ศึกชิงตัว (นางเอก)

“ปล่อยมือรินเดี๋ยวนี้ครับ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกดังขึ้นแทรกกลางความวุ่นวายในโถงทางเดินคณะบริหาร รัศมีกดดันจากนายเหนือที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังทำเอาฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบข้างถึงกับถอยกรูดออกไปเป็นวงกว้าง รินรดาขมวดคิ้ว มือเรียวสวยของเธอถูกกุมไว้โดยชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่เพิ่งเดินเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งหลังจากห่างหายไปนานหลายปี ‘คิน’ เพื่อนสมัยเด็กที่ตอนนี้อยู่ในคราบหนุ่มนักเรียนนอกมาดเนี๊ยบ เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนให้รินรดา แต่สายตากลับจ้องมองนายเหนือด้วยความท้าทาย “นายเหนือ? นายเป็นอะไรกับรินเหรอ ถึงได้สั่งให้ฉันปล่อย?” คินถามพลางเลิกคิ้วกวนประสาท นายเหนือแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงหึงหวง เขาไม่ตอบคำถามโง่ๆ นั่น แต่ก้าวฉับๆ เข้าไปกระชากข้อมือรินรดาให้หลุดจากพันธนาการของคินแล้วดึงร่างบางมาปะทะแผงอกแกร่งของตัวเองทันที “ไม่จำเป็นต้องรู้สถานะครับ เพราะแค่เห็นหน้าไอ้คนมาทีหลังอย่างนาย ผมก็รู้แล้วว่าควรพา ‘ของของผม’ ออกไปจากตรงนี้ได้ยังไง” นายเหนือเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกคำพูดมันเชือดเฉือนถึงกระดูกดำ รินรดาเงยหน้ามองคนข้างกายที่ตอนนี้หวงเธอออกนอกหน้าจนดูเกินเบอร์ไปมาก เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตนักศึกษา “เหนือ... นายจะบ้าเหรอ ปล่อยก่อน คนมองกันทั้งคณะแล้วนะ” “ให้มองไปสิครับ จะได้รู้ทั่วกันว่าใครเป็นใคร” นายเหนือกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ก่อนจะหันไปสบตากับคินที่ยืนกำหมัดแน่น บรรยากาศระหว่างผู้ชายสองคนคุกรุ่นจนเกือบระเบิด คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ “น่าขันนะริน... ไม่คิดเลยว่าจากคนเก่งอย่างเธอ จะยอมให้คนเอาแต่ใจแบบนี้มาคอยคุมเหมือนสัตว์เลี้ยง” รินรดาชะงัก เธอหลุดจากอ้อมกอดของนายเหนือทันที ดวงตาคมสวยจ้องมองคินกลับอย่างไม่ลดละ “นายพูดเกินไปแล้วคิน เราไม่ใช่เด็กๆ ที่จะให้ใครมาจูงจมูก และเหนือเขาก็ไม่ใช่เจ้าของชีวิตเราด้วย” นายเหนือเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาที่มองรินรดาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความประหลาดใจกึ่งภูมิใจในความใจเด็ดของเธอ “ได้ยินชัดแล้วนะ” นายเหนือหันไปยิ้มเยาะใส่คิน “ทีนี้... ไสหัวไปได้แล้วครับ เพื่อนผมจะไปกินข้าว” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่ยี่หระ “โอเค... วันนี้ฉันยอมถอย แต่ริน... เย็นนี้ฉันรอที่ร้านเดิมนะ หวังว่าเธอคงไม่ลืม ‘สัญญา’ ระหว่างเรา” คำว่า ‘สัญญา’ ทำให้นายเหนือตัวแข็งทื่อ เขาหันขวับมามองรินรดาทันทีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวฉานเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัว รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เธอไม่เคยนึกมาก่อนว่าคินจะใช้วิธีสกปรกนี้ดึงเธอไปพัวพัน เธอพยายามจะอธิบาย แต่สายตาของนายเหนือที่มองเธอตอนนี้มันเต็มไปด้วยความผิดหวัง “สัญญาเหรอครับ?” นายเหนือทวนคำ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างน่าใจหาย “ริน... รินมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกผมอีกงั้นเหรอ” “เหนือ... มันไม่ใช่แบบนั้น ฟังฉันก่อนนะ!” รินรดาคว้าแขนเขาไว้ แต่คนตัวสูงกลับสะบัดออกเบาๆ อย่างนุ่มนวล ทว่ากลับเด็ดขาด “ไม่เป็นไรครับ... ถ้ามันเป็นเรื่องส่วนตัวที่ผมไม่มีสิทธิ์รู้ ผมก็จะพยายามทำตัวให้เป็น ‘คนนอก’ ที่ดี” นายเหนือพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งอยู่กลางโถงทางเดิน ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่ดังระงมขึ้นกว่าเดิม รินรดาขบเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดตีตื้นขึ้นมาในอก เธอหันไปมองแผ่นหลังของคินที่เดินห่างออกไป พร้อมกับความรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับนายเหนืออาจจะพังทลายลงในพริบตา ถ้าเธอไม่รีบจัดการกับ ‘อดีต’ ที่คินขุดขึ้นมาเล่นงานให้จบสิ้น ขณะที่เธอกำลังจะก้าวตามนายเหนือไป เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์แปลก... *‘คิดว่ารินจะหนีพ้นเหรอ? เรื่องในอดีตที่พ่อของเธอทำไว้... ถ้าไม่อยากให้มันหลุดไปถึงหูไอ้เดือนคณะวิศวะคนนั้น ก็มาคุยกับฉันที่ตึกร้างหลังมอเย็นนี้คนเดียว... อย่าโง่พาใครมาอีกล่ะ’* รินรดาอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา มือของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สิ่งที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด... ความลับที่เป็นดั่งโซ่ตรวนกำลังจะถูกกระชากออกมาทำลายปัจจุบันที่เธอเพิ่งเริ่มมีความสุข ในจังหวะที่เธอกำลังจะปิดหน้าจอ มือหนาของใครบางคนก็คว้าข้อมือเธอไว้จากมุมมืดของเสาต้นหนึ่ง รินรดาสะดุ้งสุดตัวเงยหน้าขึ้นมอง และต้องชะงักค้างเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่นายเหนือที่ควรจะเดินออกไปแล้ว เขายืนจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนเดาอารมณ์ไม่ถูก ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยเสียงที่เบาจนน่าขนลุก “ผมไม่ชอบการถูกปิดบัง... ริน... บอกผมมาว่าไอ้หมอนั่นกำลังกุมความลับอะไรของเธออยู่... ก่อนที่ผมจะเข้าไปจัดการมันให้จมดินด้วยมือของผมเอง” ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ให้การสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมาครับ