เริ่มใหม่ในฐานะแฟน

บรรยากาศหน้าประตูห้องพักของรินรดาในวินาทีนั้น ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็กในโรงงานอุตสาหกรรม แรงปะทะทางสายตาระหว่างนายเหนือ เดือนคณะวิศวะผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหวงของระดับความรุนแรงระดับเก้า และคิน เพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งโผล่เข้ามาทำลายจังหวะเวลาความเป็นส่วนตัว กำลังแผ่รังสีอำมหิตใส่กันชนิดที่ว่าหากสายตาฆ่ากันได้ พื้นปูนตรงนั้นคงพรุนเป็นจุล "ปล่อยมือนรินได้แล้วมั้ง เหนือ" คินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเขาไม่ได้ราบเรียบอย่างที่ควรจะเป็น มันเจือไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองไปที่กอบกุมมือเรียวของรินรดาเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาฉุดกระชากเธอหายไปต่อหน้าต่อตา นายเหนือแค่น 'หึ' ออกมาจากลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับไร้ซึ่งความขบขันสิ้นเชิง ร่างสูงใหญ่ที่ยืนบังทางเข้าออกขยับตัวเข้ามาใกล้รินรดาอีกนิด จนแผ่นหลังบางเกือบแนบชิดกับอกแกร่ง เป็นการแสดงออกทางอาณาเขตที่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "ทำไมผมต้องปล่อย" นายเหนือเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กรามขบเข้าหากันจนสันนูน "ในเมื่อรินเขาเป็นแฟนผม... และมือข้างนี้ ก็เป็นของผมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว" รินรดาที่ยืนอยู่ตรงกลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้สองคนนี้ปะทะคารมกันต่อไป เรื่องราวคงไม่จบลงง่ายๆ แน่ หญิงสาวจึงใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ ดึงข้อมือของนายเหนือเบาๆ เป็นเชิงปราม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคินที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "คิน... กลับไปก่อนเถอะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เด็ดขาด "เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้... ไว้ค่อยเคลียร์วันหลัง" "ริน จะให้ฉันปล่อยเธอไว้กับไอ้หมอนี่เนี่ยนะ?" คินท้วงเสียงดังขึ้น สีหน้าฉายแววไม่ยอมแพ้ "หมいつนี่มันนิสัยยังไงเธอก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ วันก่อนยังปากร้ายใส่เธออยู่เลย ไหงวันนี้..." "พอ!" นายเหนือสวนกลับทันควัน เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวด้วยความเหลืออด ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ "อย่ามาทำเป็นรู้ดีเรื่องของผมกับแฟนผมให้มากนักเลยคิน เพื่อนกันเขาก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวกันขนาดนี้เลยเหรอวะ?" "เหนือ!" รินรดาหันขวับไปดุคนตัวสูงที่เริ่มจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ นายเหนือจิ๊ปากอย่างขัดใจ แต่ยอมหุบปากลงตามคำสั่งของคนตัวเล็ก แม้ว่าแววตาจะยังคงจ้องเขม็งใส่คินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ คินมองภาพคนทั้งคู่สลับกันไปมา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว "ก็ได้... ฉันจะกลับ แต่จำไว้ริน มีอะไรโทรหาฉันได้ตลอดเวลา" พูดจบ คินก็หันหลังเดินกระแทកเท้าจากไป ทิ้งให้ความตึงเครียดระอุค้างอยู่ในอากาศ นายเหนือมองตามแผ่นหลังของศัตรูหัวใจจนลับตา ก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก แล้วหันกลับมามองหน้าแฟนสาวหมาดๆ ที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาดุๆ "มองอะไร" นายเหนือถามเสียงห้วน แต่แววตาที่มองเธอกลับมีความอ่อนยวบลงอย่างเห็นได้ชัด "นายเนี่ยนะ... อาการหนักชะมัด" รินรดาว่าพลางส่ายหัวเบาๆ "ไปหึงอะไรกับคินเขาขนาดนั้น เลิกคิ้วชนกันแบบนั้น หน้าแก่หมดพอดี" "ใครหึง ไม่มี๊" ปากร้ายๆ รีบปฏิเสธทันควันตามฟอร์มของหมาโบ้ฟอร์มจัด ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนเธอต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูห้อง "ผมแค่แสดงสิทธิ์... ในฐานะแฟน ตามที่ตกลงกันไว้เมื่อกี้ต่างหาก" คำว่า 'แฟน' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาคู่คมที่พราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด เมื่อครู่... ภายในห้องพัก ก่อนที่คินจะมาเคาะประตูขัดจังหวะ พวกเขาเพิ่งจะตกลงสถานะระหว่างกันอย่างเป็นทางการ หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างวิ่งไล่จับความรู้สึกกันมาเนิ่นนาน นายเหนือที่เคยปากแข็งและมั่นหน้ามาตลอด สุดท้ายก็ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเอง เอמהปากสารภาพความรู้สึกออกมาตรงๆ พร้อมกับยื่นคำขาดว่าไม่อยากเป็นแค่ "คนโปรด" อีกต่อไปแล้ว "ใครตกลงกับนาย" รินรดาแกล้งเชิดหน้าขึ้น ปฏิเสธเสียงแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังตีรันฟันแทะอยู่ในอก "ฉันยังไม่ได้พูดสักคำว่าจะคบกับนาย" "อ้าว?" นายเหนือเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก มือหนาเอื้อมไปดันขอบประตูด้านหลังของรินรดาไว้ กักตัวเธอให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย "เมื่อกี้ใครนะบอกว่า 'ลองดูก็ได้' หึ? ความจำสั้นหรือว่าความจำเสื่อมครับคุณรินรดา" "ฉันบอกว่า 'คิดดูก่อน' ต่างหากเล่า!" "แต่หน้าตากับสายตาเธอมันฟ้องว่าตอบตกลงไปตั้งแต่ผมยังพูดไม่จบประโยคแล้วครับ" นายเหนือโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มใส ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดสัมผัสได้ทำให้สติของเธอแทบกระเจิง "อีกอย่าง... มือที่เรากุมกันเมื่อกี้ มันคือหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ยิ่งกว่าลายพิมพ์นิ้วมือบนสนับมือของผมซะอีก" "นายเหนือ! นี่นายเอาความหน้าด้านนี่มาจากไหนเนี่ย" รินรดาตีเข้าที่อกแกร่งเบาๆ แก้เขิน แต่คนตัวสูงกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน แล้วรวบมันขึ้นไปทาบไว้กับแผงอกของเขา ให้เธอได้สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ "เอามาจากความคลั่งรักที่มีให้เธอนั่นแหละ" เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงที่เปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความอบอุ่นและจริงจัง ทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อดึงสายตากลับมาสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววความรักความหลงใหลไว้อย่างชัดเจน ไม่มีกั๊ก ไม่มีฟอร์มอีกต่อไป นายเหนือในตอนนี้... ไม่ใช่เดือนคณะวิศวะผู้หยิ่งผยองและปากร้ายคนเดิมอีกแล้ว แต่เขาคือผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมจำนนและทิ้งอาวุธทุกอย่างต่อหน้าผู้หญิงที่ชื่อรินรดา "เป็นแฟนกันนะริน..." นายเหนือเอ่ยย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ทำให้คนฟังรู้สึกอุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ "ผมไม่อยากเป็นแค่คนโปรดที่เธอจะเรียกใช้ตอนไหนก็ได้แล้ว... ผมอยากเป็นคนที่ได้ยืนข้างๆ เธอในทุกสถานะ อยากเป็นคนที่เธอหึง อยากเป็นคนเดียวที่ได้กุมมือเธอแบบนี้ไปนานๆ" รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอลงไป เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววความคาดหวังและความจริงใจ ความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่กระจายไปทั่วอกจนขอบตาร้อนผ่าว รินรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองแค่ไหนเพื่อเธอ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน รอยยิ้มที่ทำให้นายเหนือถึงกับชะงักและลมหายใจสะดุด "ก็ได้..." รินรดาเอ่ยเสียงเบา แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ในเมื่อขอร้องซะขนาดนี้... ฉันก็จะยอมรับนาย... ในฐานะแฟนคนแรกและคนเดียวก็แล้วกัน" สิ้นคำตอบรับ นายเหนือแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ รอยยิ้มกว้างที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น ก่อนที่ร่างสูงจะโผเข้าสวมกอดเธอแน่น ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่บางด้วยความโล่งใจและดีใจจนเนื้อเต้น "เยs! ในที่สุด!" เสียงอุทานด้วยความดีใจดังขึ้นเบาๆ ข้างหู ทำเอารินรดาหลุดหัวเราะออกมา แต่ทว่า... ในจังหวะที่ความหวานกำลังโรยตัวปกคลุมบรรยากาศรอบกาย เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของนายเหนือก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* นายเหนือผละออกจากอ้อมกอดช้าๆ ด้วยความขัดใจเล็กน้อย เขาก้มลงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่พอสายตาคมกริบกวาดมองข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ ร่างสูงก็ชะงักกкаก นัยน์ตาสีเข้มหดแคบลงทันที รอยยิ้มเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความตึงเครียดที่กลับมาเยือนอีกครั้งอย่างรวดเร็ว รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าของแฟนหนุ่มเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในเสี้ยววินาที "เหนือ... ใครส่งอะไรมา?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระแวง นายเหนือเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึงปนกรุ่นโกรธ และข้อความบนหน้าจอนั้น... ก็ทำให้ความสุขเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตาเดียว *ภาพถ่ายใบเสร็จการจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวปลายทางต่างประเทศ พร้อมข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลก:* **"ยินดีด้วยนะ... แต่เกมนี้ยังไม่จบหรอก เหนือ"** ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เปย์และคอยซัพพอร์ต "สแลมดังก์สื่อรัก" มาโดยตลอด เจอกันตอนหน้าครับ!