คำเตือนจากความว่างเปล่า

"คุณกำลังพาพวกเราเดินไปหาหลุมศพของตัวเอง รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำของศรัณย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดสนิทภายในห้องสอบสวนเก่า ปราศจากเสียงตอบรับจากนายตำรวจสาว มีเพียงแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากเพดานที่ส่งเสียงฮัมต่ำอย่างน่ารำคาญ กลิ่นอับชื้นของเอกสารคดีเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับทั้งสองข้างอย่างแรงเพื่อขับไล่ภาพนิมิตที่ยังคงติดค้างอยู่หลังเปลือกตา ความฝันเมื่อครู่ยังคงกรีดกรายอยู่ในความรู้สึก มันไม่ใช่ความฝันธรรมดา แต่เป็นภาพอนาคตอันใกล้ที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด รินรดาละสายตาจากแฟ้มคดีบนโต๊ะไม้สักเก่า เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความกังวล แม้เธอจะเป็นคนประเภทที่เชื่อมั่นในตรรกะและหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ แต่ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาที่ต้องทำงานร่วมกับทายาทหมอผีผู้นี้ เธอก็เรียนรู้ที่จะไม่มองข้ามสัญชาตญาณดิบที่เฉียบคมราวกับใบมีดของเขา "คุณฝันเห็นมันอีกแล้วใช่ไหม... ศรัณย์" รินรดาถามเสียงแผ่วเบา เธอขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนบนกรอบแว่นและนัยน์ตาที่ฉายแววเคร่งเครียด "ภาพเดิมอีกหรือเปล่า" "ไม่ใช่แค่เดิม..." ศรัณย์ลดมือลง เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวและดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอน "แต่มันชัดเจนขึ้น กว้างขึ้น และใกล้เข้ามาทุกที... ในความฝัน ผมเห็นเปลวเพลิงสีครามลุกท่วมโบสถ์ร้างริมน้ำ เสียงสวดมนต์ภาษากลบทับด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวน และที่แย่ที่สุดคือ... ผมเห็นร่างของคุณนอนอยู่ท่ามกลางกองขี้เถา โดยมีเงาดำร่างหนึ่งยืนยิ้มอยู่เหนือร่างนั้น" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ดังหึ่งขึ้นมาแทนที่ความเงียบ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอย่อมรู้ดีว่าคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่พวกเขากำลังไล่ล่าอยู่ขณะนี้ ไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ปรกติ ไสยเวทสายดำที่ถูกปลุกขึ้นมาใช้งานโดยฆาตกรโรคจิตกำลังขยายขอบเขตอำนาจขึ้นเรื่อยๆ และเป้าหมายของมันดูเหมือนจะไม่ใช่แค่การสังหารเหยื่อเพื่อบูชายัญ แต่เป็นการดึงพวกเขาลงไปในวังวนแห่งความแค้นที่สั่งสมมานานนับทศวรรษ "เราถอยไม่ได้แล้วนะศรัณย์" รินรดาตัดสินใจพูดขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "หมายจับล็อตสุดท้ายออกแล้ว ทีมพิสูจน์หลักฐานกำลังเตรียมเข้าตรวจค้นสำนักของอาจารย์ธน ภายในวันนี้ ถ้าเราไม่รีบปิดเกม ความพินาศที่คุณเห็นในฝันอาจจะไม่ใช่แค่คำเตือน แต่มันคือสิ่งที่เราต้องเผชิญจริงๆ" ศรัณย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างขื่นขม "คุณคิดว่ากฎหมายและหมายจับของตำรวจจะหยุดพวกมันได้หรือรินรดา? สิ่งที่เรากำลังสู้ด้วยไม่ใช่คน แต่มันคือความอาฆาตที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยวิญญาณนับร้อย อาจารย์ธนไม่ใช่แค่อาจารย์ไสยศาสตร์ทั่วไป เขารู้ว่าผมเป็นใคร และเขากำลังรอให้เราเดินเข้าไปติดกับดักที่เขาขุดรอไว้" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ผอมเกร็งแต่เต็มไปด้วยพลังงานบางอย่างทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นลานจอดรถของสถานีตำรวจ สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอก หยดน้ำเกาะกระจกจนภาพเบื้องล่างพร่ามัว แต่ในสายตาของศรัณย์ เขากลับมองเห็นเงาดำนับสิบกำลังยืนเรียงรายอยู่ท่ามกลางสายฝน ดวงตาสีแดงฉานนับคู่จ้องมองตรงมาที่ห้องนี้ราวกับกำลังรอคอยคำสั่ง "คำเตือนจากความว่างเปล่า..." ศรัณย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ "นั่นคือสิ่งที่บรรพบุรุษของผมพยายามบอกผ่านความฝัน ความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งความปรานี ความมืดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งแม้กระทั่งลมหายใจ" "แล้วเราควรทำอย่างไร?" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ แตะมือลงบนแขนของเขาเบาๆ เพื่อเรียกสติ "ฉันไม่อยากให้ใครต้องตายอีก ไม่ว่าจะเป็นคุณ หรือตัวฉันเอง" ศรัณย์หันกลับมาสบตาเธอนิ่ง แววตาที่เคยเย็นชาและห่างเหิน บัดนี้กลับมีความลังเลและความห่วงใยฉายชัดอยู่ภายใน มือหนายกขึ้นกุมมือเรียวของเธอที่วางอยู่บนแขนไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของตำรวจสาวช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บจากวิญญาณรอบตัวได้บ้างเล็กน้อย "เตรียมตัวให้พร้อม..." ศรัณย์กล่าวเสียงเรียบแต่น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ถ้าเราต้องไปที่โบสถ์ร้างริมน้ำนั่น ผมจะใช้ทุกอย่างที่ผมมีเพื่อปกป้องคุณ แม้ว่าผมจะต้องแลกด้วยวิญญาณของตัวเองก็ตามที" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัวเผชิญหน้ากับศึกครั้งใหญ่ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของรินรดาก็แผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบ เธอรีบผละออกไปรับสาย แต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีที่เธอฟังเสียงปลายสาย สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากความกังวลเป็นความซีดเผือดราวกับไร้เลือดหล่อเลี้ยง "ริน... เกิดอะไรขึ้น?" ศรัณย์ถาม น้ำเสียงของเขากลับมาตึงเครียดทันทีเมื่อเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาว รินรดาวางสายมือถือลงช้าๆ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองศรัณย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้เลือดในกายของศรัณย์เย็นเฉียบ "เมื่อกี้... หน่วยปฏิบัติการพิเศษโทรรายงานเข้ามาครับ... พวกเขาบุกเข้าไปตรวจค้นสำนักของอาจารย์ธนตามหมายค้นแล้ว... แต่... แต่พวกเขาไม่ได้เจอใครเลยในนั้น... นอกจาก..." รินรดาชะงักไปชั่วครู่ กลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงอันสั่นเครือ "...นอกจากร่างไร้วิญญาณของสารวัตรวิชัย ที่ถูกควักหัวใจออกไปวางไว้บนโต๊ะบูชา... และบนผนังห้องเขียนด้วยเลือดสดๆ เป็นชื่อของคุณ... ศรัณย์" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ