ความรู้สึกที่ขาดไป

เสียงปิดประตูดังปังสนั่นห้องซ้อมอเนกประสงค์ แรงเหวี่ยงนั้นมากพอจะทำให้กระจกเงาบานใหญ่สั่นสะเทือน แต่สิ่งที่สั่นสะเทือนยิ่งกว่ากลับเป็นหัวอกข้างซ้ายของนายเหนือ เดือนคณะวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーンบนหลังมือ ดวงตาคมกริบจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้า—ความว่างเปล่าที่เพิ่งถูกทิ้งไว้โดยรินรดา ผู้หญิงที่ทำให้ระบบระเบียบในสมองอันคำนวณมาอย่างดีของเขากลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า *"...ผมไม่มีวันยอมให้ใครมาแย่งที่ของผมไปเด็ดขาด แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์!"* ประโยคประกาศกร้าวที่เขาเพิ่งพ่นใส่หน้าเธอไปหมาดๆ ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท แต่นั่นไม่ใช่ความสะใจ มันคือเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังตระหนักว่า กรงขังที่ตนสร้างขึ้นเพื่อกักขังอีกฝ่าย แท้จริงแล้วกำลังกักขังหัวใจของเขาเองไว้ต่างหาก "เวรเอ๊ย!" นายเหนือสบถลอดไรฟัน มือหนากระชากเสื้อแจ็คเก็ตหนังออกจากตัวแล้วเหวี่ยงมันลงพื้นอย่างไม่ใยดี เขาเสยผมลวกๆ ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความอัดอั้น ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นายเหนือไม่เคยต้องวิ่งตามใคร ไม่เคยต้องหวาดกลัวกับการสูญเสีย เพราะทุกอย่างที่เขาต้องการ... เขาแค่วืดมือคว้ามันมาครอบครองได้เสมอ ยกเว้นเธอกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มักจะส่งให้เขาพร้อมคำพูดแทงใจดำ "คิดว่าเก่งนักใช่ไหมรินรดา... คิดว่าอยากจะเดินออกจากชีวิตฉันไปเฉยๆ แบบนี้ได้รึไง" เขาพึมพำกับความเงียบ เสียงทุ้มต่ำเจือความสั่นพร่าที่เขาเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่เผลอแสดงมันออกมา ภาพเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัว ราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกดปุ่มรีเพลย์ซ้ำๆ ตั้งแต่คิน เพื่อนสมัยเด็กของรินรดาโผล่เข้ามาในชีวิตเธอ รอยยิ้มที่เธอมอบให้มัน การใช้เวลาพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกโดยไม่มีเขาอยู่ในสมการ ความหึงหวงที่ถูกหมักบ่มจนกลายเป็นพิษร้ายกัดกินสติ เขาเลือกที่จะใช้วิธีเดิมๆ—ความหยาบคาย การประชดประชัน และการตีตราจองเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ทว่าครั้งนี้... มันใช้ไม่ได้ผล รินรดาไม่ใช่ตุ๊กตาบนหิ้งที่เขาจะบีบหรือคลายตามใจชอบ เธอกลับเลือกที่จะหันหลังให้ พร้อมด้วยแววตาคู่นั้น... แววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ซึ่งนั่นคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการฆ่าผู้ชายอย่างนายเหนือให้ตายทั้งกลม ติ๊ด! เสียงข้อความเข้าจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงดึงเขากลับสู่โลกความเป็นจริง นายเหนือรีบควิบหยิบมันขึ้นมาด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกที่คอหอย คิดว่าอาจเป็นข้อความจากเธอ... ข้อความที่อาจจะบอกว่าเธอล้อเล่น หรืออย่างน้อยที่สุดก็คือการด่าทอกลับมา แต่หน้าจอกลับปรากฏชื่อของ "ไอ้กรณ์" เพื่อนสนิทร่วมแก๊งวิศวะ *[มึง... อยู่ไหนวะ? ที่คณะตอนนี้วุ่นวายใหญ่แล้วนะเว้ย น้องรินรดากำลังจะไปสนามบินกับไอ้คินแล้ว! พวกมันบอกว่าจะบินไปทำงานโปรเจกต์ที่ต่างจังหวัดด้วยกันยาวเป็นเดือน!]* ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกะโหลกศีรษะ ร่างสูงโปร่งยืนแข็งทื่อ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลน *ไปต่างจังหวัดด้วยกัน... ยาวเป็นเดือน?* หมายความว่าเธอจะหายไปจากสายตาเขา? หมายความว่าพื้นที่ข้างกายเธอถูกสลับสับเปลี่ยนให้ผู้ชายคนอื่นเข้าไปแทนที่อย่างสมบูรณ์แบบโดยที่เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากห้ามอย่างนั้นหรือ? "ให้ตายสิ..." นายเหนือพึมพำเสียงสั่น ความหยิ่งผยองที่เคยค้ำคอพังทลายลงในวินาทีนั้น ความรู้สึกกลัว... ความกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมากัดกินหัวใจจนเจ็บแปลบ ชายหนุ่มตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ชีวิตที่ไม่มีรินรดากวนประสาท ไม่มีรอยยิ้มร้ายกาจ หรือแม้แต่ไม่มีเสียงถอนหายใจด้วยความเอือมระอาของเธอ... มันไม่ใช่ชีวิต แต่มันเป็นเพียงความว่างเปล่าที่น่าสังเวช เขาขาดเธอไม่ได้... นายเหนือเพิ่งรู้ซึ้งถึงสัจธรรมข้อนี้ในวันที่สายเกินไป ขายาวก้าวฉับๆ ออกจากห้องซ้อมด้วยความเร็วสูงสุด แรงขับเคลื่อนจากความคลั่งรักที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุมทำให้เขาลืมสิ้นทุกฟอร์ม ลืมสิ้นศักดิ์ศรีเดือนคณะวิศวะที่เคยรักษาไว้ สิ่งเดียวในหัวตอนนี้คือต้องไปให้ถึงสนามบิน... ต้องหยุดเธอไว้ให้ได้ต่อให้ต้องกราบกรานก็ตาม! รถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถมหาลัยด้วยความเร็วชนิดที่เรียกว่าเหยียบมิดไมล์ อะดีนาลีนในร่างกายสูบฉีดพลุ่งพล่านราวกับนักกีฬาบาสเกตบอลที่กำลังเลี้ยงลูกฝ่าแนวรับในวินาทีสุดท้ายก่อนหมดเวลา เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องท้องถนนสะท้อนความร้อนรุ่มในอก นายเหนือหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่เขตสนามบินด้วยความทุกลักทุเล เขาจอดรถทิ้งไว้ข้างทางอย่างไร้ระเบียบก่อนจะวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร สายตาคมกวาดมองผู้คนที่เดินขวักไขว่ด้วยความกระวนกระวาย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าหล่อเหลา ลมหายใจหอบถี่ "รินรดา..." เขาพึมพำเรียกชื่อนั้นซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีที่เขาเดินวนหาจนทั่ว จนกระทั่งขายาวหยุดชะงักลงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างบางในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่สะดุดตา เธอกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เช็คอิน โดยมีผู้ชายหน้าตาดีสวมสูทเนี๊ยบยืนอยู่ข้างๆ และกำลังส่งยิ้มกุมมือเธออย่างสนิทสนม—ไอ้คิน! ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในดวงตาของนายเหนือราวกับมีใครเอามีดมากรีดซ้ำๆ ความหึงหวงพุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ ร่างสูงพุ่งเข้าไปกระชากข้อแขนเรียวของหญิงสาวทันทีโดยไม่ทันยั้งแรง "อุ๊ย!" รินรดาอุทานด้วยความตกใจ หันขวับมาด้วยใบียงบึ้งตึง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยเย็นชา "นายเหนือ? คุณมาทำอะไรที่นี่..." "กลับกับฉันเดี๋ยวนี้!" นายเหนือตัดบท เสียงทุ้มต่ำรlอดไรฟันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและร้อนรน มือหนาบีบกระชับข้อมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว คินขยับตัวเข้ามาขวางทันที ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มเยาะ "เฮ้ๆ ใจเย็นเพื่อน นายไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับรินนะ ปล่อยมือน้องเขาก่อน" นายเหนือหันขวับไปมองหน้าศัตรูหัวใจด้วยสายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัวจนคนรอบข้างต้องถอยร่น "เสือกอะไรด้วยวะ! นี่เรื่องของฉันกับผู้หญิงของฉัน ถอยไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วซัดหน้าแกตรงนี้!" "ใครเป็นผู้หญิงของคุณ!" รินรดาตวัดเสียงใส่อย่างเหลืออด เธอสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมของเขาได้สำเร็จ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบรอยแดงจางๆ บนผิวเนื้อ "พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะนายเหนือ เราจบกันไปตั้งแต่ในห้องซ้อมแล้วไม่ใช่เหรอคะ? เชิญคุณกลับไปใช้ชีวิตอีโก้สูงส่งของคุณคนเดียวเถอะค่ะ ฉันจะไปไหนกับใคร มันก็เรื่องของฉัน!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด มันแทงทะลุหัวใจนายเหนือจนชาหนึบ ร่างสูงชะงักค้าง เปลือกตากระตุกวูบ ความหยิ่งทระนงที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้าเธอจนไม่เหลือชิ้นดี เขามองใบหน้าที่สวยเฉี่ยวแต่นิ่งสนิทของเธอ มองเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาคู่นั้น และเขาก็รู้ทันทีว่า... หากปล่อยให้เธอเดินเข้าประตูผู้โดยสารไปในตอนนี้ เขาจะไม่มีวันได้เธอกลับคืนมาอีกชั่วชีวิต นายเหนือกลืนก้อนความขื่นขมลงคอ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเธอไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้... น้ำหนักการจับไม่ได้แสดงความป่าเถื่อนหรือต้องการครอบครองอีกต่อไป มันเป็นการจับไว้ด้วยความสั่นเทา... ความสั่นเทาที่เปี่ยมไปด้วยความวิงวอนอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ดวงตาคมกริบที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้กลับแดงก่ำเล็กน้อยยามที่จ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "อย่าไป..." เสียงทุ้มที่เคยทรงอำนาจ หลุดลอดออกมาแผ่วเบาจนแทบกระซิบ เจือความสั่นเครือที่นายเหนือไม่อาจควบคุมมันได้ "อย่าไปกับมัน... ริน" รินรดาชะงักงัน เธอนิ่งอึ้งไปเมื่อเห็นแววตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเดือนคณะวิศวะผู้หยيบหยิ่ง แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอไปจริงๆ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอื้อnคำพูดใดออกมา เสียงประกาศจากสนามบินก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ *(ประกาศเที่ยวบินที่ VJ-809 ปลายทางเชียงใหม่... ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านเตรียมตัวขึ้นเครื่องบริเวณประตูทางออกที่ 3 ได้แล้วครับ)* คินขมวดคิ้วเล็กน้อย หันมามองรินรดา "ริน... ถึงเวลาที่เราต้องไปแล้วนะ เดี๋ยวจะตกเครื่อง" รินรดากลืนน้ำลายลงคอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างสับสน เธอมองหน้าคินสลับกับมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเวทนาของนายเหนือ มือหนาที่ยังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่จะสลายหายไปในอากาศ นายเหนือสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะAมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตเพื่อเอ่ยประโยคที่คนอย่างเขาไม่เคยคิดว่าจะพูดมันออกมากับใคร "ฉันขอโทษ..." เขากระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงทุ้มสั่นไหวอย่างน่าสงสาร "ฉันยอมแล้ว... ริน ฉันยอมทุกอย่างแล้ว ขอร้องล่ะ... อย่าทิ้งฉันไป" รินรดาเบิกตากว้างขึ้น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกระตุกวูบไหวอย่างรุนแรง เธออ้าปากค้าง เตรียมจะเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อตอบรับคำสารภาพนั้น แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเธอกำลังขยับ พรึบ! จู่ๆ ไฟบริเวณโถงผู้โดยสารก็เกิดกระพริบไหวและดับวูบลงสนิท ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของฝูงชนก็ดังระงมขึ้น พร้อมๆ กับร่างของใครอีกคน... บุคคลที่สามที่ไม่คาดฝัน—คนที่หายตัวไปจากชีวิตพวกเขามานานนับปี—ที่ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้ลมหายใจของทั้งนายเหนือและรินรดาต้องสะดุดกึก! --- *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจดีกับเด็กดื้ออย่างนายเหนือมาโดยตลอดนะครับ! เตรียมใจรับแรงกระแทกในตอนหน้ากันได้เลยครับผม)*