ตามล่าวิญญาณร้าย

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้คอหักไปเสียก่อน” ผมกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอผมอยู่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแรงบีบที่หนักหน่วงจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ผมตัดสินใจไม่หันกลับไปเผชิญหน้ากับมันตรงๆ แต่เลือกที่จะคว้าเอา ‘ผงขี้เถ้าอาถรรพ์’ ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสาดไปข้างหลังพร้อมกับร่ายอาคมบทสั้นที่พ่อเคยพร่ำสอนในวัยเยาว์ เสียงกรีดร้องแหลมสูงบาดลึกโสตประสาทดังระงมขึ้นในความมืด แรงบีบที่คอหายไปทันทีราวกับถูกกระชากออก ผมไม่รอช้า พลิกตัวกลับไปพร้อมกับคว้าไฟฉายแรงสูงส่องกราดไปยังเงามืดที่กำลังถอยร่นเข้าไปในดงป่าช้าเก่า “ศรัณย์! ทางนี้!” เสียงรินรดาตะโกนเรียกจากอีกฟากของแนวต้นไม้ เธอวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาผมโดยมีปืนพกประจำกายในมือที่สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นตัวระดับสูงสุด “มันวิ่งไปทางหลุมศพตระกูลจาง” ผมบอกพลางหอบหายใจถี่ กระชับมีดอาคมในมือแน่น “ริน... ถ้าเห็นอะไรที่มันไม่ใช่คน อย่าลังเลที่จะใช้กระสุนอาคมที่ผมให้ไว้” “ฉันไม่ลังเลอยู่แล้ว” เธอตอบพลางปรับลมหายใจ แววตาของตำรวจสาวที่เคยเชื่อมั่นในหลักการวิทยาศาสตร์บัดนี้เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่จะสยบสิ่งเร้นลับ “แต่นายต้องบอกฉันว่าไอ้ตัวที่ตามล่าเราอยู่ มันไม่ใช่แค่วิญญาณพยาบาทธรรมดาใช่ไหม?” ผมพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ กลิ่นสาบของซากศพที่เน่าเปื่อยโชยมาปะทะจมูกท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบจนขึ้นน้ำค้างแข็ง สุสานเก่าแห่งนี้มีอายุมากกว่าร้อยปี ต้นไทรใหญ่รากเลื้อยพันหลุมศพหินอ่อนจนดูราวกับกรงขังที่ไม่มีวันเปิดออก เราก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวบนพื้นหญ้าที่แห้งกรอบดังก้องในความเงียบสงัด จู่ๆ รินรดาก็หยุดกึก เธอขวางทางผมไว้พร้อมกับชี้มือไปที่รูปปั้นนางฟ้าที่หักครึ่งท่อนกลางสุสาน “ศรัณย์... ดูตรงนั้น” สายตาผมเพ่งมองไปตามทิศที่เธอชี้ เห็นร่างโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวผิดรูปกำลังคุกเข่าอยู่หน้าป้ายหลุมศพ มันกำลังคว้านกินอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนเนื้อสีแดงฉาน ทั้งที่ในความเป็นจริงนั้นเป็นเพียงดินโคลนที่คลุกเคล้าด้วยเศษซากความแค้น แต่มันกลับเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย “นั่นไม่ใช่เหยื่อรายแรก” ผมขมวดคิ้ว “มันกำลังสะสมพลังงานจากความกลัวของพวกเรา” “งั้นเราก็อย่ากลัวมันสิ” รินรดาพูดพลางก้าวออกมาข้างหน้า เธอไม่ได้ดูตื่นตระหนกอีกต่อไป “ศรัณย์ นายบอกว่าผีพวกนี้แพ้ทางคนที่มีจิตใจหนักแน่น แล้วถ้าฉันยิงมันด้วยกระสุนอาคมพร้อมกับทำลายที่ยึดเหนี่ยวของมันล่ะ?” “มันเสี่ยงมากนะริน ถ้าพลาด... วิญญาณมันจะกระชากวิญญาณนายออกจากร่าง” “ฉันรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้” เธอหันมามองผม แววตานั้นมุ่งมั่นจนผมต้องยอมจำนน เราเคลื่อนที่แยกออกเป็นสองทาง ผมร่ายมนตร์สะกดล้อมอาณาเขตสุสานไว้เพื่อไม่ให้มันหนีไปไหน ส่วนรินรดาค่อยๆ ย่องเข้าไปทางด้านหลังของมัน ผมเริ่มสวดคาถาแผ่เมตตาผสมผสานกับมนตร์ข่มขวัญ เสียงสวดของผมก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ทำให้เงามืดนั้นชะงักและหันขวับมาทางผม ใบหน้าของมันซีดเผือด ดวงตากลวงโบ๋ไหลทะลักออกมาเป็นน้ำเลือด “มึง... ต้องการอะไรจากกู!” ผมตวาดก้อง มันแสยะยิ้มที่ฉีกถึงใบหู ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาผมด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ รินรดาไม่รอช้า เธอเล็งปืนไปที่ป้ายหลุมศพที่สั่นไหวและลั่นไกทันที แสงสีทองจากหัวกระสุนอาคมพุ่งปะทะหินสลักจนแตกกระจาย! เสียงหวีดร้องโหยหวนราวกับโลกจะแตกสลายดังขึ้น วิญญาณร้ายถูกแรงกระแทกจากอาคมจนร่างแตกสลายกลายเป็นควันดำ แต่ทันใดนั้นเอง... พื้นดินใต้เท้าของผมก็ทรุดตัวลง! ผมร่วงหล่นลงไปในโพรงมืดมิดที่ถูกขุดขึ้นมาอย่างจงใจ รินรดาร้องเรียกชื่อผมสุดเสียง แต่ก่อนที่สติของผมจะดับวูบลงในความมืด ผมสัมผัสได้ถึงมือเย็นเฉียบอีกคู่ที่ยื่นออกมาจากผนังดิน ไม่ใช่คู่เดียว แต่นับสิบ! กลิ่นดอกไม้จันทน์ที่คุ้นเคยโชยมาเตะจมูกพร้อมกับเสียงกระซิบที่ข้างหูในจังหวะที่ผมมองเห็นใบหน้าของคนในความมืด “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย” ภาพใบหน้าของพ่อที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าผมในสภาพที่ร่างกายเน่าเปื้อนจนมองแทบไม่จำ เขาไม่ได้มาเพื่อช่วย แต่เขากำลังถือมีดอาคมเล่มเดียวกับที่ผมถืออยู่ แล้วแทงลงมาที่หน้าอกของผมโดยไม่ลังเล! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและท้าทายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ