คนของผม ใครก็ห้ามยุ่ง

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความกรุ่นร้อนของไอร้อนจากตัวเครื่องยนต์ยังไม่จางหายไปจากบรรยากาศรอบตัว ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือแรงกดดันทางอากาศที่ลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก "ริน" เสียงเรียกที่ทุบทำลายความเงียบไม่ได้ดังมาจากไหนไกล มันดังอยู่ข้างหู ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเมื่อไหร่ก็ไม่รู้เป่ารดเข้าที่ต้นคอระหง รินรดาผงกหัวขึ้นตามสัญชาตญาณ ทว่าปลายจมูกของเธอกลับเฉียดผ่านสันจมูกโด่งคมของนายเหนือไปเพียงไม่ถึงเซนติเมตร ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่กระนั้นริมฝีปากอิ่มก็ยังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี ไม่ยอมถอยร่นให้เสียฟอร์ม "อะไรของคุณ เหนือ ถอยไปเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว" เธอปัดมือใหญ่ที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความรวดเร็ว แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงจะสู้แรงของเดือนคณะวิศวะที่ตอนนี้ดวงตาสีเข้มกำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะผสมความหึงหวงได้ นายเหนือไม่เพียงไม่ปล่อย เขากลับออกแรงรั้งร่างบางให้เข้ามาชิดวงแขนแกร่งมากขึ้น กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังประกาศอาณาเขต "ปล่อยเหรอ? เมื่อกี้ยังยืนหัวเราะต่อกระซิกกับไอ้เด็กนั่นอย่างสนุกสนานอยู่เลยไม่ใช่หรือไง หืม... รินรดา?" คำถามที่ลอดไรฟันออกมาพร้อมสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นทำให้บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นขึ้นไปอีก คิน—เพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งเดินแยกตัวออกไปเพื่อรับโทรศัพท์เมื่อครู่ คือชนวนเหตุที่ทำให้นายเหนือระเบิดอารมณ์ดิบเถื่อนนี้ออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "เขาไม่ใช่เด็กนั่น คินเป็นเพื่อนฉัน เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กที่คุณก็รู้" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบมองตรงเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "อย่ามาทำนิสัยไม่มีเหตุผลแถวนี้ นอกเสียจากว่าคุณจะว่างมากจนไม่มีโปรเจกต์ส่งอาจารย์แล้ว" "เพื่อน?" นายเหนือแค่น้ำเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีสีหน้านิ่งสนิทหรือยิ้มเยาะใส่คนอื่นเสมอเวลานี้กลับตึงเครียดจนน่ากลัว เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก น้ำเสียงทุบทำลายความมั่นใจของเธอย่อยยับ "เพื่อนที่ไหนเขามองคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิทด้วยสายตาแบบนั้นวะริน... หรือต้องให้ผมเตือนความจำ ว่าไอ้สายตาที่มันมองคุณเมื่อกี้ มันแปลว่ามันอยากข้ามเส้นจากคำว่าเพื่อนมาเป็น 'ผัว' เต็มแก่แล้ว!" "นายเหนือ!" รินรดาหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธและอับอาย มือเรียวเง้าง้างขึ้นเตรียมจะประทับรอยฝ่ามือลงบนแก้มสาก แต่นายเหนือไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะดันร่างบางจนแผ่นหลังนิ่มแนบติดไปกับผนังปูนเปลือยของเสาอาคารคณะ ไม่มีคำว่าสุภาพ ไม่มีรอยยิ้มมุมปากกวนๆ มีเพียงความดุดันและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว ดวงตาของนายเหนือเวลานี้จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ความหึงหวงที่สะสมมาตั้งแต่ตอนที่เห็นคินโน้มตัวลงมาใกล้เธอมันระเบิดออกจนเขาคุมสติแทบไม่อยู่ "เจ็บนะ..." เธอร้องประท้วงเสียงเบา เมื่อข้อมือถูกพันธนาการด้วยแรงบีบที่หนักหน่วง แต่ประโยคนั้นกลับยิ่งทำให้นายเหนือชะงัก สายตาที่เคยวาวโรจน์อ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นร่องรอยความแดงระเรื่อบนผิวเนื้อนุ่ม ทว่าความดื้อรั้นในตัวเธอก็ยังไม่ลดละ "เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไป" นายเหนือผ่อนแรงบีบลงเล็กน้อย แต่ยังคงตรึงข้อมือเธอไว้กับผนัง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มใส "จำใส่สมองไว้ริน... ถึงเราจะยังไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป จำไว้ให้ดีว่าคนของผม... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ" คำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความเผด็จการและอารมณ์ดิบเถื่อนทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความวูบไหวแปลกประหลาดที่เธอเกลียดนักที่จะยอมรับว่ามันทำให้เธอใจเต้นแรง "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น "เราเลิกรากันไปแล้ว... หรือคุณลืม?" "ผมไม่เคยลืม" นายเหนือสวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่ผมกำลังจะทวงคืน... และบอกไว้ก่อนเลยนะริน ว่าเกมนี้ คนที่จะชนะไม่ใช่คุณ หรือไอ้หน้าไหนทั้งนั้น" จังหวะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบโต๊ะดังสนั่นจากด้านหลังก็ทำลายภวังค์ความเงียบลงทันที "เฮ้ย! ทำอะไรวะไอ้เหนือ ปล่อยน้องเขานะเว้ย!" เสียงของเพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะของนายเหนือที่เพิ่งเดินถือแก้วกาแฟกลับมาดังขึ้น พร้อมกับสายตาตกใจที่มองภาพคนทั้งคู่ แต่นายเหนือไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องรินรดาด้วยสายตาเจ้าเลื้อยและดุดันในเวลาเดียวกัน ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระอย่างช้าๆ รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาโน้มตัวลงไปกระซิบประโยคสุดท้ายข้างใบหูของเธอเบาๆ "เคลียร์กับเพื่อนคุณให้เรียบร้อยซะริน... เพราะคืนนี้ ผมจะไปรับคุณที่คอนโดฯ เตรียมตัวไว้ได้เลย" รินรดายังไม่ทันได้อ้าปากเถียง นายเหนือก็ผละตัวออกไปคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ยี่หสอ ทิ้งให้เธอยืนหน้าแดงก่ำอยู่กับที่ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนรอบข้าง ความโกรธผสมความเขินอายตีรวนกันจนปั่นป่วนในอก และในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินหนีความวุ่นวายนี้ ประตูลิฟต์ด้านหลังก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน—คนที่ทำให้ฝ่ามือของรินรดาต้องกำเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ "ริน... คุยอะไรกันอยู่เหรอ หน้าแดงเชียว" เสียงนุ่มนวลของคินที่เพิ่งเดินกลับมาจากการคุยโทรศัพท์เอ่ยทักขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้อย่างอ่อนโยน ทว่าในสายตาของรินรดากลับมองเห็นประกายบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มนั้น—ประกายตาของคนที่พร้อมจะเปิดศึกชิงนางอย่างเต็มรูปแบบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะครับ!