กับดักที่คาดไม่ถึง

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ของในลังนี้กลายเป็นเศษเหล็กไปเสียก่อน ก็กรุณาถอยห่างจากหน้าร้านของฉันไปให้พ้นภายในสามวินาทีครับ” เสียงของรินรดาดังขึ้นอย่างราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังยืนค้ำหัวขวางทางเข้าร้านถึงกับชะงัก พวกเขาคือคนส่งของจากซัพพลายเออร์เจ้าประจำที่ตระกูลสามีของเธอแอบติดสินบนไว้ เพื่อหวังจะบีบให้ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ต้องปิดตัวลงด้วยการส่งวัตถุดิบเน่าเสียมาให้ รินรดาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว เธอยังคงยืนเช็ดโต๊ะไม้หน้าร้านอย่างใจเย็น กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาถูพื้นผสมกับกลิ่นเครื่องเทศที่เธอเตรียมไว้สำหรับทำ ‘หมูพะโล้โบราณ’ สูตรลับประจำตระกูลลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ มือเรียวบางของเธอขยับไปมาอย่างเป็นจังหวะ ราวกับกำลังแสดงละครเวทีที่เธอเป็นผู้คุมบทบาท “คุณรินรดา... พวกเราแค่ทำตามหน้าที่ครับ” ชายคนหนึ่งเอ่ยพลางยิ้มเยาะ สายตาของมันกวาดมองไปที่กล่องลังที่วางระเกะระกะ “ของพวกนี้ถ้าไม่รับ ก็ไม่ต้องเปิดร้านดีกว่าไหมครับ? ตระกูลของคุณชายศิลาคงไม่เสียชื่อเพราะอาหารห่วยๆ ของคุณหรอกนะ” รินรดาหยุดมือที่ถือผ้าขี้ริ้ว เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตาชายผู้นั้นด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับมาใหม่ “หน้าที่ของคุณคือส่งของให้ถึงมือลูกค้า ไม่ใช่มาตัดสินคุณภาพวัตถุดิบแทนฉัน ถ้าคุณคิดว่าของพวกนี้ดีพอจะส่งให้คนอื่นกิน แต่ไม่อยากให้ฉันรับ...” เธอเดินเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด “งั้นฉันขอเชิญให้คุณ ‘ชิม’ มันให้หมดเดี๋ยวนี้ครับ ชิมต่อหน้าฉันนี่แหละ ถ้ามันเน่าจริง ฉันจะฟ้องบริษัทคุณข้อหาพยายามวางยา และถ้ามันไม่เน่า... ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ เพราะพวกคุณกำลังทำให้ลูกค้าฉันเดินเข้าร้านไม่ได้” บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของแมลงวันตัวหนึ่งที่บินตอมลังผักที่ส่งมา ชายส่งของทั้งสองเริ่มเหงื่อตก จิตวิทยาการรุกกลับของรินรดาเหนือชั้นกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก เธอไม่ได้โวยวาย แต่เธอกำลังต้อนพวกมันเข้ามุมมืดด้วยเหตุผลที่หักล้างไม่ได้ “ว่าไงครับ? จะกินตอนนี้ หรือจะให้ฉันโทรหาศิลาให้เขามาจัดการเรื่อง ‘สัญญาจัดซื้อ’ ของพวกคุณด้วยตัวเองดีครับ?” ชื่อของ ‘ศิลา’ คือดั่งประกาศิตที่ทำให้ความมั่นใจของชายทั้งสองละลายหายไปทันที ใครๆ ก็รู้ว่าศิลาไม่ใช่คนใจดี โดยเฉพาะกับคนที่มารังแกภรรยาของเขา ในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด รถยนต์สีดำคันหรูที่คุ้นตาก็จอดนิ่งลงที่หน้าร้าน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของศิลาในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขาก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางสง่างาม แต่แววตานั้นเย็นชาจนน่าขนลุกเมื่อเขากวาดมองไปยังคนส่งของสองคนที่ยืนขวางทาง “มีปัญหาอะไรกันหรือครับ?” ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาเดินเข้ามาโอบเอวภรรยาไว้ด้วยความรักใคร่ “ถ้าของพวกนี้ไม่สมบูรณ์ ก็แค่โยนทิ้งไป แล้วเรียกให้คนของผมไปขนวัตถุดิบจากโกดังส่วนตัวมาแทน ส่วนพวกคุณ...” เขามองคนส่งของด้วยหางตา “กลับไปบอกเจ้านายของพวกคุณด้วยว่า อีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ผมต้องการเห็นเอกสารเลิกจ้างของพวกคุณวางอยู่บนโต๊ะทำงาน ไม่อย่างนั้น... ผมจะทำให้ธุรกิจส่งของของพวกคุณหายไปจากแผนที่เมืองนี้ภายในข้ามคืน” คนส่งของหน้าถอดสี รีบกุลีกุจอขนลังผักขึ้นรถแล้วขับหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงรินรดาที่ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางยิ้มให้สามี “คุณมาเร็วกว่าที่คิดนะ” “ผมทนฟังเสียงรบกวนแถวนี้ไม่ไหวครับ อีกอย่าง...” ศิลาขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นสะอาดๆ ของเขาทำเอาหัวใจของรินรดาเต้นไม่เป็นจังหวะ “วันนี้ผมอยากทานข้าวฝีมือคุณจนรอไม่ไหวแล้วครับ” รินรดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปเปิดหม้อดินเผาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน กลิ่นหอมเข้มข้นของพะโล้ที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อพุ่งกระจายออกมาจนชวนให้น้ำลายสอ มันเป็นกลิ่นที่อบอุ่นและมีมนต์ขลังดึงดูดใจจนคนเดินผ่านไปมาถึงกับต้องหยุดชะงักมอง ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะตักหมูพะโล้ใส่ถ้วยให้นั่นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่ถูกสอดอยู่ในลังวัตถุดิบที่คนส่งของทำตกไว้ มันเป็นซองจดหมายสีน้ำตาลที่ถูกปิดผนึกด้วยตราประทับที่ไม่คุ้นตา รินรดาหยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดดู มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเนื้อหาข้างใน มันไม่ใช่ใบเสร็จหรือรายการอาหาร แต่มันคือ ‘ภาพถ่าย’ ของเธอกับศิลาในมุมที่ดูเหมือนคนกำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง พร้อมกับข้อความด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... ‘ความลับที่เธอซ่อนไว้ในหม้อพะโล้นั่น... อย่าคิดว่าจะปิดไปได้ตลอดกาล’ ศิลาที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นสีหน้าของภรรยาเปลี่ยนไป เขาก้มลงมองภาพถ่ายในมือเธอก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนน่ากลัว “ดูเหมือนจะมีคนอยากให้เราพังตั้งแต่วันแรกที่เริ่มร้านสินะครับรินรดา...” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเมนูรสเข้มข้นมาจนถึงตอนที่ 7 นะครับ - กาแฟโบราณแก้วโต