น้ำตานางเอก

"ถ้าคำว่า 'เพื่อนเล่น' ของเธอ มันหมายถึงการวิ่งไปซบไหล่อไอ้คินทุกครั้งที่ฉันเผลอ... งั้นก็เลิกเล่นเถอะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้เจือแววหยอกL้อเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและแรงหึงหวงที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม นายเหนือยืนค้ำร่างสูงใหญ่ของตัวเองอยู่ตรงหน้าผม ในขณะที่บรรยากาศรอบตัวของห้องพักรับรองหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ดูเหมือนจะอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะช็อตทุกคนให้แหลกเป็นจุล ผมมองหน้าเขา ดวงตาคมกริบของเดือนคณะวิศวะคนนั้นกำลังแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกชัดเจนว่าความอดทนของเขาเดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว... แต่เสียใจด้วยนะครับ นายเหนือ คนอย่างรินรดาไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครพร่ำเพรื่อ โดยเฉพาะกับคนที่ใช้คำพูดใจร้ายทำลายความรู้สึกกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พูดจบหรือยังคะ?" ผมเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองเขากลับด้วยสายตาที่นิ่งสนิท แม้ข้างในอกข้างซ้ายมันจะกำลังสั่นไหวและเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหวก็ตาม "ถ้าความหึง งี่เง่าอย่างไร้เหตุผลของคุณมันระบายออกมาหมดแล้ว... กรุณาถอยทางด้วยค่ะ ฉันจะกลับ" "ริน!" นายเหนือพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นทำร้าย แต่มันหนักหน่วงพอที่จะทำให้ผมสะบัดไม่หลุด "เธอประชดฉันเก่งเหลือเกินนะ อยากให้ไอ้คินมันมาวนเวียนใกล้ ๆ นักใช่ไหม? อยากให้มันมาทำหน้าที่แทนฉันว่างั้นเถอะ!" "ใช่ค่ะ! พี่คินเขาใจดี เขาไม่เคยพูดจาแย่ ๆ ใส่ฉันเหมือนที่คุณทำ!" ผมหลุดปากตะโกนออกไปในที่สุด ความอึดอัดที่สะสมมาตั้งแต่เรื่องงานกลุ่มเมื่อวานระเบิดออกเป็นน้ำตา หยดน้ำใส ๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาก่อนจะไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ผมเกลียดตัวเองชะมัดที่ต้องมาอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้ แต่ความน้อยใจมันมีมากกว่าศักดิ์ศรีไปเสียแล้ว นายเหนือชะงักกึก สีหน้าที่เคยถมึงทึงและดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เมื่อความโกรธถูกแทนที่ด้วยภาพหยดน้ำตาของผม สติที่ขาดผึ่งของหมาป่าเจ้าเล่ห์ก็พลันกลับเข้าร่างทันที "ริน... เดี๋ยว" เขาลนลานปล่อยมือออกจากข้อมือผม ยื่นมือสั่นเทาหมายจะเข้ามาเช็ดน้ำตาให้ แต่ผมกลับถอยหลังกรูด หลบเลี่ยงสัมผัสของเขาด้วยความรังเกียจระคนเสียใจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" ผมสวนกลับเสียงสั่นเครือ พยายามกลั้นสะอื้นแต่เสียงมันฟ้องชัดเจนว่าผมกำลังพังทลายแค่ไหน "ในเมื่อคุณคิดว่าฉันมันใจง่าย คบใครก็ได้ไม่เลือก... งั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ นายเหนือ! อย่ามาวุ่นวายกับฉันอีกเลย!" คำว่า 'ต่างคนต่างอยู่' พุ่งชนเข้ากลางใจของคนตัวโตเข้าอย่างจัง นายเหนือหน้าซีดเผือด ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้มีแต่ความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ความซึนและฟอร์มจัดที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อเขาตระหนักได้จริง ๆ ว่าคำพูดใจร้ายของตัวเองกำลังจะพังความสัมพันธ์ของเราจนไม่เหลือชิ้นดี "ริน... ฟังฉันก่อน... เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ..." นายเหนือเสียงสั่น พยายามก้าวเข้ามาหาผมอีกครั้งด้วยท่าทีที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด จากหมาป่าตัวโตที่ดุร้าย ตอนนี้เขากลับกลายเป็นหมาโบ้หงอยเหงาที่ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำตาของคนที่รักที่สุด "แต่ฉันเจ็บค่ะ!" ผมสวนกลับทันควัน น้ำตาไหลพรูลงมาอาบแก้มสองข้างอย่างไม่อายฟ้าดิน "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์มาดูถูกความรู้สึกของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดจะด่าอะไรก็ด่า คิดจะหึงก็มาลงที่ฉัน พอฉันทนไม่ไหวคุณก็จะมาทำเป็นขอโทษเหรอคะ? สายไปแล้วนายเหนือ!" ผมหันหลังกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใด ๆ อีก หัวใจมันบีบตัวจนเจ็บร้าวไปหมด ผมไม่อยากทนยืนอยู่ตรงนั้นให้เขาเห็นความอ่อนแอไปมากกว่านี้แล้ว ก้าวเท้าวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้นายเหนือยืนแข็งค้างอยู่เบื้องหลังท่ามกลางความเงียบงัน "ริน! รินรดา!" เสียงทุ้มตะโกนไล่หลังมาด้วยความร้อนรน ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่วิ่งตามมาติด ๆ แต่ผมไม่สนองตอบ เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อหนีให้พ้นจากสถานการณ์บีบคั้นนี้ ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะพ้นประตูทางออกตึกคณะ ท่อนแขนแข็งแรงก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของผมไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงรั้งเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม ขณะที่อ้อมกอดแน่นหนาโอบกอดผมไว้ราวกับกลัวว่าผมจะหายลับไปจากชีวิตของเขาจริง ๆ "ปล่อยนะ!" ผมดิ้นรนสุดแรง ทุบตีลงบนอกแกร่งของเขาไม่ยั้ง "บอกให้ปล่อยไง!" "ไม่ปล่อย!" นายเหนือตะโกนแข่งกับเสียงสะอื้นของผม น้ำเสียงของเขาตอนนี้แหบพร่าและสั่นเครือจนน่าใจหาย ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับลาดไหล่ของผม ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างซอกคอ "ต่อให้เธอจะเกลียดฉัน จะไล่ฉันยังไง... ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเด็ดขาด ริน..." ผมหยุดชะงัก นิ่งอึ้งไปกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเวทนาของคนพูด หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งในระยะประชิดที่แนบชิดจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจของกันและกัน ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังโรยตัวปกคลุมความรู้สึกที่กำลังสับสนปนเป เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหน้า พร้อมกับน้ำเสียงคุ้นเคยที่เอמהทักด้วยความตกใจ "ริน? เกิดอะไรขึ้น ทำไมนายเหนือถึง..." ผมเบิกตากว้าง หันขวับไปมองบุคคลที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเราทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก... *ไอ้คิน* ยืนถือเอกสารโครงการเต็มมือ ดวงตาคมกวาดมองผมกับนายเหนือสลับกันด้วยความงุนงงและตกตะลึง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เปย์และติดตามการเดินทางของคู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ