ความหดหู่ของศรัณย์

เศษผงเหล็กสีเทาหม่นร่วงหล่นลงกระทบพื้นซีเมนต์ ส่งเสียงกรุ๋กรอบเบาหวิวราวกับเสียงกระดูกแตกหัก รินรดายืนตัวแข็งค้าง ฝ่ามือเรียวบางยังคงค้างอยู่ในท่าเหนี่ยวไก ทว่ากระบอกปืนกล็อก 19 ประจำกายบัดนี้เหลือเพียงละอองธุลีที่ถูกสายลมยามวิกาลพัดปลิวหายไปอย่างไร้ร่องรอย กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเสียดแทงผิวหนังจนขนลุกชัน ความมืดมิดที่กลืนกินรอบด้านไม่ได้น่ากลัวเท่ากับช่องว่างในอกของศรัณย์ที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นทุกที ชายหนุ่มลดมือลงช้าๆ นัยตาคมปลาบสีดำสนิทมองลอดผ่านความมืดไปยังร่างของตำรวจสาวที่กำลังหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดกลัว และความจริงอันโหดร้ายกำลังบดขยี้สติสัมปชัญญะของเขาให้แหลกละเอียด ปมในอดีตที่พ่อแม่ถูกพรากชีวิตไปต่อหน้าต่อตาด้วยไสยเวทย์มืดมนย้อนกลับมาหลอกหลอนราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำแผลเก่า "พอแค่นี้เถอะครับ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัด มันไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นเสียงที่กลั่นออกมาจากความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด รินรดาหันขวับมามองเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววไม่เข้าใจ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แม้ความกลัวจากเหตุการณ์ปืนสลายจะยังสั่นสะท้านอยู่ในอก แต่สัญชาตญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ไม่อาจยอมรับคำว่าถอยได้ "คุณพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า ศรัณย์!" น้ำเสียงของเธอลอดไรฟันสั่นเทา "คนร้ายยังลอยนวล หลักฐานชิ้นสุดท้ายเพิ่งจะ... เพิ่งจะกลายเป็นผงต่อหน้าต่อตาเรา แล้วคุณบอกให้พอแค่นี้เนี่ยนะ? เราเข้าใกล้ความจริงมากที่สุดแล้วนะ!" "ความจริงหรือครับ?" ศรัณย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความหดหู่ "คุณเห็นไหมว่าความจริงที่คุณไขว่คว้ามันแลกมาด้วยอะไร? ชีวิตของคนบริสุทธิ์ วิญญาณที่ต้องแปดเปื้อน และ... และกระสุนในมือคุณที่อาจจะปลิดชีพใครสักคนโดยที่คุณไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ ไสยเวทไม่ใช่เรื่องของหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ รินรดา... มันคือสนามรบของอำนาจมืดที่เราไม่มีวันชนะ" "เพราะเราต้องชนะต่างหาก!" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ดวงตาคู่สวยรื้นด้วยหยาดน้ำใสแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "ถ้าคุณถอนตัว แล้วใครจะหยุดมัน? ใครจะลากคอมันมารับโทษตามกฎหมาย? หรือคุณกลัว... กลัวว่าวิชาที่คุณทิ้งไปมันจะย้อนกลับมาทำร้ายคุณเอง?" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งตรงปักกลางใจ ศรัณย์นิ่งงัน แววตาไหววูบไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในคืนวันนั้น คืนที่กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและเสียงกรีดร้องของมารดาคอยย้ำเตือนเขาเสมอว่า ยิ่งเขาก้าวเข้าไปลึกเท่าไหร่ คนรอบตัวก็จะยิ่งตายจากไปมากขึ้นเท่านั้น เขาหันหลังให้กับวิชาอาคมเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด แต่สุดท้ายโชคชะตาก็ลากเขากลับมาในวังวนเดิม เพียงแต่ครั้งนี้... เขามีเธอยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่อันตรายที่สุด "ผมไม่ได้กลัว..." ศรัณย์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาสีดำสนิททอดมองไปยังความมืดเบื้องหน้า "แต่ผมไม่อยากเห็นใครต้องมาตายเพราะผมอีกแล้ว... โดยเฉพาะคุณ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง รินรดาชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบกับคำพูดที่ซ่อนความห่วงใยอันหนักอึ้งไว้ภายใต้ความเย็นชา ความโกรธที่เคยคุกรุ่นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเคว้งคว้างที่เกาะกุมจิตใจ ทว่าก่อนที่เธอจะได้กล่าวสิ่งใดต่อ ความผิดปกติบางอย่างก็แทรกตัวเข้ามาในอากาศ อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว จนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและกลิ่นซากศพเน่าเฟะลอยคละคลุ้งเข้าจมูก ทั้งศรัณย์และรินรดานิ่งงัน สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในหัว เงามืดเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและก่อตัวเป็นรูปร่าง ร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากความมืดมิดอย่างไร้เสียงฝ่าเท้า ชายในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกความมืดปกคลุมไว้ แต่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปากนั้นชัดเจนเสียจนบาดตา "น่าซาบซึ้งใจเสียจริงครับ... ความรักของคนเป็นหมอผีกับตำรวจสาว" น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับพื้นดังขึ้น "แต่ Unfortunately นะครับ... ความตั้งใจที่จะถอนตัวของคุณ มันช้าไปเสียแล้ว" ศรัณย์ขยับตัวบังรินรดาไว้ด้านหลังทันที นัยตาคมกริบจดจ้องผู้มาเยือนด้วยความระแวดระวังถึงขีดสุด พลังงานกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น รุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก รินรดาเม้มปากแน่น แม้จะไม่มีปืนในมือแล้ว แต่เธอก็คว้าจับแขนเสื้อของศรัณย์ไว้มั่น สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดของชายหนุ่ม "แกเป็นใคร..." ศรัณย์เค้นเสียงถาม รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเขาเช่นกัน ชายปริศนาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้น ชี้ปลายนิ้วมาที่หน้าอกของศรัณย์ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของนายตำรวจหนุ่มและอดีตหมอผีเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "ฉันคือคนที่พ่อแม่ของแกพยายามหนี... และตอนนี้ ฉันมาเพื่อเก็บกวาดส่วนที่เหลือ... รวมถึงผู้หญิงข้างหลังแกด้วย" เข็มทิศมองวิญญาณ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนากับผมมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ