เครื่องรางคุ้มภัย

“หยุดเดี๋ยวนี้ศรัณย์! นายกำลังทำอะไรน่ะ!” เสียงตะโกนของรินรดาดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของผม แต่มันกลับฟังดูไกลแสนไกล ความเจ็บปวดจากการถูกคมมีดอาคมกรีดทะลุผ่านทรวงอกยังคงแจ่มชัด ทว่าสิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือใบหน้าที่เน่าเฟะจนเหลือเพียงโครงกระดูกของพ่อที่จ้องมองมาด้วยแววตาสมเพช ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นควันสีดำสนิทหายไปในความมืดมิดของห้องทำงานผม ผมหอบหายใจถี่แรง หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้น มือของผมสั่นเทาจนแทบประคองตัวเองไว้ไม่อยู่ “ผม... ผมไม่เป็นไร” ผมตอบด้วยเสียงที่แหบพร่า พยายามเบือนหน้าหนีจากแววตาวิตกกังวลของรินรดาที่พุ่งตรงมาหา เธอก้าวเข้ามาคว้าไหล่ผมไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นและเป็นรูปธรรมของเธอดึงให้ผมกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง “ตัวนายเย็นจัดอย่างกับคนตาย นายเห็นอะไรอีกใช่ไหม? อย่าโกหกฉันนะ ศรัณย์... พ่อของนายไม่ได้ตายจากไปอย่างสงบอย่างที่นายเคยบอกใช่ไหม?” ผมแค่นยิ้มขื่นๆ ในลำคอ ดวงตาของผมยังคงเห็นรอยเลือดจางๆ ที่พื้นห้อง ทั้งที่ความจริงแล้วที่นั่นว่างเปล่า “บางเรื่อง... การไม่รู้ความจริงอาจจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับคุณแล้ว รินรดา” “แต่ฉันเป็นตำรวจ และนายคือคนเดียวที่พาฉันก้าวเข้าสู่โลกที่ฉันไม่เคยเชื่อ!” เธอขึ้นเสียงเล็กน้อย แต่แววตาเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันไม่ได้ต้องการแค่หลักฐานคดีฆาตกรรม แต่ฉันต้องการให้คนของฉัน... หมายถึงนาย... กลับมาเป็นปกติ” ผมละสายตาจากเธอ เดินไปที่ตู้ไม้เก่าแก่ที่มุมห้อง ลิ้นชักถูกดึงออกเผยให้เห็นห่อผ้าไหมสีแดงคล้ำที่ดูเก่าคร่ำคร่าข้างในนั้นมีวัตถุชิ้นหนึ่งที่ผมเคยสาบานว่าจะไม่แตะต้องมันอีกตลอดชีวิต “ผมพยายามทิ้งมันแล้ว รินรดา แต่ดูเหมือนว่าวิญญาณของพ่อ... หรืออะไรก็ตามที่อยู่ในร่างของเขา... กำลังพยายามเตือนผมว่า สงครามนี้มันยังไม่จบ” ผมหยิบตะกรุดไม้แกะสลักเก่าๆ ออกมา มันมีรอยร้าวที่ดูเหมือนจะขยายตัวขึ้นทุกขณะ ผมคว้ามือของรินรดาขึ้นมา แล้ววางเครื่องรางชิ้นนั้นลงบนฝ่ามือของเธอ “นี่คืออะไร?” เธอถามพลางขมวดคิ้ว “เครื่องรางคุ้มภัย... ครูบาอาจารย์ของปู่เคยบอกว่า มันจะสั่นเตือนเมื่อภัยมาถึงตัว แต่สิ่งที่ผมต้องการให้คุณรู้คือ... ตั้งแต่วินาทีที่คุณจับมัน พลังที่ซ่อนอยู่ในนี้จะผูกติดกับดวงชะตาของคุณ หากผมพลาดพลั้งไปในคดีนี้ คุณจะเป็นคนเดียวที่ได้รับสืบทอดความลับของตระกูลเราทั้งหมด” รินรดานิ่งเงียบ เธอจ้องมองตะกรุดในมือด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างวิทยาศาสตร์ที่เธอเชื่อมั่น กับสัมผัสสั่นไหวที่วิ่งผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ “นายกำลังบอกลาฉันเหรอ?” “เปล่าครับ ผมแค่กำลังเตรียมคุณให้พร้อม” ผมก้าวเข้าไปใกล้เธอจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมที่ผสมกับกลิ่นอายของเหล็กสนิมที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ “จำไว้นะครับ ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงเรียกจากเงามืด หรือเห็นเงาของใครที่ตายไปแล้ว อย่าได้หยุดฟัง อย่าได้หันกลับไปมอง จนกว่าตะกรุดนี้จะหยุดสั่น” บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะอึดอัดขึ้นฉับพลัน แสงไฟที่เคยนิ่งสนิทเริ่มกะพริบถี่ๆ ราวกับมีกระแสลมมองไม่เห็นกำลังพัดผ่านใจกลางห้อง สิ่งที่ผมสัมผัสได้คือไอเย็นเยียบที่ขยายตัวจากมุมมืดของห้องพัก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเครื่องรางในมือของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาจนเธอต้องอุทานออกมา “มัน... มันร้อน! ศรัณย์ มันกำลังร้อนขึ้น!” ผมรีบคว้าแขนเธอไว้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นิ่งไว้... อย่าขยับ!” ในขณะที่ผมกำลังจะตั้งสมาธิเพื่อสวดมนต์สะกดรอยอาถรรพ์ บานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทอยู่ก็ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงของผีร้ายที่ไหน แต่มันคือเสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับทั้งหมดในสุสานเมื่อสิบปีก่อน ร่างหนึ่งก้าวพ้นจากเงามืดเข้ามาในห้อง เขาแต่งกายด้วยชุดเสื้อผ้าสมัยเก่าที่เปรอะเปื้อนคราบดินและกลิ่นสาบศพที่โชยมาเตะจมูกจนรินรดาต้องยกมือขึ้นปิดจมูก “พ่อ...” ผมพึมพำออกมาอย่างลืมตัว ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่กลวงโบ๋ไร้ลูกนัยน์ตา แต่กลับมีแสงไฟสีเขียวหม่นวูบไหวอยู่ข้างใน เขายกมือขึ้นชี้มาที่รินรดา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายผมแทบแข็งตัว “เครื่องรางนั่น... ไม่ได้มีไว้ปกป้องเธอหรอกลูกชาย... แต่มันมีไว้เพื่อให้เธอกลายเป็น ‘ภาชนะ’ ใบใหม่ต่างหาก” ร่างของพ่อผมพุ่งวาบหายไปในอากาศทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจ เครื่องรางในมือรินรดาเปลี่ยนจากสีไม้เป็นสีดำขลับราวกับถ่าน ราวกับมันกำลังกลืนกินหยาดเลือดของเธอเข้าไปช้าๆ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ไปกับผม เข็มทิศมองวิญญาณนะครับ