ความใกล้ชิดที่เกินเส้น

“เก็บของที่เบาะหลังรถ... หรือว่าตั้งใจจะเก็บ ‘จูบ’ จากคนของผมกันแน่ครับ คิน” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากด้านหลังของรถยนต์หรูคันสีดำสนิท นายเหนือยืนพิงเสาปูนในลานจอดรถด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ ทว่าแววตาของเขากลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่พร้อมจะกรีดลึกทุกคำพูดให้กลายเป็นรอยแผล รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอรีบผละตัวออกจากระยะประชิดของคินทันที ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม คินหัวเราะในลำคอ เขายืดตัวตรงด้วยท่าทีสบายๆ ไร้ความเกรงกลัว พลางใช้มือเสยผมปัดความประหม่าทิ้งไป “พูดอะไรแบบนั้นล่ะเหนือ แค่ของตกน่ะ... รินเขาช่วยหาให้ ไม่เห็นต้องมองหน้ากันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อขนาดนั้นเลย” “คนของผม... ผมดูแลเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้เพื่อนเก่า ‘มาช่วย’ หรอกครับ” นายเหนือเดินตรงเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนทันที เขาคว้าข้อมือของรินรดาแล้วดึงเธอให้ไปยืนอยู่ด้านหลังเขาอย่างถือวิสาสะ รินรดาขมวดคิ้วแน่น เธอไม่ชอบใจนักที่ถูกปฏิบัติราวกับเป็นสิ่งของที่เขากำลังหวงก้าง แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอกลับเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแผ่นหลังแกร่งของชายหนุ่มที่เธอกำลังพยายามผลักไส “นายเหนือ นายอย่าเยอะเกินไปนะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเล็กน้อย “คินเขาแค่จะไปส่งที่หอ... ส่วนนายก็กลับไปได้แล้ว” นายเหนือหันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด “จะให้ผมกลับไปทิ้งให้คุณนั่งรถไปกับผู้ชายที่เพิ่งจะแสดงตัวว่า ‘ลืมของ’ ไว้ในที่ลับตาคนแบบนี้น่ะเหรอครับ? รินรดา... คุณเห็นผมเป็นคนโง่ขนาดนั้นเชียวหรือไง” “แล้วการที่นายมาโวยวายแบบนี้ มันทำให้นายดูฉลาดมากหรือไง!” เธอตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้นทุกที คินยืนมองคู่รักกัดกันด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอ่านยาก “เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าของเขายืนยันขนาดนี้ ผมก็คงต้องถอย... แต่อย่าลืมนะริน วันหลังเรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ นายเหนือพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อคินอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้เสียงเสียดสีของเสื้อผ้าดังลั่นไปทั่วลานจอดรถที่ไร้ผู้คน “อย่ามาทำเป็นพูดทิ้งปมไว้แบบนั้น ถ้าอยากมีเรื่องก็บอกมาตรงๆ อย่ามาใช้วิธีตุกติกกับผู้หญิงของผม!” “เหนือ! หยุดนะ!” รินรดาตะโกนลั่น เธอพยายามดึงแขนเขาไว้ แต่นายเหนือกลับไม่ยอมปล่อย คินเพียงแค่ยกมือขึ้นยอมแพ้ด้วยท่าทีเยาะเย้ย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความตึงเครียดที่อบอวล เมื่อลับหลังคิน นายเหนือจึงค่อยๆ ปล่อยคอเสื้ออีกฝ่าย เขาหันมาเผชิญหน้ากับรินรดา ลมหายใจหอบถี่ของเขาสะท้อนถึงอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับ รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับตัวรถ เย็นเฉียบ แต่ความร้อนจากสายตาของคนตรงหน้ากลับแผดเผาเธอจนแทบละลาย “ตอบผมมา... ทำไมต้องให้ท่ามัน” เสียงของเขานุ่มลงทว่าแฝงความน้อยใจจนน่าใจหาย “ฉันไม่ได้ให้ท่า และฉันก็ไม่ใช่ของของนายที่นายจะมาหวงก้างแบบนี้” รินรดาเถียงกลับทั้งที่หัวใจสั่นไหว เธอพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่นายเหนือกลับใช้แขนทั้งสองข้างกั้นขวางเธอไว้กับตัวรถ ปิดกั้นทางออกทุกทาง เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะจรดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาปะทะกับพวงแก้มของเธอ “กฎที่ว่าเราเป็นแค่คนรู้จัก... กฎที่ว่าห้ามทำอะไรเกินเลย... ผมว่ามันเริ่มใช้ไม่ได้ผลแล้วนะ” “หมายความว่าไง...” เธอถามเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาที่ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว “หมายความว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่คนโปรดของคุณแล้วครับ” นายเหนือกระซิบชิดริมฝีปากเธอ สัมผัสที่ใกล้จนน่าใจหายทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะขาดแคลน “ผมต้องการเป็น ‘เจ้าของ’... ที่คุณไม่ต้องไปหันมองใครที่ไหนอีก” เขาเลื่อนมือไปประคองใบหน้าสวยอย่างเบามือ นิ้วหัวแม่มือคลึงอยู่ที่ริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ราวกับเป็นการหยั่งเชิง รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ เธอรู้ดีว่านี่คือการข้ามเส้นที่เธอเคยขีดไว้ แต่แรงดึงดูดมหาศาลกลับรั้งให้เธอไม่สามารถผลักเขาออกไปได้ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงเตะตัดขากันเอง นายเหนือโน้มใบหน้าลงมาอีกเพียงเสี้ยวเซนติเมตร ทว่าเสียงสัญญาณเตือนภัยจากรถคันข้างๆ ก็ดังสนั่นขึ้น กรีดร้องทำลายความเงียบจนทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว รินรดาผลักอกเขาออกทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่นายเหนือสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรต่อ แสงไฟจากรถยนต์อีกคันก็สาดเข้ามาส่องสว่างจนทำให้ทั้งคู่ต้องหรี่ตา ประตูรถคันนั้นเปิดออก... และร่างที่ก้าวลงมาพร้อมกับแววตาที่ตกตะลึงจนเบิกกว้าง ก็ทำให้โลกของทั้งคู่หยุดหมุนไปชั่วขณะ “ริน... เหนือ? พวกเธอสองคน... กำลังทำอะไรกันอยู่ที่นี่!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าความสัมพันธ์ที่กำลังจะพังทลายของกฎเกณฑ์นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! สแลมดังก์สื่อรัก