บทเรียนจากความผิดพลาด

"ถอยออกไปครับ... เหนือไม่ต้องการเห็นหน้าใครตอนนี้ โดยเฉพาะคุณ" น้ำเสียงของนายเหนือแหบพร่า ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องคอนโดหรู เขาไม่ได้หันมามองผม แต่แผ่นหลังกว้างที่สั่นเทานั่นบอกชัดว่าเจ้าตัวกำลังสะกดกลั้นอารมณ์รุนแรงแค่ไหน ผม – รินรดา – ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูที่เพิ่งปิดลง ความรู้สึกผิดเกาะกุมหัวใจจนหายใจไม่ออก เหตุการณ์เมื่อครู่ที่ร้านอาหารยังฉายซ้ำอยู่ในหัวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ผมที่เผลอตัวไปทานมื้อเย็นกับคินเพียงเพราะเกรงใจในฐานะเพื่อนเก่า โดยลืมนึกไปว่าไอ้คนปากจัดที่หึงจนหน้ามืดคนนี้ จะเป็นเดือดเป็นร้อนได้ถึงขั้นพังงานเลี้ยง "ถ้าฉันถอย... นายก็จะเอาแต่นั่งจมอยู่กับความงี่เง่าของตัวเองแบบนี้เหรอครับ นายเหนือ" ผมก้าวเท้าเข้าไปหาเขาอย่างมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่า แต่ความรักที่มีให้มันมากกว่าความกลัว "นายบอกว่าไม่อยากเป็นแค่คนโปรดของฉัน แต่นายกำลังทำตัวเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจจนฉันเข้าไม่ถึงนะ" นายเหนือหมุนตัวกลับมาฉับพลัน ดวงตาคมกริบที่เคยเป็นประกายหยิ่งผยองตอนนี้มีเพียงร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราด เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือผมแล้วดันไปชิดกับผนังห้อง แรงกดทับนั้นไม่ได้เจ็บปวด แต่มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่แฝงความเสียใจ "แล้วจะให้ผมทำยังไง!" เขาตะคอกใส่หน้าผม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม "เห็นคุณไปอยู่กับมัน เห็นคุณยิ้มให้มัน ทั้งที่ผม... ทั้งที่ผมแทบจะบ้าตายเวลาที่เห็นคนอื่นได้ครอบครองพื้นที่ข้างๆ คุณแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว!" ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เห็นเงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในแววตาเขา ผมเข้าใจแล้ว... ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกลัว กลัวว่าจะสูญเสียผมไปจริงๆ "นายมันโง่ นายเหนือ" ผมเอื้อมมือขึ้นไปสัมผัสแก้มสากที่ไร้การโกนหนวดมาสองวัน "ฉันอยู่ตรงนี้... ต่อหน้าคุณ และฉันไม่ได้รักคินแบบที่ฉันรักคุณ นายไม่จำเป็นต้องแย่งชิงหรือข่มขู่ใคร เพราะพื้นที่ข้างๆ ฉันน่ะ มันถูกจองไว้โดยวิศวกรปากเสียคนนี้ตั้งนานแล้วครับ" มือที่กดข้อมือผมไว้เริ่มคลายออก นายเหนือชะงักไป คำพูดของผมดูเหมือนจะทลายกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นจนพังทลายลงในพริบตา แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนแสงที่วูบไหว เขาโน้มใบหน้าลงมาซบที่ไหล่ของผม ลมหายใจหนักหน่วงเป่ารดต้นคอ "ขอโทษครับ..." เสียงเขาสั่นเครือ "ผมแค่... กลัวว่าวันหนึ่งคุณจะมองเห็นคนที่คู่ควรมากกว่าผม" "ไม่มีใครคู่ควรกับคนนิสัยเสียอย่างคุณหรอก นอกจากฉันคนเดียว" ผมหัวเราะเบาๆ พลางลูบกลุ่มผมของเขาอย่างทะนุถนอม บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่ห่อหุ้มเราไว้ นายเหนือค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผม สายตาคู่นั้นเปลี่ยนจากความหึงหวงเป็นความเว้าวอนที่ทำเอาผมใจสั่นไม่เป็นจังหวะ เรายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ผมขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างสูง นายเหนือช้อนสายตามองผมราวกับลูกหมาที่เพิ่งโดนดุแล้วได้รับรางวัล เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากผมแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความหมายที่มากกว่าคำพูดใดๆ "ถ้าไม่อยากเป็นแค่คนโปรด... งั้นก็เลิกทำตัวงี่เง่า แล้วพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิครับว่านายพร้อมจะเป็น 'คนสำคัญ' ของฉันตลอดไปหรือเปล่า" ผมท้าทายด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า นายเหนือยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มที่ผมไม่ได้เห็นมานาน มันไม่ใช่ยิ้มร้ายกาจ แต่เป็นยิ้มที่มีความสุขอย่างแท้จริง เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเราแตะกัน ลมหายใจของเราประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ความเข้าใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นทำให้อะไรๆ ดูชัดเจนขึ้นมาก "เตรียมตัวไว้ให้ดีนะครับรินรดา เพราะหลังจากคืนนี้... ผมจะไม่ยอมให้คุณไปมองหน้าใครนอกจากผมอีกเลย" เขาเลื่อนใบหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหู ก่อนจะจุมพิตที่ใบหูผมแผ่วเบาจนขนลุกซู่ ทว่าในจังหวะที่หัวใจเรากำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นทำลายความเงียบลงอย่างกะทันหัน เราทั้งคู่ผละออกจากกันด้วยความตกใจ นายเหนือขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ผมเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อเช็กดูว่าใครกันที่มาหาในเวลาดึกดื่นแบบนี้ แต่ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเลือดในกายผมเย็นเฉียบ ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคุณแม่ของนายเหนือที่ยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ และแววตาที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย! "เหนือ... แม่คุณมาครับ" ผมหันไปบอกเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก นายเหนือสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบคว้าเสื้อเชิ้ตที่กองอยู่บนโซฟามาสวมอย่างเร่งรีบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนเกือบถึงโค้งสุดท้ายนะครับ!