หวงก้าง...แต่ไม่กล้าบอก

"ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะ... แต่ดูเหมือนว่า ‘คู่หมั้น’ ของผม จะลืมไปแล้วนะครับ ว่าเรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันให้จบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยกระแสความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศชื่นมื่น ภายใต้แสงไฟนีออนสลัวของร้านคาเฟ่กึ่งบาร์ชื่อดังย่านมหาวิทยาลัย นายเหนือยืนค้ำหัวอยู่ตรงโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบตึง กรามแกร่งขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีไม่ได้มองมาที่รินรดาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจดจ้องเขม็งไปยัง ‘คิน’ เพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศและกำลังนั่งยิ้มระรื่นอยู่ฝั่งตรงข้าม รินรดาชะงักมือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำ เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบกลับไปมองคนมาใหม่ด้วยความหมั่นไส้ระคนประหลาดใจ ยัยตัวแสบไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย กลับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนประสาทกิน "คู่หมั้นเหรอคะ... เอ๊ย คู่หมั้นอะไรกัน นายเหนือ อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อแถวนี้ ฉันไปหมั้นกับนายตอนไหนไม่ทราบ ทราบแล้วเปลี่ยนด้วยนะยะ" รินรดาจงใจลากเสียงยาวเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้าให้สติหลุด ซึ่งเธอก็ทำสำเร็จได้อย่างยอดเยี่ยมเมื่อเห็นคิ้วเข้มของนายเหนือกระตุกวูบ "หึ..." นายเหนือแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากแต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างไร้มารยาท มือหนาเอื้อมลงไปคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวไว้หลวมๆ แต่เด็ดขาด แรงบีบไม่ได้ทำให้เจ็บแต่เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนเสียจนคินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องหุบยิ้มลงทันที "ถ้าจำไม่ได้ เดี๋ยวผมจะรื้อฟื้นความจำให้ฟังบนเตียง... เอ้ย ในรถของผมตอนนี้เลยดีไหมครับ รินรดา" นายเหนือจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า ‘บนเตียง’ จนรินรดาต้องหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน เธอยกมืออีกข้างขึ้นฟาดแขนแกร่งไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ "ไอ้คนบ้า! พูดจาทุเรศที่สุด กล้าดียังไงมาลากฉันแบบนี้ ปล่อยนะ!" "ไม่ปล่อยครับ จนกว่าเธอจะเลิกทำตัวเป็นเด็กใจแตกหนีผู้ชายมาเที่ยวกลางคืน ทั้งที่โทรศัพท์สายแทบไหม้แต่ไม่ยอมรับสาย" นายเหนือตวาดกลับเสียงต่ำอย่างเหลืออด ความหึงหวงที่สะสมมาตลอดสามชั่วโมงเต็มตั้งแต่เห็นรินรดานั่งหัวเราะต่อกระซิกกับไอ้หน้าหล่อลูกเจ้าของโรงแรมชื่อดังระเบิดออกมาจนควบคุมไม่อยู่แล้ว ภาพที่ทั้งคู่ยิ้มให้กันมันบาดตาบาดใจเขายิ่งกว่าโดนเหล็กแหลมทิ่มแทงเสียอีก ใครจะไปคิดว่าเดือนคณะวิศวะผู้หยิ่งผยองและไม่เคยสนใจใคร จะต้องมากลายเป็นหมาบ้าหวงก้างเพราะผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว คินที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตานิ่งสงบ ค่อยๆ วางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืน ความสูงของชายหนุ่มทั้งสองคนแทบไม่ต่างกันเลยแม้แต่น้อย บรรยากาศรอบโต๊ะพลันคุกรุ่นราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแลกเปลี่ยนกันไปมาจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ ต้องรีบเบือนหน้าหนี "ใจเย็นก่อนสครับเพื่อน... เอ้ย คุณนายเหนือ" คินส่งยิ้มสุภาพตามมารยาททางสังคม แต่แววตากลับเยาะเย้ยถนัดชัดเจน "รินเขาแค่มานั่งดื่มเป็นเพื่อนผมในฐานะเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน คุณเล่นใหญ่เกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ หรือว่า... กลัวว่ารินเขาจะรู้ธาตุแท้ของคุณหมด ว่าจริงๆ แล้วคุณมันก็แค่หมาโบ้ที่คลั่งรักเขาจนตัวสั่น" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้นายเหนือหันขวับไปมองหน้าคินทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างหนาจนรินรดารู้สึกได้ นายเหนือไม่ใช่คนใจเย็น และยิ่งเป็นเรื่องของรินรดาด้วยแล้ว ความอดทนของเขามันติดลบตั้งแต่ก้าวขาเข้าร้านนี้มาแล้ว "หุบปากไปซะไอ้คิน ถ้ารไม่อยากให้หน้าหล่อๆ ของแกต้องไปทำศัลยกรรมใหม่รอบสอง" นายเหนือขู่ลอดไรฟัน ดวงตาดุร้ายจ้องเขม็ง "ส่วนเธอกลับ!" ประโยคหลังหันมาสั่งรินรดาด้วยน้ำเสียงขาดห้ามใจ พร้อมกับออกแรงดึงข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นยืนตามแรงบังคับ รินรดารู้สึกทั้งโกรธทั้งอายที่มีคนมองกันทั้งร้าน แต่ลึกๆ ในใจ หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกกับความหึงหวงดิบเถื่อนที่นายเหนือแสดงออกมา "นายเหนือ! ฉันบอกให้ปล่อยไง ฉันยังคุยกับคินไม่จบเลยนะ!" รินรดายื้อแขนไว้สุดแรงกล้า เธอยังไม่อยากยอมแพ้ความเผด็จการของตาบ้านี่ง่ายๆ "อยากคุยอะไรค่อยไปคุยกันบนรถ! หรือถ้ายังไม่หนำใจ เธอก็เชิญหมอนี่ไปนอนคุยด้วยกันที่ห้องฉันเลยไหมล่ะ จะได้เคลียร์กันให้จบๆ ไปเลยทุกเรื่อง!" นายเหนือสวนกลับทันควันด้วยความประชดประชัน ความหึงทำให้เขาขาดสติจนเผลอพูดจาประชดประชันออกไปแบบนั้น รินรดาชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำพูดไร้สติของเขา บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ จากลำโพงในร้าน นายเหนือเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป สันกรามหนาขบเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่ความทิฐิมันค้ำคอเกินกว่าจะเอ่ยปากขอโทษ คินมองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างยอมแพ้ "โอเคๆ ดูท่าทางพวกเธอสองคนจะมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า ริน... ไว้ค่อยเจอกันใหม่นะ" คินส่งยิ้มอ่อนโยนให้รินรดาตามประสาเพื่อนสนิท ก่อนจะเดินเลี่ยงหายออกไปจากร้าน ปล่อยให้ยืนเผชิญหน้ากันลำพังท่ามกลางความอึดอัดที่หนาแน่น พอลับร่างของคิน นายเหนือก็ไม่รอช้า เขาออกแรงกระชากข้อมือรินรดาให้เดินตามหลังทันทีโดยไม่ฟังเสียงโหล่บ่นหรือทททททททททททานใดๆ ทั้งสิ้น รินรดาจำใจต้องเดินตามแรงดึงนั้นด้วยความคับแค้นใจ ขาสวยก้าวตามให้ทันขายาวๆ ของคนเอาแต่ใจ จนกระทั่งมาถึงลานจอดรถมืดสนิทที่ไร้ผู้คน ปัง! ร่างบางถูกดันให้แนบชิดติดกับประตูรถยนต์ฝั่งข้างคนขับ แผ่นหลังบางกระทบกับตัวรถเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของนายเหนือจะก้าวตามมาประชิด ปิดกั้นทางหนีทุกทางด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ยันกับตัวรถไว้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนใจสั่น รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ "นายเหนือ นายบ้าไปแล้วหรือไง ทำตัวเป็นอันธพาลไปได้!" นายเหนือไม่ตอบ เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ดวงตาคมกริบสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธ (และอาจจะรวมถึงความเขิน) ก่อนที่น้ำเสียงแหบพร่าจะกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "ใช่... ผมมันบ้า" นายเหนือยอมรับเสียงเบาแต่หนักแน่น แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนและตัดพ้ออย่างน่าใจหาย "บ้าเพราะเธอคนเดียว... รินรดา รู้ไหมว่าตอนที่เห็นเธอยิ้มให้มันไอ้บ้านั่น ผมแทบอยากจะพังร้านทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธที่มีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อได้เห็นแววตาจริงจังและเปราะบางของคนตรงหน้า นายเหนือไม่เคยแสดงมุมนี้ให้ใครเห็น... มีแค่เธอคนเดียว "ก็... ใครใช้ให้นายทำตัวน่าหมั่นไส้ก่อนเล่า..." รินรดาหลบสายตา ทำเป็นมองเสื้อแจ็คเก็ตของเขาแก้เขิน เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด นายเหนือยกมือหนาขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับลุคแบด보ยของเจ้าตัวทำเอารินรดายิ่งใจเต้นแรงเข้าไปอีก นิ้วเรียวอุ่นจัดแตะอยู่ที่คางมน บังคับให้ใบสวยหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ อีกครั้ง "ถ้าคิดจะลงโทษผม... ทำไมไม่ทำต่อหน้ามันล่ะครับ" นายเหนือกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้เรียวปากอิ่มสีเชอร์รี่ทีละน้อย จนรินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก "อยากทำอะไรผม เชิญตามสบายเลย... แต่จำไว้ว่าหลังจากนี้ ห้ามไปยิ้มแบบนั้นให้ใครอีกเด็ดขาด" รินรดานิ่งงัง สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่แผ่ออกมาจากตัวนายเหนือมันช่างทรงพลังจนเธอไม่มีแรงแม้แต่จะผลักไส หัวใจดวงน้อยกรีดร้องบอกให้ถอยหนี แต่เรียวปากกลับเผลอเผยอออกเล็กน้อยอย่างลืมตัว ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด กริ๊งงงงง! เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของนายเหนือก็แผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาขัดจังหวะความเป็นความตายเข้าอย่างจัง! นายเหนือชะงักกึก สีหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงทันทีด้วยความหงุดหงิดสุดขีด เขาผละใบหน้าออกอย่างหัวเสีย รินรดาแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความรู้สึกโล่งอก (ปนเสียดายเล็กน้อยแบบไม่กล้าบอกใคร) นายเหนือควักมือถือเครื่องหรูออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิด กะว่าจะกดตัดสายทิ้งแล้วบล็อกเบอร์นั้นถาวร แต่พอเหลือบเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอเรืองแสง... ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงชะงักไปทันที รินรดาแอบชะเง้อคอมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ และก่อนที่เธอจะทันได้ถามอะไร สีหน้าของนายเหนือก็เปลี่ยนจากความหงุดหงิดกลายเป็นความเคร่งเครียดจริงจังขึ้นมาในเสี้ยววินาที "ว่าไงครับแม่..." นายเหนือกรอกเสียงรับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รินรดายืนนิ่งค้าง หัวใจที่เคยเต้นรัวเพราะความฟินเมื่อครู่กลับดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อประโยคต่อมาที่ดังลอดออกมาจากปลายสายของโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้น ทำเอาเธอนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก... *“เหนือ... รีบกลับมาที่บ้านด่วนเลยนะ ลูกสาวเพื่อนแม่ที่เพิ่งกลับมาจากอังกฤษ เขาเพิ่งมาถึงบ้านเรา... และหนูรินรดาอะไรนั่น ที่ลูกหมั้นไว้ แม่จะให้ผู้ใหญ่ยกเลิกงานแต่งให้หมดเรื่องซะที!”* -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปย์กำลังใจให้ผม "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ!