แสงสีเลือดบนท้องฟ้า

"ถอยไปศรัณย์! อย่าให้มันแตะตัวคุณ!" เสียงตะโกนของรินรดาดังก้องท่ามกลางเสียงหวีดหวิวที่ไม่อาจนิยามได้ว่าเป็นเสียงลมหรือเสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณ ปืนพกในมือของเธอสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะภาพตรงหน้าคือสิ่งที่หลักสูตรโรงเรียนนายร้อยไม่เคยสอน สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ฆาตกรที่มีเนื้อหนัง แต่มันคือไอหมอกสีเลือดที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของมนุษย์นับสิบ ร่างเหล่านั้นบิดเบี้ยว แขนขาดูผิดรูป และดวงตากลวงโบ๋ที่ส่องประกายสีแดงฉานดั่งถ่านไฟ ศรัณย์ไม่ได้ถอยตามคำสั่ง เขายืนนิ่งอยู่หน้ากองไฟที่มอดลงจนเหลือเพียงถ่านสีแดงประปราย มือขวาของเขากำวัตถุโบราณที่ห่อหุ้มด้วยผ้าเก่าคร่ำไว้แน่น ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้หันไปมองรินรดา แต่สายตาของเขาจับจ้องไปยัง 'บางอย่าง' ที่กำลังลอยอยู่เหนือยอดไม้ "คุณริน ถอยไปอยู่หลังต้นไทรใหญ่ทางนั้นครับ" ศรัณย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มันแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะปฏิเสธ "อาคมที่ผมกางไว้รอบจุดนี้กำลังจะแตก พวกมันไม่ได้มาเพื่อสื่อสาร... พวกมันมาเพื่อล่า" "ล่า? ล่าอะไรในเมื่อเราไม่มีอะไรจะให้พวกมัน!" รินรดาค้าน แม้จะขยับถอยหลังตามที่ศรัณย์สั่ง แต่สายตายังคงกราดมองรอบด้าน เธอหยิบไฟฉายแรงสูงขึ้นมาเปิด กวาดแสงไปทั่วบริเวณ แต่แสงสีขาวจ้ากลับสะท้อนกลับมาเป็นสีแดงฉาดตา ราวกับว่าพื้นที่รอบตัวพวกเขาถูกย้อมด้วยสีเลือดไปเสียแล้ว ทันใดนั้น ลำแสงสีแดงเข้มดุจโลหิตก็พุ่งวาบขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนป่าที่เคยเป็นสีดำมืดให้กลายเป็นนรกบนดิน ร่างวิญญาณจำนวนมหาศาลที่เคยซ่อนอยู่ในความมืดปรากฏกายขึ้นพร้อมกัน เสียงโหยหวนนับร้อยนับพันดังระงมจนแก้วหูแทบแตก ศรัณย์กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การที่ดวงวิญญาณในป่าอาถรรพ์ลุกฮือขึ้นมาพร้อมกันเช่นนี้ หมายความว่ามี 'บางสิ่ง' ที่ทรงพลังเกินกว่าที่เขาจะรับมือเพียงลำพังกำลังควบคุมพวกมันอยู่ "ปิดไฟฉายเดี๋ยวนี้ครับ!" ศรัณย์หันมาตวาดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ยินบ่อยนัก "แสงนั่นกำลังล่อให้พวกมันพุ่งเข้ามาหาคุณ!" รินรดาชะงัก เธอรีบปิดไฟฉายทันที ความมืดมิดกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้กลับไม่ได้มืดสนิท เพราะมีแสงสีเลือดที่สาดส่องลงมาจากเบื้องบนแทน ศรัณย์ตัดสินใจแกะผ้าห่อวัตถุในมือออก เผยให้เห็นกริชโบราณที่สลักลวดลายอาคมอันซับซ้อน ผิวโลหะสีนิลขลับของมันดูดกลืนแสงสีแดงรอบตัวจนเกิดเป็นวงแหวนสีดำรอบกายเขา "ผมจะเบิกทางให้ คุณต้องวิ่งไปที่รถ" ศรัณย์กล่าว พลางปาดเลือดจากฝ่ามือลงบนตัวกริช "อย่าหันหลังกลับ ไม่ว่าจะได้ยินเสียงใครเรียกชื่อคุณก็ตาม" "แล้วคุณล่ะศรัณย์? คุณจะทิ้งผมไว้แบบนี้เหรอ?" รินรดาคว้าแขนเขาไว้ ความร้อนจากตัวศรัณย์ที่สัมผัสผ่านเสื้อผ้าทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังฝืนใช้พลังมหาศาล ศรัณย์หันมามองเธอ สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววอ่อนโยนและโศกเศร้าอย่างประหลาด เขาพยักหน้าเบาๆ "ผมเกิดมาพร้อมกับกรรมที่ต้องชดใช้ให้คนพวกนี้ครับ แต่คุณ... คุณมีชีวิตที่ยังต้องรักษามันไว้" เขาสะบัดกริชในมือ เส้นด้ายอาคมสีน้ำเงินสว่างวาบขึ้น ตัดผ่านความมืดและแสงสีเลือด เกิดเสียงปะทะกันดุจโลหะกระทบโลหะ วิญญาณที่กรูเข้ามาเริ่มกระเด็นถอยหลังไปตามแรงปะทะ แต่ทว่ามีร่างหนึ่งที่พุ่งทะลุวงแหวนอาคมเข้ามาได้ ร่างนั้นคือเด็กชายที่มีรอยแผลฉกรรจ์กลางหน้าอก ดวงตาที่จ้องมองศรัณย์เต็มไปด้วยความแค้นที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวสั่นสะเทือน "ศรัณย์... เจ้าลืมข้าแล้วหรือ" เสียงของเด็กชายแปรเปลี่ยนเป็นเสียงแหบพร่าของผู้ใหญ่ที่คุ้นเคย ศรัณย์ตัวแข็งทื่อ กริชในมือร่วงหล่นลงพื้นเพียงชั่วครู่ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความกลัวในสิ่งลี้ลับ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำที่เขาพยายามลบมันทิ้งมาตลอดหลายปี "พ่อ?" ศรัณย์พึมพำ เสียงนั้นสั่นพร่า เด็กชายแสยะยิ้ม รอยแผลที่หน้าอกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนมองเห็นหัวใจที่หยุดเต้นไปนานแล้วเต้นตุบๆ อยู่ภายใน เขาชี้มือมาที่รินรดา ก่อนจะเปล่งเสียงที่ดังก้องไปทั่วทั้งป่า "พาผู้หญิงคนนั้นไปกับข้า... แล้วเจ้าจะได้เห็นความจริงทั้งหมดที่ครอบครัวเราพยายามปกปิดไว้!" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเงาสีดำพุ่งเข้ามารวบร่างของเธอไว้แน่น เธอพยายามดิ้นแต่แรงมหาศาลนั้นทำให้เธอขยับไม่ได้เลย ศรัณย์ก้าวออกมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง ทว่าในวินาทีที่เขาจะลงมือ กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงก็โชยปะทะจมูก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ร่างนั้นหยิบวัตถุบางอย่างออกมา มันคือนาฬิกาพกสีเงินที่หยุดเดินไปนานแล้ว... เขากดปุ่มเปิดฝานาฬิกา และเสียงติ๊ก... ติ๊ก... ก็ดังขึ้นแทนที่เสียงกรีดร้องของวิญญาณทุกตนในป่า "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... ทายาทคนสุดท้าย" ชายชุดดำกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายศรัณย์เย็นเฉียบ ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างผมในความมืดมิดของคดีนี้ต่อไปนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ