พิธีกรรมที่ถูกลืม

"คุณจะบอกว่านี่คือเหตุผลที่พ่อคุณยอมตายงั้นเหรอ ศรัณย์?" เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานเก่าเก็บของคฤหาสน์ตระกูลวรเวช เธอวางแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เพิ่งปิดไม่ลงลงบนโต๊ะไม้สักตัวหนา สายตาของเธอจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ เหมือนจะดับแหล่มิแหล่ สะท้อนให้เห็นเงาร่างของศรัณย์ที่ดูโดดเดี่ยวและแตกสลายในคราวเดียว ศรัณย์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามสันหนังสือที่เรียงรายอยู่ในตู้ไม้โอ๊คโบราณ ก่อนที่นิ้วนั้นจะหยุดชะงักลงที่สมุดปกหนังสีดำเข้มเล่มหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้หลังกรอบรูปภาพครอบครัวที่หน้ากระจกแตกละเอียด "วิทยาศาสตร์อาจจะให้คำตอบว่าใครเป็นคนลงมือฆ่าคนในคดีนี้ได้ รินรดา" ศรัณย์หันกลับมา ดวงตาของเขาดูว่างเปล่าแต่แฝงไว้ด้วยความร้าวราน "แต่สิ่งที่คุณเห็นในที่เกิดเหตุ... รอยเลือดที่เขียนเป็นอักขระขอมโบราณ หรือความเย็นเยือกที่เครื่องวัดอุณหภูมิของพวกคุณตรวจไม่พบ... นั่นคือสิ่งที่พ่อผมพยายามจะฝังมันลงดินตลอดชีวิต" เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะดึงสมุดเล่มนั้นออกมา ฝุ่นสีเทาฟุ้งกระจายไปในอากาศ กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นกำยานจางๆ ลอยแตะจมูก ทั้งคู่ชะงักไปครู่ใหญ่ รินรดาที่พยายามยึดมั่นในเหตุผลถึงกับขยับถอยหลังหนึ่งก้าวเมื่อเห็นมือของศรัณย์สั่นเทาขณะเปิดหน้าแรก *บันทึกของอาจารย์ธาดา* ลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นปรากฏอยู่บนกระดาษที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองกรอบ เนื้อหาข้างในไม่ใช่แค่บันทึกประจำวัน แต่มันคือผังของพิธีกรรมที่ถูกลืม—พิธีกรรมที่ตระกูลหมอผีสายมืดใช้เพื่อ 'ดึงวิญญาณกลับมาจองจำ' "นี่มันคืออะไร..." รินรดาถามเสียงเบา ความเป็นตำรวจในตัวเธอกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณที่สั่งให้เธอหนีไปจากที่นี่ "นี่คือแผนที่ของการส่งวิญญาณไปสู่ความมืด" ศรัณย์ชี้ให้เห็นรอยหมึกสีแดงที่ดูคล้ายคราบเลือดแห้งกรัง "พ่อไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่กรมตำรวจสรุป ท่านตายเพราะเข้าไปขัดขวางไม่ให้พิธีกรรมนี้ดำเนินต่อไปในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสิบห้าปีก่อน... และดูนี่สิ" ศรัณย์พลิกไปหน้าสุดท้าย หน้ากระดาษส่วนหนึ่งถูกฉีกออกไป แต่รอยจารึกที่หลงเหลืออยู่กลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด บนกระดาษแผ่นนั้นมีชื่อของบุคคลที่ศรัณย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี—ชื่อของคนที่เขาเคยไว้วางใจที่สุดในสำนักงานตำรวจแห่งชาติ "รินรดา... คนที่ถือครอง 'นัยน์ตามรณะ' ในยุคนี้ ไม่ใช่แค่ผม" ศรัณย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นวูบหนึ่ง "พ่อบันทึกไว้ว่า มีคนในเครื่องแบบระดับสูงคอยสนับสนุนพิธีกรรมนี้มาตลอด เพื่อแลกกับอำนาจและความอมตะที่เหนือกว่ากฎหมาย" รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอพยายามนึกถึงรายชื่อผู้บังคับบัญชาที่คอยกดดันให้เธอปิดคดีนี้โดยเร็ว ปมของคดีเริ่มขมวดแน่นจนแทบจะขาดออกจากกัน ความเงียบในห้องเริ่มหนักอึ้งขึ้น ราวกับมีใครบางคนในเงามืดกำลังจับจ้องมองพวกเขาอยู่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นมาจากโถงทางเดินข้างนอก มันไม่ใช่เสียงเดินของคนปกติ แต่มันเป็นเสียงที่ลากผ่านพื้นไม้เป็นจังหวะเชื่องช้า... กึก... กึก... กึก... ทั้งคู่หันไปมองประตูที่ถูกปิดตาย ศรัณย์คว้าสร้อยประคำไม้พยุงขึ้นมาถือไว้มั่น ส่วนรินรดาชักปืนพกประจำกายออกมา มือของเธอสั่นเทาขณะที่เธอเล็งไปที่บานประตู กลอนประตูเริ่มขยับเองอย่างแรง มันไม่ได้ถูกไข แต่เหมือนมีพลังงานมหาศาลกำลังบีบเค้นให้มันพังลงมา ศรัณย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นเน่าเหม็นของดินฝังศพที่ลอยเข้ามาชัดขึ้นทุกที เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำทมิฬค่อยๆ แทรกตัวผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา ไม่ใช่คน... แต่เป็นอะไรบางอย่างที่พยาบาทและโหยหิว "ศรัณย์! นั่นมันตัวอะไร!" รินรดาร้องลั่น ก่อนที่ศรัณย์จะทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่คุ้นเคย จังหวะเดียวกับที่พ่อของเขามักใช้เคาะเรียกเขาในความฝัน และเมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ฆาตกรที่พวกเขาตามหา แต่มันคือ... ร่างที่ไร้วิญญาณของพ่อศรัณย์ในชุดหมอผีเต็มยศ โดยมีดวงตาที่กลายเป็นสีดำสนิทไร้ตาดำ จ้องมองมาที่เขาราวกับจะทวงคืนทุกอย่างที่เขาได้รับไป "ลูกรัก... ได้เวลาคืนสิ่งที่เจ้าไม่ได้เป็นเจ้าของแล้ว" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นยะเยือกจนหัวใจของศรัณย์แทบหยุดเต้น รินรดาเหนี่ยวไกปืนทันที แต่ลูกกระสุนกลับพุ่งทะลุร่างนั้นไปเหมือนยิงใส่หมอกควัน ก่อนที่ร่างนั้นจะก้าวเข้ามาใกล้ศรัณย์อีกเพียงหนึ่งก้าว พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่ามนุษย์จะทำได้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในทุกๆ ตอนนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ