ดังสนั่นตามหลังมาคือสัญญาณเริ่มต้นของการไล่ล่าที่เขาต้องเดิมพันด้วยชีวิต --- หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่มาหยุดยืนอยู่หน้าโบสถ์เก่าของวัดร้างที่ชาวบ้านต่างร่ำลือว่า 'ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามาหลังตะวันตกดิน' ศรัณย์หยิบยันต์สีหม่นที่เปื้อนคราบดินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ รินรดาหอบหายใจถี่ เธอจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ศรัณย์... นายจะบอกว่า ‘เจ้าอาวาส’ ที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อน เกี่ยวข้องกับพวกหน่วยงานนั่นงั้นเหรอ? แล้วเบาะแสที่นายว่า มันอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหม?” ศรัณย์ไม่ตอบ เขาเดินตรงไปที่ฐานชุกชีของพระประธานที่ถูกปลวกกินจนผุพัง เขาใช้มีดอาคมขูดคราบปูนที่หุ้มไว้เบาๆ ผิวปูนค่อยๆ ร่วงหล่น เผยให้เห็นรอยจารึกอักขระขอมโบราณที่เรืองแสงสีม่วงจางๆ ในความมืด “พ่อผมเคยบอกไว้ก่อนตายว่า วัดนี้ไม่ได้สร้างเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา” ศรัณย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “แต่มันถูกสร้างเพื่อ ‘กักขัง’ อะไรบางอย่าง... สิ่งที่เจ้าอาวาสคนนั้นคอยเฝ้าดูแลมาตลอดชีวิต และหน่วยงานที่ตามล่าเรา ก็คือผู้สืบทอดหน้าที่เฝ้าสมบัติอัปมงคลนี้แทน” รินรดาเดินเข้ามาใกล้ มือของเธอแตะที่อักขระนั้นโดยไม่ทันระวัง *เปรี้ยง!* กระแสไฟฟ้าประหลาดไหลผ่านร่างของเธอ รินรดาล้มลงไปกองกับพื้น ศรัณย์รีบเข้าไปประคอง แต่ทันใดนั้น เสียงสวดมนต์ทุ้มต่ำและน่าสะพรึงกลัวก็ดังกระหึ่มขึ้นจากใต้พื้นดิน กลิ่นธูปเก่าๆ ที่ไม่ได้จุดมานานนับสิบปีโชยออกมาจากหลุมที่ศรัณย์เพิ่งเปิดออก “ดูนั่น...” ศรัณย์ชี้ให้เห็นสิ่งที่อยู่ใต้แท่นพระ ไม่ใช่ทองคำ ไม่ใช่พระเครื่อง แต่เป็น 'โลงแก้ว' ขนาดเล็กที่มีร่างของเด็กทารกคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ข้างใน... ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ หน้าตาของทารกคนนั้น กลับเหมือนกับศรัณย์ราวกับถอดแบบออกมา แม้แต่ปานสีแดงที่รูปจันทร์เสี้ยวใต้ไหปลาร้าก็ยังมีอยู่ตรงกันไม่มีผิดเพี้ยน รินรดาหน้าซีดเผือด “นั่น... นั่นมันหมายความว่ายังไงศรัณย์? นี่มันไม่ใช่ทารกในอดีต แต่มันคือ... ร่างต้นของนายงั้นเหรอ?” ศรัณย์เบิกตากว้าง ความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือนเริ่มตีกลับเข้ามาในหัวเหมือนพายุคลั่ง เขาไม่ใช่ทายาทหมอผีที่เกิดมาด้วยความรัก แต่มันคือการทดลอง... การทดลองที่เจ้าอาวาสองค์นั้นร่วมมือกับคนในตระกูลของเขาเอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่ประตูโบสถ์ แสงไฟฉายสว่างวาบส่องมาที่พวกเขาทั้งสอง ร่างของชายชราในชุดจีวรที่ควรจะมรณภาพไปนานแล้ว ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบนิ่งผิดธรรมชาติ ใบหน้าของเขายิ้มแย้ม ทว่าดวงตานั้นว่างเปล่าราวกับหลุมศพ “อาตมารอเจ้ามานานแล้ว... ศรัณย์... มาทวงคืนร่างกายที่เจ้าทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อนเสียที” เจ้าอาวาสเงยหน้าขึ้น แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาอาบลงบนใบหน้าของเขา ทำให้เห็นรอยเย็บที่คอ... รอยเย็บที่บ่งบอกว่าศีรษะของเขานั้นถูกนำมาต่อเข้ากับร่างใหม่ที่ยังคงหายใจได้... ร่างของพ่อศรัณย์ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามการไขปมปริศนาในค่ำคืนที่โหดร้ายนี้กับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ