เกมวัดใจ

เสียงกราวของโทรศัพท์มือถือที่ถูกโยนลงบนเบาะหนังราคาแพงดังขึ้น สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของนายเหนือจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ เครื่องยนต์ V8 ของรถสปอร์ตคันหรูส่งเสียงคำรามก้องท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ดังยิ่งกว่าคือเสียงเตือนในหัวที่สั่งให้เขาเหยียบมิดไมล์เพื่อพุ่งไปให้ถึงบ้านหลังโตเสียให้พ้นเรื่องบ้าๆ นี่ *“หนูรินรดาอะไรนั่น ที่ลูกหมั้นไว้ แม่จะให้ผู้ใหญ่ยกเลิกงานแต่งให้หมดเรื่องซะที!”* ประโยคคำสั่งเด็ดขาดของมารดายังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทราวกับเทปที่กดรีเพลย์ซ้ำๆ นายเหนือใช้สันมือกระแทกพวงมาลัยรถแรงๆ ด้วยความหัวเสีย ดวงตาคมกริบฉายแววคุกกรุ่นราวกับเสือหนาวที่กำลังถูกลูบคม ไม่ใช่เพราะเขายินดีนักหรอกกับงานหมั้นคลุมถุงชนบ้านั่น แต่ปัญหามันอยู่ที่... คนที่แม่บอกว่าจะยกเลิกงานแต่งให้ มันดันเป็น "รินรดา" ยัยผู้หญิงปากร้าย หน้าเงิน และชอบทำตัวเหนือกว่าเขาอยู่เรื่อยคนนั้นต่างหาก! ผู้หญิงที่ทำให้หัวใจวิศวกรเลือดร้อนอย่างเขาปั่นป่วนจนเสียศูนย์มานักต่อนัก รถสปอร์ตคันงามพุ่งทะยานเข้าสู่รั้วบ้านด้วยความเร็วสูงก่อนจะเบรกเอี๊ยดจนยางส่งกลิ่นไหม้ นายเหนือกระชากประตูรถเปิดออก ขายาวก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องรับแขกใหญ่ทันทีโดยไม่สนใจเสียงทักทายของแม่บ้าน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ฝีเท้าของเขาชะงักกึก เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะล้นออกทางหู บนโซฟาตัวยาว... รินรดากำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เธอส่งให้มารดาของเขามันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเขาอยากจะเดินเข้าไปจับไหล่บางแล้วเขย่าให้หลุดเป็นชิ้นๆ และที่สำคัญที่สุด... ข้างกายเธอกลับมีไอ้หน้าหล่อลูกชายเพื่อนแม่ที่เพิ่งบินกลับมาจากอังกฤษอย่าง "คิน" นั่งส่งยิ้มเป็นมิตรให้อย่างออกหน้าออกตา "อ้าว, พี่เหนือ กลับมาเร็วกว่าที่คิดนี่ครับ นึกว่าจะแวะไปซิ่งรถแก้เครียดที่ไหนเสียอีก" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของคินเอ่ยทักขึ้น รินรดาเพียงแค่เหลือบสายตาขึ้นมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ท่าทีนิ่งเฉยและหมางเมินนั้นมันคืออาวุธชั้นดีที่ทำให้นายเหนือรู้สึกเหมือนมีไฟสุมอยู่กลางอก "นายมาทำอะไรที่นี่, คิน" นายเหนือถามเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังไอ้ผู้ชายแปลกหน้าสลับกับร่างบางที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ "ตายจริง เหนือ! พูดจากับน้องให้มันดีๆ หน่อยสลูก" คุณหญิงรัตนาภรณ์ มารดาบังเกิดเกล้าของเขาเอ็ดขึ้นทันควัน "แม่เป็นคนชวนคินมาทานข้าวเอง เพราะคินเพิ่งกลับมาจากอังกฤษ... และที่สำคัญ แม่เรียกตาลูกชายตัวดีกลับมาเคลียร์เรื่องสำคัญให้มันจบๆ" นายเหนือขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขากวาดสายตากลับมามองรินรดาอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่? ในสายโทรศัพท์แม่บอกว่าจะยกเลิกงานหมั้น แต่ทำไมตอนนี้ตัวต้นเรื่องถึงมานั่งลอยชายอยู่ในบ้านเขาแถมยังมีไอ้คินมาประกบข้างราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "เรื่องอะไรครับแม่" นายเหนือพยายามกดเสียงให้ต่ำที่สุดเพื่อไม่ให้สติหลุดกลางวงสนทนา "ก็เรื่องงานหมั้นระหว่างลูกกับหนูรินไงจ๊ะ" คุณหญิงรัตนาภรณ์ถอนหายใจยาว "แม่คิดทบทวนดูแล้ว... ในเมื่อหนูรินเขาก็มีคนที่ถูกใจใหม่อย่างตาคินกลับมาดูแล และลูกเองก็ดูท่าทางจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ งั้นเรามาถอนหมั้นกันตอนนี้เลยดีกว่า ดีกว่าปล่อยให้ยืดเยื้อจนเป็นภาระทางใจของทุกฝ่าย" ประโยคตัดพ้อของผู้เป็นแม่เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ แม้ปากเขาจะบอกว่าไม่อยากได้ยินยอมพร้อมใจกับงานหมั้นนี่นัก แต่พอได้ยินจริงๆ ว่ามันกำลังจะถูกยกเลิกแถมยังมีผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้อยู่ข้างกายรินรดา ความรู้สึกหวงแหนและหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ นายเหนือแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหันไปสบตากับรินรดาตรงๆ "ถอนหมั้นเหรอครับ? ง่ายไปหน่อยมั้งแม่" "ทำไมจะง่ายล่ะเหนือ ในเมื่อหนูรินเขาก็..." "หนูรินยังไม่ได้พูดสักคำเลยนี่ครับว่าอยากถอน" นายเหนือสวนขึ้นเสียงดังลั่นห้อง ตัดบทมารดาหน้าตาเฉย เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดโซฟาตัวนั้นอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวคนทั้งสองจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นมาถนัดตา "เงียบทำไมล่ะรินรดา? ไหนลองบอกแม่ผมสิ ว่าเธออยากถอนหมั้นกับผมนักหนาจริงเหรอ" รินรดาวางถ้วยชาลงบนจานรองเสียงกระทบกันเบาๆ ชวนให้ใจหาย เธอยืดตัวขึ้นนั่งตรงสบตากับร่างสูงที่ยืนทำหน้ายักษ์อยู่ตรงหน้า แววตาคู่สวยไหววับชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายความท้าทายที่ร้ายกาจ "แล้วทำไมฉันจะต้องไม่อยากถอนด้วยล่ะคะ, พี่เหนือ" รินรดาเอ่ยเสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "ในเมื่ออยู่กับพี่ มีแต่จะปวดหัวแถมยังต้องมานั่งลุ้นว่าวันไหนพี่จะไปสร้างเรื่องอะไรไว้อีก สู้ฉันไปเริ่มต้นใหม่กับคนที่เขาพร้อมดูแลและให้เกียรติฉันมากกว่า... ไม่ดีกว่าเหรอคะ" หมับ! นายเหนือทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายื่นมือไปคว้าข้อแขนเรียวบางของรินรดาก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ ให้เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง ความโกรธผสมความหึงหวงพุ่งทะยานจนเขาไม่สนสายตาของแม่หรือไอ้คินที่นั่งอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว "พูดใหม่อีกทีซิ รินรดา" นายเหนือโน้มใบหน้าลงไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันเต็มไปด้วยแรงกดดัน "ใครกันแน่ที่ไม่อยากให้ถอน? ใครกันแน่ที่เมื่อคืนโทรมาหาผมแล้วร้องงอแง..." "พี่เหนือ!" รินรดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอยกมืออีกข้างขึ้นตีแขนเขาเต็มแรงเพื่อเบรกคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมาประจานความลับระหว่างเขาสองคน "อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะคะ! ใครร้องงอแงใส่พี่กัน!" "หึ หน้าแดงใหญ่แล้วนะเด็กดื้อ" นายเหนือกระตุกยิ้มมุมปาก ความโกรธเมื่อครู่เริ่มเจือจางลงด้วยความเอ็นดูที่พุ่งเข้ามาแทนที่ แต่วินาทีต่อมาเขาก็ต้องหุบยิ้มฉับเมื่อเสียงทุ้มของคินแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "ผมว่าพี่เหนือทำตัวเสียมารยาทกับรินเกินไปแล้วนะครับ" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ของรินรดาเบาๆ เป็นเชิงปกป้อง "ในเมื่อผู้ใหญ่เขาคุยกันแล้วว่า..." "ถอยมือสกปรกของนายออกจากตัวเมียฉัน!" นายเหนือตวาดลั่นบ้าน ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยโทสะจนคินถึงกับชะงัก ถือวิสาสะผลักไหล่คินออกห่างจากรินรดาก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดกับอกแกร่งของเขา "พี่เหนือ! เล่นบ้าอะไรเนี่ย!" รินรดาอุทานลั่น เธอพยายามจะขืนตัวออกแต่ทว่าอ้อมแขนของวิศวกรหนุ่มกลับรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก "ฉันไม่ได้เล่น" นายเหนือกระซิบเสียงพร่าข้างขมับเธอ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนจนรินรดาขนลุกซู่ เขาก้มลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าเธออยากรู้ว่าฉันรู้สึกยังไง... งั้นก็ฟังให้ดีนะรินรดา..." นายเหนือหยุดหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาสั่นไหวของเธอ ความรู้สึกทั้งหมดที่อัดอั้นมานานถูกกลั่นกรองออกมาเป็นประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับลมหายใจสะดุด "ต่อให้แม่จะประกาศยกเลิกงานแต่ง หรือไอ้หน้าหล่อร้อยเล่ห์นี่จะกลับมา10คน... ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น เพราะเธอคือคนเดียวที่ฉันยอมให้ผูกมัด... ได้ยินไหม" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนผ่าวลามเลียไปทั่วพวงแก้มจนทำอะไรไม่ถูก สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดและทันคนกลับว่างเปล่าในชั่วพริบตา บรรยากาศในห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกันอย่างแนบชิด นายเหนือโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาจริงจังและเว้าวอนจนรินรดาไม่กล้าแม้แต่จะหลบสายตา ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากหยักกำลังจะเคลื่อนเข้าไปใกล้กลีบปากนุ่มเพื่อพิสูจน์ความรู้สึกทั้งหมด เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมในกระเป๋าเสื้อของนายเหนือก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจนยับเยิน นายเหนือขมวดคิ้วด้วยความขัดเคือง เขาไม่แม้แต่จะชายตาแลหน้าจอโทรศัพท์ด้วยซ้ำ กำลังจะก้มลงปิดระยะห่างที่เหลืออยู่อีกเพียงแค่นิดเดียว... "เหนือ! รับสายซะ! นั่นโทรศัพท์จากโรงพยาบาล... พ่อของหนูรินเกิดอุบัติเหตุ!" เสียงตื่นตระหนกของคุณหญิงรัตนาภรณ์ดังแทรกขึ้นมา ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้องรับแขก นายเหนือชะงักกึก รินรดาร่างกายชาวาบ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด สติที่กระจัดกระจายกลับคืนมาในเสี้ยววินาที รินรดาผลักอกนายเหนือสุดแรงก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งพรวดพราดออกไปจากบ้านทันทีโดยไม่หันกลับมามอง! "ริน!" นายเหนือร้องเรียกชื่อเธอสุดเสียง เขากำมือแน่นด้วยความตกใจและสับสน ก่อนจะหันขวับไปมองหน้ามารดาและคินที่ยืนหน้าซีดเผือด ---------------------------------------- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปย์และซัพพอร์ต "สแลมดังก์สื่อรัก" คนนี้นะครับ!)