ไม่รัก ก็อย่าร้ายสิคะ

"อุ๊ย! หนู... หนูขอโทษค่ะ หนูไม่รู้ว่าพี่ ๆ กำลัง...!" เสียงแหลมสูงที่จงใจดัดให้ฟังดูน่าสงสารของรุ่นน้องปีหนึ่งดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที ประตูห้องชมรมดนตรีสากลถูกผลักเปิดกว้างอย่างไร้มารยาท รินรดาชะงักกึก ร่างเพรียวบางที่กำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างจากนายเหนือต้องหยุดชะงักลง ดวงตากลมโตฉายแววระอาอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นว่าใครคือผู้มาเยือน มินia น้องปีหนึ่งดาว TikTok ประจำคณะที่มักจะมีอีเวนต์บังเอิญโผล่มาถูกที่ถูกเวลาทุกครั้งที่นายเหนืออยู่ลำพังกับเธอ นายเหนือสบถเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญอย่างชัดเจน ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งตามสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดนักหนาที่ถูกคนอื่นมองว่าเป็นของตาย แต่ร่างกายกลับตอบสนองไปก่อนสมองทุกที "ไม่มีใครทำอะไรกันทั้งนั้น ถ้าตาไม่บอดก็ช่วยหัดใช้สมองคิดก่อนพูดด้วยนะครับน้อง" นายเหนือสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดกระแทกกระทั้นใส่รุ่นน้องจนหน้าเสีย รอยยิ้มพยายามจะน่ารักของมินiaแข็งค้างไปชั่วขณะ รินรดาแอบเบ้ปากหมั่นไส้กับความปากหมาขั้นสุดของนายเหนือ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสาสมใจเธอนัก เธอฉวยโอกาสจังหวะที่ความสนใจของนายเหนือถูกเบี่ยงเบน หมุนตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากตรงนี้โดยไม่คิดจะอยู่เป็นตัวประกอบในละครฉากย่อม ๆ ของใคร หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าหมับไว้ด้วยเรียวแรงมหาศาล นายเหนือไม่ได้หันกลับมามองเธอด้วยซ้ำ แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับรัดตรึงข้อมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หันไปถลึงตาใส่ร่างสูงที่ยังคงยืนค้ำฟ้าทำหน้ายักษ์ใส่น้องปีหนึ่งอยู่ "ปล่อยค่ะ" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม "ยังเคลียร์ไม่จบ อย่าเพิ่งเดินหนี" นายเหนือกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว ปรายหางตาคมกริบไล่มองรุ่นน้องปีหนึ่งที่ยืนหน้าเสียทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าประตู "ส่วนเธอ... ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ก็ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วเรียก รปภ. มาเชิญออก" "เอ่อ... พี่เหนือคะ คือมินเอาเอกสารเบิกงบของชมรมมาให้... วางไว้ตรงนี้เลยละกันนะคะ" มินiaลนลานวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะใกล้ที่สุด ก่อนจะวิ่งแจ้นออกไปจากห้องราวกับเจอผี ปัง! ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวกลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข นายเหนือหันขวับกลับมามองหน้าเธอ ดวงตาคมดุคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกอัดอั้นบางอย่างที่เขาเองก็คงหาคำอธิบายไม่ได้ "คิดจะหนีอีกแล้วเหรอครับริน" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นคาดคั้น ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางโน้ตบุ๊ก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอันตรายขึ้นไปอีกหลายเท่า "ใครหนีคะ พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย นายเหนือ... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันจะไปไหน จะเดินหนีใคร มันก็สิทธิ์ของฉัน ไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องมารายงานคุณ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากลมโตจ้องตอบดวงตาคู่นคมดุอย่างไม่เกรงกลัว ต่อให้หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นรัวราวกองเพลตlerตอนที่เขาเข้ามาใกล้เธอก็ตาม "ปากเก่งนักนะ" นายเหนือแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาข้างที่ไม่ได้จับข้อมือเธอ เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ "เห็นผู้ชายคนอื่นดีกว่าฉันนักใช่ไหม หึ... ไอ้คินเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อคนนั้นสินะ ถึงทำให้เธอรีบวิ่งแจ้นออกไปขนาดนั้น" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับผิวแก้มสากดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ รินรดาหอบหายใจระรัว มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตากลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด นายเหนือหน้าหันไปตามแรงตบ ร่างสูงนิ่งค้างไปหลายวินาที ลิ้นดันกระพุ้งแก้มช้า ๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำด้วยโทสะและแรงหึงหวงที่พุ่งทะลุขีดจำกัด "คุณมันบ้า นายเหนือ!" รินรดาตestเสียงสั่นระรัว หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม แต่มือเธอยังคงกำแน่น "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกฉันแบบนี้! เราเลิกกันไปนานแล้วนะคะ! จำไม่ได้เหรอ หรือสมองคุณกระทบกระเทือนจากการเล่นบาสมากเกินไปจนจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนบอกเลิกก่อน!" "ริน!" นายเหนือคำรามลั่นห้อง มือหนาที่ปล่อยจากข้อมือเปลี่ยนมาคว้าไหล่บางทั้งสองข้างเขย่าแรง ๆ ด้วยความโกรธจัด "ใช่! ฉันเป็นคนบอกเลิกเอง! แต่จำใส่สมองสวย ๆ ของเธอไว้ด้วยนะว่าฉันบอกเลิกเพราะอะไร! เพราะเธอทำตัวสนิทสนมกับมันเกินหน้าเกินตาไง!" "เพราะคุณมันงี่เง่าไงคะ!" รินรดากรีดร้องใส่หน้าเขาบ้าง น้ำตาสีใสไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ความอัดอั้นตันใจที่เก็บสะสมมานานนับปีระเบิดออกมาในวินาทีนี้ "คินมันเป็นเพื่อนฉัน! มันรู้จักฉันก่อนที่คุณจะมาจีบฉันเสียอีก! แต่คุณ... คุณมันหึงแม้กระทั่งเงาตัวเอง หึงจนต้องหาเรื่องทะเลาะ หึงจนคำพูดแย่ ๆ ออกมาจากปากคุณไม่หยุด!" นายเหนือชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดกึก ดวงตาที่เต็มไปด้วยไฟโทสะเมื่อครู่เริ่มไหววาระรัว กำปั้นที่กำแน่นข้างลำตัวค่อย ๆ คลายออก ความจริงที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางปล่องภูเขาไฟทำให้บรรยากาศร้อนระอุเมื่อครู่เย็นเยียบลงทันตาเห็น "แล้ววันนี้ล่ะ..." น้ำเสียงของนายเหนือเปลี่ยนเป็นแหบพร่าลงอย่างน่าใจหาย แววตาคมดุฉายร่องรอยความเจ็บปวดที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด "วันนี้ที่เธอยอมกลับมาคณะวิศวะฯ เพื่อติวหนังสือให้ฉัน... มันเป็นเพราะเธอสงสาร หรือเป็นเพราะเธออยากเจอหน้าไอ้คินที่คณะสถาปัตย์กันแน่!" รินรดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขสิ้นเชิง ดวงตากลมโตมองหน้าผู้ชายตรงนี้... ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้ก็ยังรักอยู่ แต่นิสัยเสีย ๆ และปากหมา ๆ ของเขามันกลายเป็นเกราะเหล็กที่คอยทิ่มแทงเธอไม่เว้นแต่ละวัน "ถ้าฉันรู้ว่ามาแล้วต้องมานั่งฟังคำดูถูกทุเรศ ๆ แบบนี้จากปากคุณ..." รินรดาเว้นจังหวะ กลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ฉันยอมโง่สอบตกวิหาญกลศาสตร์ซะยังจะดีกว่า!" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็ใช้แรงทั้งหมดผลักอกแกร่งเต็มแรง นายเหนือที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความรู้สึกผิดไม่ทันตั้งตัว เซถอยหลังไปสองก้าว ร่างเพรียวบางสะบัดหน้าหนี หมุนตัววิ่งไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออกทันที "ริน!" นายเหนือตะโกนเรียกสุดเสียง ขายาวรีบก้าวตามร่างบางออกไป แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูเปิดกว้างออกสู่โถงทางเดินด้านนอก ร่างสูงก็ต้องชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อพบกับเงาร่างของใครบางคนยืนขวางทางอยู่ รินรดาเบรกเอี๊ยด เกือบจะชนเข้ากับแผงอกของคนที่ยืนรออยู่ด้านนอก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนประหลาดใจ "คิน...!" เสียงหวานอุทานชื่อเพื่อนสนิทออกมาเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงทางเดิน คินส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอเช่นเคย ก่อนที่ดวงตาเรียวคมคู่นั้นจะตวัดข้ามไหล่เธอไปมองหน้านายเหนือที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ด้านหลัง "บังเอิญผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมารับเพื่อนกลับบ้านน่ะครับ... หวังว่าคงไม่รบกวนเวลา 'เคลียร์ใจ' ของคู่รักเก่าเขานะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปย์ความฟินในตอนนี้ แล้วเตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนหน้ากันได้เลยนะครับ!