จุดแตกหัก

เสียงกระแทกเบาๆ ของแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้เนื้อดีในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่มันกลับก้องกังวานเสียยิ่งกว่าเสียงระฆังเตือนภัยในความรู้สึกของผม "เราพอแค่นี้เถอะครับ... นายเหนือ" รินรดาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เย็นชา และเด็ดเดี่ยวจนน่าใจหาย ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้หลบเลี่ยงหรือฉายแววลังเลแม้แต่น้อย มันว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่คราบน้ำตา นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด... ความเงียบงันจากคนที่เคยส่งเสียงเถียงผมไม่ยอมหยุด ผม (นายเหนือ) เดือนคณะวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ มือหนาที่เพิ่งเอื้อมไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวบางเพื่อรั้งตัวเธอไว้ ชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลัง ความหยิ่งผยองและอีโก้ที่ค้ำคอมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก "ริน... เธอพูดบ้าอะไรออกมา" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน หัวใจกระหน่ำรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน "แค่เรื่องไอ้คินมันไปส่งที่คอนโดเมื่อคืนเนี่ยนะ? ผมบอกแล้วไงว่าผมเคลียร์—” "หยุดเถอะครับ นายเหนือ" เธอสอดขึ้นทันควัน แววตาคมกริบมองตรงมาที่ผมด้วยความเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด "คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอครับว่าปัญหาคอมมันไม่ได้อยู่ที่คิน... แต่มันอยู่ที่ตัวคุณเอง" รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบางของเธอ เป็นรอยยิ้มที่ผมเกลียดชังที่สุดในโลก "คุณหึงคุณหวงได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องความรู้สึกของผม คุณคิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล อยากจะพูดจาทำร้ายจิตใจผมยังไงก็ได้ แค่ทำหน้าหล่อๆ ง้อสักทีสองที แล้วคิดว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเหรอครับ?" "รินรดา!" ผมคำรามต่ำด้วยความเหลืออด ความหึงหวงบ้าคลั่งที่สุมอกอยู่ก่อนแล้วเริ่มระเบิดออก "แล้วจะให้ผมทำยังไงวะ! ให้ยืนมองผู้ชายคนอื่นมันเดินมาหยามถึงถิ่นแล้วยิ้มรับรึไง? ผมเป็นแฟนคุณนะ, ริน!" "แฟนเหรอครับ?" รินรดาทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขโดยสิ้นเชิง "คำนี้มันมีความหมายสำหรับคุณจริงๆ หรือเปล่า หรือมันเป็นแค่ป้ายประกาศความเป็นเจ้าของ เพื่อสนองอีโก้ห่วยๆ ของคุณกันแน่... พอเถอะครับ ผมเหนื่อยแล้ว เหนื่อยที่จะต้องมาคอยวิ่งตามอารมณ์ และเหนื่อยที่จะต้องคอยอธิบายว่าทำไมผมถึงมีสิทธิ์มีเสียงในชีวิตของตัวเอง" คำพูดแต่ละคำของเธอบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของหมาโบ้อย่างผมอย่างไม่ปรานี ร่างบางหมุนตัวกลับทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ผมได้แก้ตัว หรือแม้แต่จะเอ่ยคำร้องขอใดๆ เพิ่มเติม "เดี๋ยว... ริน!" ผมพุ่งเข้าไปคว้าแขนเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะก้าวพ้นประตูห้องสมุด แรงดึงทำให้ร่างเพรียวเซเข้ามาปะทะแผงอกของผมอย่างจัง กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยเตะเข้าจมูก ยิ่งทำให้ความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปพุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ ในวินาทีนั้น อีโก้ทั้งหมดที่มีถูกโยนทิ้งลงถังขยะ ผมไม่อาจรักษาฟอร์มของนายเหนือคนหยิ่งผยองได้อีกต่อไป เมื่อแลกกับการต้องสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล "อย่าไป... ริน" เสียงของผมสั่นพร่าอย่างที่ตัวผมเองยังไม่เคยคาดคิด มือที่จับข้อมือเธอเปลี่ยนเป็นกอบกุมฝ่ามือเย็นเฉียบนั้นไว้แน่นราวกับคนจมน้ำ "ผมขอโทษ... เรื่องเมื่อคืน ผมงี่เง่าเอง ผมหึงจนขาดสติ... อยากด่าอยากตีผมยังไงก็ได้ แต่อย่าเดินออกไปแบบนี้เลยนะ" รินรดาชะงัก เธอก้มมองมือผมที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผม แววตาคู่นั้นยังคงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ "ปล่อยเถอะครับ นายเหนือ" เธอบอกเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่นยิ่งกว่ากำแพงเหล็ก "การที่คุณต้องมาลดตัวยอมขอโทษผมตอนนี้ มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเลยครับ... มันยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่า การเดินออกมาจากชีวิตคุณ คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้ว" นิ้วเรียค่อยๆ แกะมือผมออกทีละนิ้ว ทีละนิ้ว อย่างไร้เยื่อใย ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ภาพของรินรดาที่กำลังก้าวเดินออกไปจากชีวิตผมทีละก้าว... ทีละก้าว สร้างความเจ็บปวดร้าวรานที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ลูกชู้ตที่เคยแม่นยำทุกครั้งในยามที่ลงสนาม กลับพ่ายแพ้ให้กับความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในเกมความรักครั้งนี้ ผมยืนแข็งทื่อเป็นหิน ปล่อยให้แผ่นหลังบางนั้นลับหายไปหลังบานประตูที่ปิดสนิท พร้อมๆ กับหัวใจที่หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ...แต่ทว่า ในจังหวะที่ความมืดมนและความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินผมจนหมดสิ้นนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังแทรกความเงียบขึ้นมา "อ้าว นายเหนือ... ยืนทำหน้าหมาหงอยอะไรอยู่ตรงนี้วะ? ไหนแมนนักไม่ใช่เหรอ... ว่าแต่น้องรินเขาฝากบอกผมมาว่า..." ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่วาวโรจน์ขึ้นมาทันที เมื่อเห็นรอยยิ้มกวนประสาทของ 'คิน' ที่ยืนกอดอกมองผมอยู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นความสัมพันธ์อันดุเดือดนี้ไปด้วยกันนะครับ!