กฎเหล็ก 3 ข้อ

กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องซ้อมดนตรีหลังคณะ บริเวณนี้ควรจะเงียบสงบในยามเย็นแบบนี้ หากไม่ใช่เพราะเสียงกระแทกประตูที่ดังสนั่นจนกรอบกระจกสั่นสะเทือน รินรดากอดอกแน่น ดวงตากลมโตราวกับกวางสาวที่กำลังโกรธจัดจ้องมองผู้ชายตัวสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาขวางทางออก เธอใช้หลังมือปาดปอยผมที่หลุดรุ่ยเพราะแรงลมเมื่อครู่ ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาอย่างหมดความอดทน "นายเหนือ นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้เดินหนีไปดื้อๆ แบบนั้นตอนที่ฉันยังพูดไม่จบ?" ร่างสูงของเดือนคณะวิศวะชะงักฝีเท้า เขาไม่ได้หันกลับมาทันที แต่แผ่นหลังกว้างที่ไหววอนด้วยกล้ามเนื้อใต้เสื้อยืดสีดำสนิทนั้นให้ความรู้สึกดุดันและอันตราย นายเหนือค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทจนน่าหมัดสักที "แล้วเธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าสั่งให้ฉันหยุดเดิน?" นายเหนือสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงเพื่อกดดัน "จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อกี้ใครกันแน่ที่ยืนใกล้ไอ้คินซะจนหน้าจะติดกันอยู่แล้ว" "นั่นมันเพื่อนฉัน!" รินรดาก้าวเท้าเข้าประชิดอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความสูงของเธอจะอยู่แค่ระดับอกของเขา "และต่อให้มันจะเป็นใคร นายก็ไม่มีสิทธิ์มาทำหน้ายักษ์ใส่ฉันแบบนี้ นายเหนือ... เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไงว่าต่างคนต่างอยู่" "ต่างคนต่างอยู่?" นายเหนือทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาฟังดูเยียบเย็นจนน่าขนลุก ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดารวดเรวเสียจนเธอนึกถอยหลังไม่ทัน แผ่นหลังบางชนเข้ากับบานประตูไม้เย็นเฉียบ ขณะที่วงแขนแกร่งยกขึ้นกักขังเธอไว้ตรงกลาง "ถ้าอยากต่างคนต่างอยู่จริง ทำไมตอนที่ฉันหันไปมองเธอเมื่อกี้ แววตาของเธอถึงได้ดูเหมือนคนกำลังเรียกร้องหาฉันล่ะ หื้ม?" ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป้ายอยู่ริมแก้มทำให้รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกระโดดลงไปเต้นอยู่ตรงคอหอย กลิ่นกายสะอาดผสมความดุดันเฉพาะตัวของเขาทำเอาสมองเธอรวนไปชั่วขณะ แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความที่เป็นคนไม่ยอมใคร รินรดาจึงยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งไว้สุดแรง พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสบตาคมกริบนั้นตรงๆ "หลงตัวเองที่สุด! ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรจากนายทั้งนั้น และเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาแบบเมื่อกี้ขึ้นอีก วันนี้เรามาเคลียร์กันให้จบ..." รินรดาพรูลมหายใจเข้าลึกๆ เรียบเรียงคำพูดในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาทีละนิ้วด้วยท่าทางจริงจังราวกับผู้พิพากษากำลังอ่านคำพิพากษา "นี่คือ 'กฎเหล็ก 3 ข้อ' ระหว่างเรา ถ้านายทำไม่ได้ ก็ต่างคนต่างทาง แยกย้าย ชัดเจนนะ?" นายเหนือเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สีหน้าของเขาไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ออกจะสนุกสนานเสียด้วยซ้ำที่เห็นแม่เสือสาวตรงหน้าพยายามกางกรงเล็บใส่ "ว่ามาสิ ฉันอยากฟังนักว่ากฎของเธอจะงี่เง่าขนาดไหน" "ข้อที่หนึ่ง..." รินรดาชูนิ้วชี้ขึ้น "ห้ามรัก... หมายถึงห้ามมีความรู้สึกเกินเลย ห้ามหึง ห้ามหวง และห้ามทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเด็ดขาด เราเป็นแค่คนที่บังเอิญ... เอ่อ บังเอิญมีเรื่องต้องเกี่ยวข้องกันเท่านั้น" นายเหนือแค่นหัวเราะในลำคอ "ข้อแรกก็ฟังดูตลกแล้ว ใครจะไปบ้ารักคนปากจัดแบบเธอ" รินรดาคิ้วกระตุกแต่พยายามข่มอารมณ์ไว้ แล้วชูนิ้วกลางเพิ่มขึ้นมาเป็น "ข้อที่สอง... ห้ามหึง! ไม่ว่าฉันจะไปไหน เดินกับใคร หรือคุยกับไอ้คิน นายไม่มีสิทธิ์ทำหน้ายักษ์หรือเข้ามาวุ่นวายเด็ดขาด โลกของฉันไม่ใช่ของนาย!" ดวงตาคมกริบของนายเหนือวูบไหวไปชั่วพริบตา ความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด แต่เขาก็ยังเลือกที่จะแค่นยิ้มหยันเพื่อกลบเกลื่อน "แล้วถ้าฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้ล่ะ?" "ก็เรื่องของนาย!" รินรดาตัดบทเสียงแข็ง พร้อมกับชูนิ้วนางเพิ่มเป็นนิ้วสุดท้าย "และข้อที่สาม... ข้อนี้สำคัญที่สุด ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของกันและกัน นายไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตฉัน และฉันก็จะไม่ก้าวก่ายชีวิตนาย จบ!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ในห้องซ้อมดนตรีอยู่หลายวินาที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นแข่งกัน นายเหนือโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไป เหลือเพียงความดุดันและร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ตั้งกฎมาซะดิบดี..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "แต่เธอแน่ใจเหรอรินรดา... ว่าคนที่ไม่อยากให้ก้าวก่าย คือฉันคนเดียวจริงๆ?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือเล็กที่ดันแผงอกเขาไว้เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้หาคำพูดมาเถียงกลับ ประตูห้องซ้อมดนตรีที่ไม่ได้ล็อกกลอนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ริน! อยู่ในนี้เองเหรอ ฉันหาตั้งนาน... อ้าว นายเหนือ ก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย" เสียงของคินดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังระอุ รินรดารีบผลักอกนายเหนือให้ออกห่างทันทีอย่างตกใจ ขณะที่นายเหนือหันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุร้ายราวกับเสือที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมา "เปย์" และติดตามความฟินระอุของนายเหนือกับรินรดานะครับ หวังว่าจะชอบตอนนี้นะครับ