บทเรียนราคาแพง

"ถ้าคิดว่าส่งอันธพาลกระจอกงอกง่อยมาป่วนร้านข้าวแกงข้างทางแล้วฉันจะยอมก้มหัวให้พวกมัน... พวกคุณคงประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปหน่อยแล้วล่ะครับ" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังของรินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของยามวิกาล บรรยากาศภายในร้าน "ครัวคุณริน" ยามนี้ไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศและควันไฟจากการเคี่ยวแกงเหมือนเช่นเคย หากแต่ถูกปกคลุมด้วยไอคุกรุ่นของความตึงเครียด เศษจานกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์สองคนที่นอนกุมท้องครวญครางด้วยความจุกเสียดอยู่แทบเท้าของเธอ ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ขณะที่รินรดากำลังง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบสำหรับเมนูเด็ดประจำวันพรุ่งนี้ แขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่ก็ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทีคุกคาม คนกลุ่มนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลิหาดรับจ้างที่ถูกส่งมาจากตระกูลฝั่งพ่อเลี้ยงของเธอ ซึ่งพยายามทุกวิถีทางเพื่อบีบให้เธอขายสูตรลับอาหารและเซ้งร้านค้าราชประทานนี้ให้ ในราคาถูกแสนถูก "ปากดีนักนะอีหนู! ระวังตัวไว้เถอะ วันนี้แค่มาเตือนเบาะๆ วันหน้า... ร้านแกอาจจะไม่มีแม้แต่เสาให้ตั้งก็ได้!" หัวหน้าแก๊งอันธพาลกัดฟันกรอดพยายามพยุงร่างอันสะท้านสะเทือนของตนเองลุกขึ้น พร้อมกับชี้หน้าคาดโทษ รินรดาไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอยังคงถือทัพพีไม้ในมืออย่างมั่นคง ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็น เธอปรายตามองเศษอาหารที่พวกมันตั้งใจปัดตกพื้นด้วยความจงใจ มันคือ "แกงเขียวหวานเนื้อน่องลาย" ที่เธอเคี่ยวมานานกว่าสามชั่วโมง เนื้อวัวแทรกไขมันคุณภาพดีถูกตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละมุนลิ้น แต่กลับต้องมาเลอะเปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นสกปรก ฝีมือของพวกอันธพาลที่อ้างตัวว่าเป็นลูกน้องผู้ดีมีตระกูล "เสียดายของจังนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน ศิลา สามีสายเปย์ผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาในร้านด้วยชุดสูทสีเข้มที่ยังคงเนี๊ยบแม้จะเป็นเวลาดึกดื่น เขากวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มอันธพาลด้วยแววตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แค่เพียงรัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ทำให้บรรยากาศในร้านลดอุณหภูมิลดลงหลายองศาเซลเซียสทันที "คุณศิลา..." รินรดาชำเลืองมองสามีที่มักจะปรากฏตัวในเวลาวิกาลราวกับมีเรดาร์ตรวจจับความปลอดภัยของภรรยา "ผมบอกคุณแล้วไงครับริน ว่าถ้ามีพวกแมลงหวี่แมลงวันมารบกวนการทำมาหากินของคุณ ให้บอกผมคำเดียว..." ศิลาถอดเสื้อสูทออกพาดไว้บนเก้าอี้อย่างใจเย็น ก่อนจะปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตพับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแกร่ง "แต่ในเมื่อพวกมันกล้าทำลายอาหารฝีมือคุณ... คงต้องสั่งสอนให้สำนึกเสียบ้างว่าเงินซื้อทุกอย่างไม่ได้ โดยเฉพาะความศักดิ์สิทธิ์ของห้องครัวภรรยาผม" เหล่าอันธพาลหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจก้าวเข้ามาประชิดตัว พวกมันรู้ทันทีว่างานนี้ไม่ใช่แค่การมาขู่กรรโชกธรรมดาเสียแล้ว แต่กำลังเหยียบย่างเข้าสู่เขตอันตรายที่แท้จริง ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดนอกร้าน พร้อมกับร่างของชายสูงวัยในชุดสูทภูมิฐานที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "ฝีมือการป้องกันตัวไม่เลวเลยนี่... หลานสาว" รินรดาหรี่ตาลงมองผู้มาใหม่ "คุณอา... ถึงกับลงทุนส่งสุนัขรับใช้มาถึงนี่ด้วยตัวเองเลยหรือครับ? หรือว่าทรัพย์สินที่ปล้นมาจากพ่อแม่ฉันมันยังไม่หนำใจพอ?" ชายสูงวัยหัวเราะในลำคอ "ปากกล้าขึ้นนี่รินรดา แกคิดว่ามีสามีรวยคอยหนุนหลังแล้วจะยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าได้งั้นรึ? จำไว้... ตระกูลของเราให้กำเนิดแกขึ้นมา แกไม่มีวันหนีเงาของเราพ้นหรอก!" ศิลาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างภรรยา รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมดิน "ตระกูลของคุณเหรอครับ? น่าขันเสียจริง... ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หุ้นร้อยละสี่สิบในบริษัทขนส่งของคุณ จะมาอยู่ในมือของผมในฐานะ 'หนี้สิน' ที่ผมเพิ่งกว้านซื้อไว้ทั้งหมด... หวังว่าคุณจะยังมีปัญญามาเดินเล่นแถวนี้อีกนะ" สีหน้าของผู้อาวุโสเผือดสีลงทันตาเห็น รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่าตนเองเพิ่งเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ศิลาขุดรอไว้ล่วงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ รินรดาแย้มยิ้มบางๆ เธอวางทัพพีลง หยิบชามสะอาดขึ้นมาตักแกงเขียวหวานหม้อใหม่ที่ยังร้อนกรุ่น ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของกะทิเคี่ยวสดและเครื่องแกงตำรับโบราณที่ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง "ในเมื่ออุตส่าห์มาเยี่ยมกันถึงร้าน... ไม่ลองชิมฝีมือฉันหน่อยหรือครับ? แต่อาจจะต้องจ่าย 'ค่าเสียหาย' แพงหน่อยนะ... เพราะบทเรียนราคาแพงในคืนนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" เธอยกชามแกงขึ้นสูดกลิ่นหอมล้ำลึก ขณะที่ศิลาเอื้อมมือมาโอบเอวภรรยาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ พร้อมกับสายตาที่จ้องมองกลุ่มคนตระกูลผู้ดีจอมปลอมด้วยความสมเพช ทว่า ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับแสงไฟสาดส่องเข้ามาจนสว่างจ้า รถยนต์สีดำสนิทนับสียคันจอดเทียบท่าหน้าร้านอย่างเป็นระเบียบ และร่างในเครื่องแบบของเจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีพร้อมหมายศาลก็ก้าวพรวดเข้ามาในร้านโดยไม่รอให้ออกปากเชิญ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเมนูรสเข้มข้นมาจนถึงตอนที่ 6 นะครับ - กาแฟโบราณแก้วโต