ความลับที่ถูกเปิดโปง

"ไอ้คิน... มึงมาทำบ้าอะไรที่หน้าห้องกูตอนนี้วะ" เสียงทุ้มห้วนที่เจือความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังลอดไรฟันของนายเหนือ ดวงตาคมกริบของเดือนคณะวิศวะจ้องเขม็งไปยังร่างสูงของเพื่อนสมัยเด็กที่ยืนตีหน้ามื้อไม่รู้ชี้อยู่หน้าห้องพักของเขา นาฬิกาดิจิทัลบนผนังฟ้องเวลาเที่ยงคืนตรงเป๊ะ เป็นเวลาที่มนุษย์ปกติเขาซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่ใช่มายืนเคาะห้องคนอื่นด้วยรอยยิ้มกวนประสาทแบบนี้ "ใจเย็นน่า เหนือ..." คินยักไหล่พลางยกมือขึ้นระดับอกเชิงยอมแพ้ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "กูไม่ได้มาหาเรื่องมึงสักหน่อย แค่ผ่านมาแถวนี้... แล้วบังเอิญรู้มาว่า มี 'เอกสารสำคัญ' บางอย่างกำลังหลุดรอดไปถึงมือคนทั้งคณะแล้วว่ะ" กึก! นายเหนือชะงัก มือหนาที่กำลังกำลูกบิดประตูแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างสูงชะلوดหยุดนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เอกสารสำคัญอะไรวะ? หรือว่า... "หมายความว่าไง" นายเหนือขยับเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบเถื่อนเตือนภัยดังลั่นหัว "มึงพูดเรื่องอะไร คิน" "ก็เรื่องข้อตกลงลับระหว่างมึงกับรินรดาไงล่ะ" คินกระซิบเสียงเบา แต่ทว่าก้องกังวานในความเงียบงันของทางเดินตึก "ตอนนี้ในกลุ่มไลน์คณะ และบอร์ดสนทนาสาธารณะกำลังแชร์ภาพสัญญาบ้าๆ นั่นกันสนั่นแล้วนะ... ว่าด้วยเรื่องที่เดือนวิศวะสุดหยิ่ง ยอมทำทุกอย่างเพื่อจีบเด็กบัญชีให้ติดภายในสามสัปดาห์ แลกกับการไม่โดนแฉเรื่อง... อ๊ะๆ อย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้นสิครับเพื่อนรัก กูไม่ได้เป็นคนปล่อยนะ" โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ นายเหนือรู้สึกเหมือนโดนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่จนจุกพูดไม่ออก ภาพความทรงจำเมื่อสัปดาห์ก่อนไหลย้อนเข้ามาในหัว สมุดบันทึกเล่มเล็กที่เขาซ่อนไว้อย่างดีในลิ้นชักโต๊ะทำงาน... มันหายไปตอนไหนวะ! ในขณะเดียวกัน ที่ตึกคณะบริหารธุรกิจ รินรดากำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่หน้าจอแล็ปท็อป ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ข้อความนับร้อยข้อความเด้งขึ้นรัวๆ ในกลุ่มแชทเพื่อนสนิท ภาพถ่ายกระดาษแผ่นหนึ่งที่คุ้นตาถูกส่งต่อกันว่อนจนกลายเป็นไวรัลชั่วข้ามคืน *‘กรี๊ดดด! นี่ยัยรินแกอธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่านี่มันเรื่องอะไร!’* *‘เฮ้ย จริงดิ? นายเหนือวิศวะทำสัญญาจีบแกเนี่ยนะ?’* *‘โหนี่มันเดิมพันศักดิ์ศรีเดือนคณะชัดๆ!’* นิ้วเรียวสั่นเทาขณะเลื่อนอ่านคอมเมนต์นับร้อยที่ตีความเรื่องนี้ไปต่างๆ นาๆ บางคนก็บอกว่ามันคือความโรแมนติกที่ลงทุนสุดๆ แต่บางคน... โดยเฉพาะกลุ่มแฟนคลับตัวแม่ของนายเหนือ กลับมองว่าเธอกำลังหลอกลวงและเล่นกับความรู้สึกของเขาเพื่อความสะใจ "ให้ตายสิ..." รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกโกรธ พลุ่งพล่านผสมปนเปกับความน้อยใจแล่นริ้วขึ้นมาในอก ยัยตัวแสบอย่างเธอไม่เคยยอมแพ้ใครหน้าไหนอยู่แล้ว แต่การโดนเอาความรู้สึกส่วนตัวมาประจานเล่นกลางสาธารณะแบบนี้ มันเกินขีดจำกัดที่เธอจะทนไหว ครืน... โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดคราดยาวเหยียด หน้าจอแสดงชื่อที่ทำให้เธอต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ *‘นายเหนือ’* หญิงสาวเม้มปากแน่น ตัดสินใจกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทอะเล็กน้อย "ฮัลโหล..." *(ริน... อยู่ไหน)* เสียงปลายสายไม่ได้เกรี้ยวกราดอย่างที่เธอจินตนาการไว้ แต่มันกลับทุ้มต่ำ เยือกเย็น และเต็มไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะคาดเดา ซึ่งนั่นแหละ... ยิ่งน่ากลัวกว่าการตะโกนใส่กันเสียอีก "ฉัน... อยู่ที่ห้องสมุดคณะ ยัยพวกเพื่อนมันลากมาเคลียร์เรื่องข่าวบ้าๆ นั่น" รินรดาตอบเสียงแข็ง พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น *(ยืนอยู่ตรงนั้น ห้ามไปไหนเด็ดขาด)* นายเหนือสั่งเสียงเฉียบขาด *(ฉันกำลังไป)* สายตัดไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ รินรดานั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะ อ่านข้อความในจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความรู้สึกผิดพุ่งขึ้นมาจุกอก แม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนปล่อยภาพนั้น แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด มันมาจากความลับที่เธอเป็นคนเก็บรักษามันไว้แท้ๆ ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ประตูห้องสมุดโซนส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดังปัง! ร่างสูงใหญ่ของนายเหนือในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยความเร็วสูง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับความเย็นยามค่ำคืนลอยมาแตะจมูก นัยน์ตาคมกريบกราดมองหาเป้าหมายทันที และเมื่อเขาเห็นเธอนั่งก้มหน้าเม้มปากอยู่มุมห้อง นายเหนือก็สาวเท้าเข้ามาหาด้วยก้าวย่างที่ดุดันราวกับเสือชีตาร์ที่กำลังล่าเหยื่อ พรึบ! "นายเหนือ..." รินรดาเงยหน้าขึ้นอุทานด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างสูงก็พุ่งเข้ามาดึงข้อศอกเธอให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเด็ดขาดและทรงพลังจนเธอไม่มีสิทธิ์ขัดขืน "ตามฉันมา" เขาเอ่ยสั้นๆ ลากเธอเดินเลี่ยงออกจากสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนอื่นๆ ที่ยังคงจับกลุ่มซุบซิบกันอยู่ในห้องสมุด "นี่! จะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ!" รินรดาพยายามยื้อข้อมือตัวเองกลับ แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้แรงหมาป่าหิวโซอย่างเขาได้ นายเหนือลากเธอเดินลัดเลาะผ่านทางเดินมืดๆ จนมาถึงห้องพักผ่อนส่วน ภาควิชาที่ปิดล็อกสนิท ไม่มีใครอยู่แถวนี้สักคน แกร็ก... เสียงล็อกประตูดังขึ้นสะท้อนก้องในความเงียบ ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว ร่างบางก็ถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังนุ่มชนเข้ากับบานประตูไม้เย็นเฉียบ ทันใดนั้น นายเหนือก็ก้าวเข้าประชิดตัว ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างยันกรอบประตูขนาบข้างร่างเธอไว้ เป็นการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอกลัว แต่มันกลับลึกล้ำ อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมายจนเธออ่านไม่ออก "นาย..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "นายโกรธมากเหรอ... เรื่องข่าว... เรื่องสัญญาบั่นทอนปัญญาบ้าบออะไรนั่น ฉันไม่ได้เป็นคนปล่อยนะ คินมัน..." "ฉันไม่ได้สนใจเรื่องไอ้คิน" นายเหนือตัดบท เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ "แล้ว... นายสนใจอะไร?" เธอเงยหน้าสบตาเขา หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวไม่เป็นจังหวะ นายเหนือจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น นิ้วเรียวใหญ่เอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดรอบตัวอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาหยุดหมุน "ฉันสนใจแค่ว่า... ที่ผ่านมา ที่ฉันพยายามจีบเธอ ทำดีกับเธอ และยอมกลายร่างเป็นหมาบ้าคอยตามหึงตามหวงเธออยู่ทุกวันเนี่ย..." นายเหนือเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด ร้อนแรงจนเธอแทบหลอมละลาย "...สรุปว่า สำหรับเธอแล้ว มันเป็นแค่ 'เกม' ในกระดาษแผ่นนั้น... หรือเธอก็รู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึกวะ?" * * * *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและกดเปย์ให้กำลังใจกันมาโดยตลอด สแลมดังก์สื่อรักซาบซึ้งใจจริงๆ ครับ)*