คนขี้หวงโหมดเปิดตัว

แก้วทรงสูงในมือของคินสั่นไหวตามจังหวะเบสที่กระแทกกระทั้นผ่านลำโพงบลูทูธตัวใหญ่ เสียงหัวeเราะรื่นเริงและกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงคละคลุ้งไปทั่วระเบียงดาดฟ้าของคณะสถาปัตย์ฯ แต่บรรยากาศรอบตัวรินรดากลับไม่ได้สนุกสนานตามเสียงเพลงเลยสักนิด เมื่อร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงข้าม ประโยคทักทายที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและรอยยิ้มมุมปากแบบนั้น... มันทำเอาอุณหภูมิรอบตัวดิ่งฮวบลงทันตาเห็น "บังเอิญผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมารับเพื่อนกลับบ้านน่ะครับ... หวังว่าคงไม่รบกวนเวลา 'เคลียร์ใจ' ของคู่รักเก่าเขานะครับ" นายเหนือพูดย้ำคำว่า 'คู่รักเก่า' ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคมกริบกวาดมองคินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยประกายไฟอันตราย ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเดือนคณะวิศวะคนนี้ จนเพื่อนๆ กลุ่มอื่นที่นั่งล้อมวงอยู่เริ่มขยับตัวถอยห่างด้วยความเกรงใจ รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา เธอวางแก้วน้ำผลไม้ในมือลงบนโต๊ะไม้กระแทกเสียงดังพอสมควรเพื่อระบายความหงุดหงิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนมาใหม่ที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ "เพื่อนเหรอคะ? บ้านนายอยู่ไกลจากคณะฉันเป็นกิโลฯ... ผ่านมาแถวนี้เนี่ยนะ นายเหนือ โกหกได้แนบเนียนกว่านี้มีอีกไหม" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ส่งสายตาเฉียบคมกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วอีกอย่าง ฉันจะคุยอะไรกับใคร มันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนายสักหน่อย" "ไม่ใช่ธุระเหรอครับ?" นายเหนือทวนคำเสียงสูง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดามากขึ้นจนไหล่แทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก "จำไม่ได้เหรอครับว่าใครเป็นคนบอกว่า... จะเลิกยุ่งกับผมแล้วไปเริ่มต้นใหม่กับคนอื่น หน้าตาอย่างไอ้หมอนี่เนี่ยนะที่เธอเลือกจะ 'เริ่มต้นใหม่' ด้วย" ประโยคหลังนายเหนือหันไปปรายตามองคินด้วยหางตา รังสีความหึงหวงพุ่งทะยานจนแทบจะคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายได้อยู่แล้ว คินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพถูกยกขึ้นประดับริมฝีปากเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้าโดยเฉพาะ "อ้าว ถ้ารินเขาจะเลือกผม มันก็ไม่แปลกหรอกครับนายเหนือ... เราสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก รู้ไส้รู้พุงกันหมด ต่างจากใครบางคนที่เอาแต่ฟอร์มจัด ปากร้ายใส่เขาจนโดนทิ้งไป" คินสวนกลับนิ่มๆ แต่หมัดฮุกเข้ากลางแสกหน้าพระเอกหนุ่มเต็มแรง กล้ามเนื้อกรามของนายเหนือขтуบเกร็งจนนูนเด่น ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรินรดาทันทีโดยไม่รอให้เธอลุกขึ้นเอง แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะแสดงความเป็นเจ้าของและประกาศกร้าวให้ทุกคนในบริเวณนั้นรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ 'มีเจ้าของแล้ว' "ลุกขึ้นครับ... เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวๆ" "ปล่อยนะนายเหนือ! ฉันบอกให้นายปล่อยไง! บ้าอำนาจชะมัด!" รินรดาพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งเธอดิ้น นายเหนือก็ยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว รัศมีของความหมาโบ้ที่กำลังคลั่งจัดทำเอารินรดาใจสั่นระทึกโดยไม่รู้ตัว แม้ปากจะต่อoว่า แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก "ถ้าไม่อยากให้ผมอุ้มพาดบ่าต่อหน้าคนนึงร้อยกว่าคนตรงนี้... ก็เดินตามมาดีๆ ครับ รินรดา" นายเหนือกระซิบเสียงต่ำชิดริมหู น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งล้อเล่นจนเธอต้องยอมจำนน นายเหนือลากแขนรินรดาเดินฝ่าฝูงชนออกจากงานปาร์ตี้ตรงไปยังลานจอดรถมืดๆ หลังคณะสถาปัตย์ฯ ทันทีที่ประตูรถยนต์ฝั่งผู้โดยสารถูกเปิดออก ร่างบางก็ถูกดันเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตัวนายเหนือจะตามเข้ามาปิดประตูและล็อกกลอนแน่นหนา บรรยากาศภายในห้องโดยสารที่ปิดทึบอบอวลไปด้วยความอึดอัดและแรงอารมณ์ที่พวยพุ่ง ไฟสลัวจากเสาไฟด้านนอกสาดส่องเข้ามาภายในรถ เผยให้เห็นใบหน้าบึ้งตึงของนายเหนือที่หันมามองคนข้างกาย ดวงตาคู่นั้นดุดลและลุ่มลึกในเวลาเดียวกัน "ทำไม... สนุกมากรึไงกับการไปนั่งยิ้มระรื่นให้มัน?" นายเหนือเริ่มเปิดฉากคาดคั้น น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น "แล้วมันทำไมล่ะ! ฉันจะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันก็เรื่องของฉัน นายเป็นอะไรมากป่ะเนี่ย? เป็นหมาบ้าคอยตามหึงฉันอยู่ได้ น่ารำคาญ!" รินรดาลุกขึ้นเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับสายตาที่นายเหนือใช้มองเธอก็ตาม "ใช่! ผมมันบ้า!" นายเหนือตะคอกกลับเสียงดังลั่นรถจนรินรดาต้องสะดุ้ง เขายื่นมือเข้ามาคร่อมกักตัวเธอไว้กับเบาะรถโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "รู้ตัวบ้างไหมว่าทำอะไรลงไป... เธอทิ้งผมไปหาไอ้เวลายิ้มให้คนอื่น แต่รู้ไหมว่าผมแทบจะบ้าตายอยู่แล้วตอนที่เห็นเธอนั่งอยู่กับมัน!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงจังหวะกัน รินรดานิ่งค้างไปกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนหยิ่งยโสอย่างนายเหนือ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ นายเหนือซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างหมดฟอร์ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนจนเธอกายสะท้าน แขนแกร่งสวมกอดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับตา "อย่าไปสนใจไอ้หมอนั่นอีกเลยนะครับ... ผมขอร้อง" น้ำเสียงห้าวทุ้มเปลี่ยนเป็นอ่อนลงจนน่าใจหาย ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเว้าวอนและอารมณ์คลั่งรักที่ล้นทะลักออกมาจนคนฟังตั้งรับไม่ทัน รินรดานิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างเริ่มอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่ได้ มือเรียวที่เคยผลักไส ค่อยๆ ยกขึ้นแตะลงบนไหล่กว้างของคนตัวโตอย่างลังเล "นาย... พูดจริงเหรอ นายเหนือ" เธอถามเสียงแผ่วเบา นายเหนือเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมพราวระยับไปด้วยความจริงจังและหยาดน้ำใสคลอเบ้าจางๆ จากความอัดอั้น "ผมไม่เคยจริงจังกับใครเท่านี้มาก่อนเลย... ริน" เขากระซิบเสียงพร่า พร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ริมฝีปากอิบอิ่มหมายจะกดจูบลงโทษคนใจร้าย ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ เสียงเคาะกระจกรถจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ! *ก๊อกๆๆ!* รินรดาสดุ้งโหยงรีบดันอกนายเหนือออกทันที นายเหนือสบถออกมาอย่างหัวเสียพร้อมกับหันไปมองต้นตอความรำคาญนอกหน้าต่างรถด้วยแววตาดุดลราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ และเมื่อกระจกฟิล์มเข้มค่อยๆ เลื่อนลดต่ำลง ร่างของบุคคลที่สามที่ยืนยันรอยยิ้มกวนประสาทอยู่ด้านนอก ก็ทำให้นายเหนือเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง... "ขอโทษทีนะเพื่อน... พอดีฉันลืมของไว้เบาะหลังรถพอดิบพอดีเลยว่ะ นายเหนือ" ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปย์และเติมกำลังใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอนะครับ