ห้องลับใต้ดิน

กลิ่นอายคาวเลือดและความชื้นแฉะของดินปนเปด้วยกลิ่นธูปโบราณ กำลังตีรวนขึ้นมาจู่โจมประสาทสัมผัสของผมอย่างรุนแรงทันทีที่บานประตูเหล็กขึ้นสนิมถูกผลักเปิดออกด้วยแรงผลักของหมวดรินรดา ไฟฉายแรงสูงในมือเธอส่องกราดเข้าไปในความมืดมิดเบื้องล่าง เผยให้เห็นบันไดปูนเปลือยที่ทอดยาวดิ่งลงสู่ความเวิ้งว้างไร้ก้นบึ้ง ราวกับคอหอยของอสูรกายที่กำลังอ้าปากรอคอยเหยื่อ "ระวังตัวด้วยนะครับ หมวด..." ผมเอ่ยเสียงต่ำ มือขวาเอื้อมไปจับด้ามมีดหมออาคมที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ความเย็นเฉียบของโลหะสะท้อนผ่านปลายนิ้ว เตือนให้รู้ว่าเบื้องล่างนั้นไม่ใช่เพียงแค่สถานที่รกร้างธรรมดา แต่เป็นเขตอาคมที่ถูกปิดตายด้วยความเกลียดชังและแรงอาฆาตระดับที่ทำให้ขนลุกชัน ร.ต.อ.หญิงรินรดาพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ แม้ใบหน้าของเธอจะซีดเผือดลงถนัดตา แต่แววตาของนายตำรวจสาวมือปราบกลับฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอกระชับปืนพกในมือมั่น ปรับโหมดไฟฉายให้สว่างขึ้นก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวเท้าเดินนำลงไปก่อน ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงรองเท้าคอมแบตกระทบขั้นบันไดปูนก้องกังวาน เป็นจังหวะที่บีบหัวใจให้เต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ เมื่อก้าวลงมาถึงเบื้องล่าง แสงไฟฉายสาดส่องกระทบเข้ากับภาพตรงหน้า จนผมต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ห้องลับใต้ดินขนาดกว้างขวางถูกดัดแปลงให้กลายเป็น "ห้องทดลอง" ทางไสยเวทที่บิดเบี้ยวและโหดร้ายที่สุดเท่าที่ผมเคยพบเจอมาในชีวิต กลิ่นเหม็นเน่าของซากสิ่งมีชีวิตคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสารเคมีแสบจมูก ตรงกลางห้องมีแท่นพิธีทำด้วยหินศิลาแลงสีดำสนิท บนนั้นปรากฏร่องรอยคราบเลือดแห้งกรังเป็นวงกว้าง ล้อมรอบด้วยอาคมอักขระขอมโบราณที่เขียนด้วยหมึกผสมโลหิตมนุษย์ "พระเจ้า... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย" รินรดาอุทานออกมาเบาๆ เสียงของเธოსั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาไปรอบห้อง รอบผนังห้องใต้ดินเต็มไปด้วยกรงเหล็กขนาดเล็กและใหญ่ระเกะระกะ ภายในกรงเหล็กเหล่านั้นไม่ได้ว่างเปล่า... ร่างของสุนัข แมว และสัตว์ป่าหลายชนิดถูกขังไว้ในสภาพที่ผอมโซจนเห็นซี่โครง แต่สิ่งที่สะเทือนใจและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า คือร่องรอยการทำพิธีกรรม "ถอดจิตข้ามภพ" ที่ล้มเหลว ซากสัตว์บางตัวมีร่องรอยถูกควักดวงตาออกทั้งเป็น บางตัวมีตะปูตอกตรึงไว้ที่กะโหลกศีรษะเพื่อสะกดวิญญาณไม่ให้หลุดลอยไปไหน ผมเดินเข้าไปใกล้กรงเหล็กกรงหนึ่ง ช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองอักขระที่จารอยู่บนลูกกรง ความเย็นวาบแล่นพล่านขึ้นมาตามสันหลังเมื่อ "ดวงตาที่สาม" ของผมเริ่มทำงาน ภาพซ้อนทับจากมิติเบื้องหลังผุดขึ้นมาในหัวสมองราวกับแผ่นฟิล์มที่ถูกกรอวนกลับ *เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานของสิ่งมีชีวิตนับร้อยดังก้องอยู่ในโสตประสาท เสียงเนื้อหนังที่ถูกฉีกกระชาก เสียงกระดูกที่หัก ภายใต้ความมืดมิดที่มีเพียงแสงเทียนไขสีดำและเสียงท่องคาถาอันเกรี้ยวกราดของผู้ชายคนหนึ่ง...* ผมสะบัดศีรษะไล่ภาพนิมิตเหล่านั้นออกไปอย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับ หันไปมองรินรดาที่กำลังใช้มือถือถ่ายภาพหลักฐานรอบห้องด้วยมือที่สั่นเทา "ไม่ใช่แค่การทำคุณไสยเพื่อกลั่นแกล้งหรือทำลายล้างคู่แข่งทางธุรกิจแน่ครับ หมวด..." ผมพูดขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "นี่คือการทดลอง... มันกำลังพยายามหาทาง 'ย้ายวิญญาณ' ของมนุษย์เข้าไปสถิตในร่างของสัตว์ เพื่อสร้างกองทัพอมตะที่กฎหมายและกระสุนปืนไม่สามารถทำอะไรได้" รินรดาหันขวับมามองผม แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความไม่เชื่อ "คุณกำลังจะบอกว่า... ฆาตกรต่อเนื่องที่เราตามล่าอยู่ ไม่ได้แค่ฆ่าคนเพื่อความสะใจ แต่เขากำลังทำตัวเป็นพระเจ้า... ทดลองสร้างปีศาจ?" "ถูกต้องครับ และดูเหมือนว่า..." สายตาของผมสะดุดเข้ากับโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ที่มุมห้อง บนโต๊ะมีสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล็งวางไว้อย่างโดดเด่น มีคราบเลือดสดๆ เปื้อนอยู่บริเวณมุมสมุด ราวกับเพิ่งมีใครบางคนใช้งานมันเมื่อไม่กี่นารีก่อนนี่เอง ผมก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะตัวนั้น ช้าๆ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในอก บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว "ศรัณย์... ระวัง!" เสียงตะโกนเตือนด้วยความตกใจของรินรดาดังขึ้น พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรง *แอ๊ด...* เสียงบานประตูเหล็กชั้นบนที่ถูกปิดสนิทเมื่อครู่ กลับส่งเสียงเปิดออกช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของบันไดทางลง ไม่มีแม้แต่เงาของลม แต่มีเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังเดินย่างสามขุม... มุ่งตรงลงมาหาเราทีละก้าว ทีละก้าว อย่างใจเย็น รินรดายกปืนขึ้นเล็งไปยังปากทางขึ้นบันไดทันที นิ้วชี้แตะไกพร้อมเหนี่ยวไกได้ตลอดเวลา ใบหน้าของเธอตึงเครียดเหงื่อกาฬไหลย้อย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น ไม่ใช่เสียงฝีเท้านั้น... หากแต่เป็น "เงาดำ" มหึมาที่ทาบทับลงมาบนผนังห้องใต้ดิน เงาดำที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ คล้ายกับมีเขาแหลมงอกออกมาจากศีรษะ และกำลังส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าต่ำๆ ลอยละล่องมาตามอากาศ... *“ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองของฉัน... หนูทดลองตัวน้อยทั้งสอง”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เข็มทิศมองวิญญาณ