กับดักหัวใจ

"ถ้าคินคิดจะเอามุกเพื่อนสมัยเด็กมาใช้พร่ำเพรื่อ... บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่ามันเชยระเบิด" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยกระแสความหึงหวงระดับสิบริกเตอร์ดังขึ้นแทรกกลางระหว่างรินรดากับคินทันที ร่างสูงใหญ่ของนายเหนือในชุดช็อปวิศวะที่เปื้อนคราบฝุ่นจาง ๆ ก้าวเข้ามาประชิดวงสนทนาด้วยจังหวะคุกคาม ไหล่กว้างบังแสงไฟจากหลอดนีออนทางเดินจนเงาทอดทับร่างบางของรินรดาเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่ได้มองเพื่อนเก่าของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของรินรดา ราวกับจะคาดคั้นคำอธิบายว่าทำไมเธอถึงปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมายืนส่งยิ้มหวานหยดเรี่ยราดใส่ในระยะประชิดแบบนี้ รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปฏิกิริยาของเธอไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความท้าทายที่จุดประกายวาววับในดวงตาคู่สวย เธอก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อให้มีระยะหายใจ แต่กลับถูกมือหนาของนายเหนือคว้าเข้าที่ข้อศอกเรียวอย่างถือวิสาสะ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดพอที่จะประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าคินอย่างชัดเจน "อ้าว นายเหนือ เดือนวิศวะนี่เอง" คินไหวไหล่เบา ๆ รอยยิ้มที่เป็นมิตรเมื่อครู่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าแววตาคมกริบกลับไหวระริกด้วยความท้าทาย "ไม่ได้เจอกันนาน ยังปากจัดเหมือนเดิมเลยนะครับ... หวงก้างเก่งขนาดนี้ รินรดายังทนคบอยู่ได้ยังไงเนี่ย" "ใครหวงก้าง?" นายเหนือสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดจนเกือบเป็นคำราม "ของของกู... กูมีสิทธิ์หวง และถ้ามึงยังไม่อยากเจ็บตัวเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง ก็ไสหัวไปคุยโทรศัพท์ต่อให้เสร็จซะ" "นายเหนือ!" รินรดาแหวขึ้นเบา ๆ พร้อมกับสะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมของคนตัวโต เธอหันไปปรายตามองคطนอารมณ์ร้อนด้วยความหมั่นไส้ "ฉันไม่ใช่ข้าวของนายนะ ถึงมาพูดจาไล่คนอื่นแบบนี้ อีกอย่าง... คินเขาเป็นเพื่อนฉัน จะคุยกันมันแปลกตรงไหน" คำว่า 'เพื่อนฉัน' จากปากรินรดาทำให้นายเหนือรู้สึกเหมือนมีน้ำกรดราดลงกลางใจ หน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงทันทีสันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบฉายแววตัดพ้อเจือความดุร้ายแบบหมาป่าที่กำลังหวงอาณาเขต เข้มงวด ดุดัน และพร้อมจะพุ่งชนทุกสิ่งที่ขวางหน้า คินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ท่าทีสบาย ๆ ของเขายิ่งทำให้นายเหนือของขึ้นหนักกว่าเดิม "เห็นไหมล่ะริน รดาเขาไม่ได้บอกสักคำว่าเป็นแฟน... แสดงว่าฉันยังพอมีโอกาสใช่ไหมครับ"ประโยคหลังคินจงใจหันไปกระซิบกับรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้นายเหนือได้ยินทุกพยางค์ เพล้ง! เสียงกระจกในใจนายเหนือแตกละเอียดไม่เป็นชิ้นดี ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่เห็นคินเดินเข้ามาใกล้รินรดาขาดผึ่งลงตรงนั้น เขาไม่สนมารยาททางสังคม ไม่สนสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่เริ่มหันมามอง และไม่สนแม้กระทั่งข้อตกลงเงียบ ๆ ระหว่างเขากับรินรดาว่าต่างคนต่างอยู่ หมับ! นายเหนือตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาคว้าข้อมือเล็กของรินรดาอีกครั้ง คราวนี้ออกแรงดึงรั้งร่างบางให้เดินตามแรงกระชากของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งหรือแม้แต่ร่ำลาเพื่อนสมัยเด็ก ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของรินรดาและรอยยิ้มมุมปากของคินที่มองตามหลังด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "นี่! ปล่อยนะ นายเหนือ บ้าหรือไง มาลากฉันออกมาทำไมเนี่ย!" รินรดาโวยวายเสียงดังลั่นขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงฉุดของคนตัวสูงที่เดินดุ่ม ๆ ไปตามระเบียงทางเดินยาวจนเลี้ยวเข้าสู่มุมอับสายตาของตึกคณะสถาปัตย์เก่า ซึ่งเป็นโซนที่เงียบสงบและแทบไม่มีใครเดินผ่านในเวลานี้ ตุบ! แผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบอย่างจัง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของนายเหนือจะตามเข้ามาปิดกั้นทุกทางหนี สองแขนแกร่งยกขึ้นยันกำแพงกักตัวเธอไว้ตรงกลาง กรงข้อมือแข็งแรงกักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบ ๆ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และน้ำหอมผู้ชายปะทะเข้ากับใบหน้าของเธออย่างจัง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ตัวโตกว่า ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนความไม่พอใจ "นายเหนือ นายเสียสติไปแล้วรึไง ถึงได้ลากฉันมาตรงนี้!" "ใช่... กูเสียสติไปแล้ว!" นายเหนือตวาดกลับเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์บางอย่างที่ปะทุเดือดจนน่ากลัว "มองตากูกรินรดา... มึงกล้าดียังไงไปยืนยิ้มระรื่นให้มันไอ้บ้านั่น? มึงเห็นมันสำคัญกว่ากูนักใช่ไหม!" "นายกำลังพูดเรื่องอะไรเนี่ย!" รินรดาเถียงกลับเสียงแข็ง ไม่ยอมก้มหัวให้ท่าทีคุกคามนั้นแม้แต่น้อย "คินเป็นเพื่อนฉัน เราไม่ได้เจอกันนาน จะคุยกันมันแปลกตรงไหน นายต่างหากที่ไม่มีเหตุผล เอาแต่ใจตัวเองเป็นเด็ก ๆ!" "เออ! กูมันไม่มีเหตุผล!" นายเหนือตะคอกใส่หน้าเธอด้วยความอัดอั้นตันใจ สันกรามเกร็งนูนจนน่ากลัว ใบหล่อเหลาที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดลึก ๆ "แล้วมึงล่ะรินรดา... มึงเคยเห็นความรู้สึกของกูอยู่ในสายตาบ้างไหมวะ? กูหึงจนแทบจะฆ่าไอ้เวรนั่นให้ตายคามืออยู่แล้ว แต่มึง... กลับยืนหัวเราะต่อกระซิบกับมันอย่างมีความสุข!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่แคบ ๆ ชั่วขณะ คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้ายทำเอารินรดาชะงักงัน หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงและกระแสความหวานล้ำที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก นายเหนือหอบหายใจหนักหน่วง หน้าผากกว้างแนบชิดติดกับหน้าผากมนของเธอโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มไปนิดเดียว ความใกล้ชิดที่เกินเส้นกั้นเขตแดนสถานะ "คนโปรด" ทำให้ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ดวงตาคมกริบทอดมองริมฝีปากอิบอิ่มที่สั่นระริกเล็กน้อยอย่างเผลอไผล ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ร้อนรุ่ม นายเหนือโน้มใบหน้าลงต่ำอีกนิด ระยะห่างระหว่างปากของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้น "ถ้าไม่อยากให้กูคลั่งตายไปมากกว่านี้..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มใส "อย่าไปทำหน้าแบบนั้นให้ไอ้หน้าไหนอีก... เข้าใจไหมครับ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอื้ออึงจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างกันมันรุนแรงเสียจนเธอแทบละลายคาอกของเขา แต่วินาทีที่นายเหนือโน้มใบหน้าลงมาหมายจะกดจริมฝีปากลงบนเรียวปากของเธอเพื่อปิดกั้นคำพูดดื้อรั้นทั้งหมด... "พะ... พี่เหนือคะ!" เสียงใสแจ๋วของใครบางคนดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังสุกงอมอย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับฝีเท้าที่วิ่งใกล้เข้ามาทางมุมตึกด้านนอกอย่างเร่งรีบ นายเหนือชะงักกัง หันขวับไปมองต้นเสียงด้วยแววตาหงุดหงิดสุดขีด ส่วนรินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของรุ่นน้องปีหนึ่งคนสวยกำลังเลี้ยวโค้งเข้ามาพร้อมกับกระดาษรายงานในมือ และทันทีที่เด็กสาวคนนั้นเห็นสภาพของเขากับเธอที่ยืนแนบชิดกันจนแทบจะสิงร่างกันในมุมอับ ร่างนั้นก็สะดุ้งสุดตัวและอุทานออกมาเสียงหลง "อุ๊ย! หนู... หนูขอโทษค่ะ หนูไม่รู้ว่าพี่ ๆ กำลัง...!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปย์และกดหัวใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก"ตอนนี้นะครับ