ไม่ใช่แค่คนโปรด แต่คือคนสำคัญ

เสียงฝีเท้าที่วิ่งกระแทกพื้นคอนกรีตของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของผมราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าให้เลือดในกายสูบฉีดด้วยความเดือดดาล "ริน! แย่แล้ว! รีบไปดูที่ตึกคณะด่วนเลย... แม่ของแกเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" ประโยคสั้นๆ ที่เพื่อนสนิทของรินรดะตะโกนลั่นผ่านโทรศัพท์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่หยุด แต่วินาทีนี้ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ความชุลมุนวุ่นวายของการทะเลาะวิวาทหรืออุบัติเหตุอย่างที่สมองผมประมวลผลไว้ตั้งแต่แรก กลางโถงทางเดินชั้นสองของตึกคณะบริหารธุรกิจ—ที่เต็มไปด้วยนักศึกษายืนมุงดูเหตุการณ์กันแน่นขนัด—กลับมีร่างบางของรินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ซึ่งก็คือคุณแม่ของเธอเอง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้ตึงเครียดด้วยเรื่องคอขาดบาดตายอย่างที่ถูกก섬อความมาหลอกลวง แต่มันคือความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก และไอ้ตัวต้นเหตุที่ยืนทำหน้าเจื่อนอยู่ข้างๆ แม่ของเธอก็ไม่ใช่ใครอื่น... คิน "แม่คะ... แม่ทำบ้าอะไรเนี่ย!" เสียงหวานที่ปกติมักจะแหลมคมและตอกกลับทุกคนได้อย่างเจ็บแสบ ตอนนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อย รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ดวงตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสที่เธอพยายามกัก Nขังไว้ไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอต่อหน้าสาธารณชน "แม่ไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย รินก็... เด็กนี่มันหน้าตาดี การศึกษาดี แถมยังเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก แม่แค่อยากให้ลูกได้ลองเปิดใจ..." ผู้หญิงวัยกลางคนถอนหายใจยาว พยายามส่งสายตาอ้อนวอนลูกสาว "แต่รินมีแฟนแล้วครับ!" เสียงทุ้มต่ำที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยแรงกดดันดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทุกสายตาในโถงทางเดินหันขวับมามองเป็นตาเดียวกันทันที ร่างสูงใหญ่ของผมก้าวฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบตึง กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ฟراลความหึงหวงและความโกรธขมุกขมัวปะปนกันอยู่ในอกจนแทบระเบิด ผมหยุดยืนเคียงข้างรินรดากรุ่นกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย รัศมีคุกคามแผ่ซ่านออกมาจากตัวผมจนคินต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด "นายเหนือ..." รินรดากระซิบเรียกชื่อผมเบาๆ หันมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ เธอคงไม่คิดว่าผมจะมาโผล่ที่นี่ด้วยความเร็วระดับแสงหลังจากได้ยินข่าวลมๆ แล้งๆ นั่น "เงียบก่อน ยัยตัวแสบ เรื่องบัญชีประชาทัณฑ์ของเเธอ... ผมค่อยคิดบัญชีย้อนหลังทีหลัง" ผมหันไปกระซิบตอบเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ระคนเป็นห่วง ก่อนจะกวาดสายตาดุๆ ไปมองหน้าแม่ของเธอและไอ้หน้าหล่อที่ยืนตีหน้าเศร้าอยู่ข้างๆ "อ้าว... พ่อหนุ่มวิศวะคนนี้เองเหรอที่ลูกสาวฉันติดพันอยู่" คุณแม่หันมาเลิกคิ้วมองผมด้วยสายตาประเมินหัวจรดเท้า น้ำเสียงของท่านไม่ได้โกรธเคือง แต่มีความเยาะหยันแบบผู้ใหญ่อยู่ในที "ก็ดีเหมือนกัน มาเคลียร์กันให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า ในเมื่อแกกับรินไม่ได้แต่งงานกัน... มันก็แค่คนโปรดไม่ใช่เหรอ? คนคุยแก้เหงาระหว่างเรียนมหาวิศวะน่ะ" เพล้ง! ประโยคคำพูดนั้นเปรียบเสมือนค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจของรินรดารวมถึงตัวผมเองด้วย ร่างบางสะดุ้งเฮือก ดวงตาที่คลอหน่วยอยู่แล้วร่วงเผาะลงมาอาบแก้มทันที ผมเห็นความเจ็บปวดในแววตาคู่นั้น ความรู้สึกผิดและอาการดื้อรั้นที่เธอชอบใช้เป็นเกราะกำบังถูกกระชากออกจนหมดเปลือก รินรดาไม่ใช่ผู้หญิงที่ยอมก้มหัวให้ใคร เธอยอมหักแต่ไม่ยอมงอ... แต่วินาทีนี้ เธอกลับยืนนิ่งให้คนอื่นเหยียบยย่ำความรู้สึกได้ง่ายๆ เพียงเพราะคำพูดของผู้ให้กำเนิด "แม่พูดอะไรออกมาคะ..." รินรดาเค้นเสียงถาม ร่างกายสั่นเทิบท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่กำลังซุบซิบ ผมไม่อقจทนยืนดูเธอถูกบั่นทอนจิตใจไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอออกแรงดึงเบาๆ ให้ขยับมาหลบอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของผมทันที การกระทำที่เด็ดขาดและเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนทำเอาเสียงซุบซิบในโถงทางเดินเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที "ผมขออนุญาตพูดอะไรตรงนี้นะครับ... คุณแม่" ผมหันไปสบตาผู้หญิงวัยกลางคนนิ่งๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน ไม่มีอาการสั่นเครือ มีเพียงความหนักแน่นและจริงจังที่ระเบิดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ "คุณแม่จะมองว่าผมเป็นแค่คนโปรดของรินรดา หรือเป็นแค่ตัวเลือกคั่นเวลาในช่วงที่รินเหงา... นั่นคือสิทธิ์ของคุณแม่ครับ" ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองไอ้คินที่ยืนกำหมัดแน่นก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่กำลังเงยหน้ามองผมด้วยความตื่นตะลึง "แต่วันนี้... ต่อหน้าคนนับร้อยที่กำลังยืนดูอยู่ตรงนี้ ผมขอประกาศให้ชัดเจนตรงนี้เลยนะครับ" ผมกระชับมือที่กุมข้อมือเธอให้แน่นขึ้น ส่งผ่านความอบอุ่นและไออุ่นจากฝ่ามือผมไปยังร่างกายที่กำลังสั่นเทาของเธอ "ผมไม่อยากเป็นแค่คนโปรด... ของรินรดาอีกต่อไปแล้ว" เสียงรอบข้างเงียบสงัดลงจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ รินรดาเบิกตากว้างริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง เม็ดน้ำตาที่ร่วงเผาะหยุดไหลไปชั่วขณะ "เพราะคนอย่าง นายเหนือ คนนี้... ไม่เคยคิดจะลดตัวลงมาเป็นแค่ตัวเลือกชั่วคราวของใคร" ผมเอ่ยต่อ น้ำเสียงจริงจังขึ้นทีละนิด แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและอ่อนโยนจนน่าใจหาย "แต่ผมยอมเป็น... หมาโบ้ซื่อบื้อที่ยอมจำนนให้เธอคนเดียวไปตลอดชีวิต" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีจากกลุ่มนักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบด้าน บางคนถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป แต่ผมไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น วินาทีนี้ โลกทั้งใบของผมมีเพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า รินรดานิ่งงิ่งไปแล้ว แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นความเขินอายและหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอีกระลอก "นายเหนือ... บ้าที่สุด..." เธอพึมพำเสียงเบาหวิว หลบสายตาดุแต่คลั่งรักของผมด้วยความเคอะเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ผมยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มร้ายกาจที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกนิด ใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอกลับมาสบตาผมตรงๆ ท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงแซวที่เริ่มดังขึ้นจากรอบทิศทาง "ยังไม่จบครับ ตัวแสบ..." ผมกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูเธอ ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ "กลับไปคอนโดเมื่อไหร่ ผมจะคิดบัญชีเรื่องที่เธอปล่อยให้ไอ้เด็กบ้านั่นมาปั่นหัวแม่เธอ... ทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดู" รินรดาย่นจมูกใส่ผมทันที ค้อนขวับให้วงใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ แต่ใบหน้ากลับแดงแจ๋ซ่อนรอยยิ้มเขินอายไว้ไม่อยู่ ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบคำหวานซ้ำรอยย้ำเตือนความคลั่งรักให้เธอได้ยินชัดๆ อีกครั้ง เสียงฝีมือหนักหน่วงและเสียงตะโกนเรียกชื่อผมจากปลายทางเดินก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน "เหนือ! แย่แล้วโว้ย! อาจารย์ที่ปรึกษาแก... กำลังเดินตรวจตึกพร้อมกับคณะกรรมการบริหารคณะเลย!" ผมชะงักกึก หันขวับไปมองต้นเสียง ร่างของเพื่อนสนิทในคณะวิศวะกำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยสีหน้าซีดเผือก และก่อนที่ผมจะได้ทันดึงรินรดากระชับเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ประตูห้องประชุมใหญ่ปลายโถงทางเดินก็ถูกเปิดผางออกด้วยฝ่ามือของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนียบกริบ—อาจารย์คณะบดีวิศวกรรมศาสตร์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น พร้อมกับสายตาดุประดุจเหยี่ยวที่กวาดมองตรงมายังผมและรินรดากำลังยืนกุมมือกันแนบแน่นกลางดงนักศึกษา -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เปย์ใจและติดตามความคลั่งรักของนายเหนือกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ