จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์

"เงินสี่สิบล้านที่พวกมันพยายามขุดรีดจากคุณ... มันไม่ใช่ภาระที่คุณต้องแบกรับไว้แต่เพียงผู้เดียวหรอกนะครับ, ศิลา" น้ำเสียงของรินรดาเรียบเรื่อย ทว่าหนักแน่นดั่งผาหิน นางวางตะหลิวไม้ลงบนเคาน์เตอร์สเตนเลส เสียงกระทบเบาๆ ขัดจังหวะความเงียบงันภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของ "ซี่โครงหมูตุ๋นเต้าเจี้ยวดำโบราณ" เมนูที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนมานานกว่าสามชั่วโมง เพื่อเยียวยาค่ำคืนอันหนักหน่วงของชายหนุ่มผู้กุมหัวใจนาง ศิลาเงยหน้าขึ้นจากแก้วน้ำชาสมุนไพรในมือ ดวงตาคมกริบทอประกายไหววูบอย่างที่หาดูได้ยาก ไอร้อนจากหม้อดินเผาสะท้อนเงาใบหน้าของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้ซึ่งคนภายนอกต่างเกรงกลัว แต่ในยามนี้เขากลับดูเปราะบางราวกับเด็กชายตัวเล็กๆ ที่เพิ่งวิ่งหนีพายุฝนเข้ามาในบ้านหลังน้อย "คุณไม่กลัวเหรอ... ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แฝงความลังเลและร่องรอยความเจ็บปวดจากอดีตที่ฝังรากลึก "พวกมันไม่ใช่แค่ญาติห่างๆ ที่หวังเงินทอง แต่เป็นคนที่เคยเกือบทำลายชีวิตทั้งชีวิตของผม... และคนที่ผมรัก" รินรดาไม่ตอบด้วยคำพูด นางสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สัก มือเรียวบางเอื้อมไปสัมผัสมือหนาที่กำลังกำแก้วชาแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แรงบีบกระชับอันอบอุ่นส่งผ่านความรู้สึกมั่นคงไปให้เขาอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่นางจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เจือรอยยิ้มเยาะหยัน "จำคำของฉันไว้นะครับ... คนที่ใช้คราบความเป็นครอบครัวมาสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น ไม่สมควรได้รับแม้แต่ความเกรงใจจากเราด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องหนี้สินบ้าบอพวกนั้น... เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า ฉันจะแสดงให้คุณดูเองว่า 'สะใภ้ร้านข้างทาง' อย่างฉัน จัดการกับพวกเหลือขอพวกนั้นอย่างไร" ศิลาชะงักงัน นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและไหวพริบอันเฉียบคม ความรู้สึกอัด Pอั้นตันใจที่สะสมมาแรมปี ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นค่อยๆ คลายออก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้าสู่ช่องอกด้านซ้ายอย่างรุนแรง จนชายหนุ่มต้องดึงรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด สวมกอดเอวคอดไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ บรรยากาศในห้องครัวแคบๆ กลับอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่มีความหมายลึกซึ้ง กลิ่นอายของเครื่องเทศโบราณผสานเข้ากับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของคนทั้งสอง สร้างเกราะ ป้องกันอันแข็งแกร่งขึ้นรอบตัวพวกเขา ท่ามกลางโลกภายนอกที่ยังคงหมุนวนไปด้วยความโลภและความอิจฉาริษยา ทว่า ช่วงเวลาแห่งความโรแมนติกอันเปี่ยมด้วยความเปราะบางและกำลังใจถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหัน... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูกระจกหน้าร้านอาหารด้านล่างดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงโวยวายหยาบคายที่คุ้นหูเป็นอย่างดีของญาติผู้พี่ตัวแสบฝั่งตระกูลศิลา พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นซอย "ไอ้ศิลา! แกหลบหัวอยู่ไหนวะไอ้ลูกอกตัญญู! เปิดร้านเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าหนีหัวซุกหัวซุนมาอยู่กับอีแม่ครัวข้างทางนี่แล้วจะรอดเรอะ! เอาเงินค่ามรดกส่วนของฉันมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะพังร้านแกให้ราบเป็นหน้ากลอง!" ศิลาผละออกจากอ้อมกอด ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่ความเย็นชาและคมกริบดั่งใบมีดโกนอีกครั้ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว เขากำลังจะก้าวเท้าลงไปจัดการปัญหาด้วยวิธีของนักธุรกิจผู้ไร้ความปรานี ทว่ามือเรียวกลับเอื้อมมาแตะแขนเขาไว้เสียก่อน รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า นางหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกปมให้เรียบร้อย พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ใจเย็นๆ ครับศิลา... แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ มาได้จังหวะเสียจริง เมนู 'ซี่โครงหมูตุ๋นเต้าเจี้ยวดำ' ของเราเพิ่งเคี่ยวได้ที่พอดีเลยนะครับ" นางหันไปหยิบกระบวยสแตนเลสขัดเงาขึ้นมาถือไว้ในมือ หมุนมันเล่นสองรอบราวกับกำลังถือศาสตราชั้นยอด ก่อนจะก้าวเดินนำหน้าสามีลงไปยังชั้นล่างด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและสง่างาม เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงดังระรัวอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอที่หยาบคายขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในขณะที่รินรดากำลังเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูกระจกหน้าร้านเพื่อเผชิญหน้ากับฝูงญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อ สายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างปริศนาในชุดสูทสีเข้มที่ยืนหลบมุมอยู่ใต้เสาไฟฟ้าฝั่งตรงข้ามถนน— แสงไฟสลัวจากหลอดไฟข้างทางสะท้อนใบหน้าคมคายและรอยยิ้มอันน่าขนลุกของชายแปลกหน้าคนนั้น ผู้ซึ่งกำลังถือโทรศัพท์มือถือแนบหู พร้อมกับส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายตรงมายังร้านอาหารของนาง... และเขากำลังพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงชั่วขณะ *“จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย... อย่าให้มันเหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอน”* โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ