ของดีต้องแบ่งปัน (ให้ตัวเอง)

เสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นของ ‘เดรคอสูรโลกันตร์’ ดังสนั่นหวั่นไหวจนผนังถ้ำหินอัคนีสั่นสะเทือนเป็นระลอก ความร้อนระดับพันองศาแผดเผาผิวเนื้อจนแสบเยือกไปถึงขั้วกระดูก แต่สำหรับเรย์แล้ว เสียงเหล่านั้นไม่ใช่ความน่าสะพรึงกลัว หากแต่มันคือเสียงระฆังบอกเวลาแห่งความมั่งคั่งที่กำลังเริ่มต้นขึ้นต่างหากครับ "พวกมันกำลังถ่วงเวลาได้ดีกว่าที่คาดไว้... ขอบคุณความโง่เขลาของกิลด์รุ่งอรุณนิรันดร์ที่ช่วยเป็นกระสอบทรายให้เรานะเซร่า" เรย์กระซิบผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว พรางขยับตัวแนบชิดไปกับเงาหินยักษ์บริเวณมุมอับสายตาของห้องโถงสมบัติชั้นในสุด ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่แสดงแผนผังโครงสร้างความปลอดภัยของห้องนี้อย่างละเอียด ไอคิวระดับอดีตโปรแกรมเมอร์ของเขาถูกขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูงสุด สมองประมวลผลอัลกอริทึมการป้องกันของห้องคลังสมบัติเสมือนดั่งเส้นด้ายที่ถูกถักทออย่างลวกๆ เบื้องหน้าของพวกเขาห่างออกไปเพียงร้อยเมตร กิลด์แนวหน้าชื่อดังกำลังระดมสรรพกำลังนับร้อยชีวิตเข้าปะทะกับบอสประจำดันเจี้ยนระดับตำนาน แสงสกิลเวทมนตร์ระเบิดสว่างวาบกลบเกลื่อนทุกสิ่ง เสียงกรีดร้องและคำสั่งตะโกนก้องประสานกันจนเกิดเป็นความโกลาหลขั้นสุดยอด เป็นจังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุด... ชนิดที่ต่อให้เขียนบทขึ้นมาเองก็ยังไม่ได้ดั่งใจเท่านี้ เซร่า ในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืด หันมามองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับز ซับซ้อนและทึ่งในเวลาเดียวกัน เธอยังจำความรู้สึกตอนที่เรย์บอกแผนการนี้ครั้งแรกได้ดี มันไม่ใช่การบุกตะลุยอย่างบ้าระห่ำ แต่เป็นการ "ขโมยซีน" ที่มีความเสี่ยงสูงลิ่วชนิดเดิมพันด้วยไอเทוםทั้งหมดที่พวกเขามี "นายแน่ใจนะว่ารหัสผ่านชั้นที่สามของหีบสมบัติกลรอยแยกนั่นคือลำดับฟีโบนักชีที่กลับด้าน?" เสียงกระซิบของเซร่าแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงคำรามของบอส เธอยกไม้เท้าในมือขึ้นเตรียมพร้อมร่ายม่านพลังพรางตาขั้นสูงเผื่อกรณีฉุกเฉิน "มั่นใจยิ่งกว่าตอนที่ผมกดคอมพิวเตอร์ส่งโค้ดโปรเจกต์สุดท้ายก่อนตกงานเสียอีกครับ" เรย์ตอบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมอากาศอย่างคล่องแคล่ว "โลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยตรรกะ และเมื่อมีตรรกะ ช่องโหว่ก็ย่อมตามมาเสมอ... และดูเหมือนว่าผู้พัฒนาเกมคนนี้จะชอบซ่อนของดีไว้หลังรหัสคณิตศาสตร์พื้นฐานเสียด้วยสิ" *คลิก!* เสียงกลไกภายในกำแพงหินดังขึ้นเบาๆ แทบจะกลบด้วยเสียงระเบิดของสกิลเพลิงโลกันตร์จากบอส หีบสมบัติโบราณลวดลายมังกรทองอร่ามที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องนิรภัยค่อยๆ คลายตัวออก เผยให้เห็นไอแสงสีทองอร่ามเรืองรองทะลักล้นออกมาจนแสบตา กลิ่นอายของไอเทมระดับยูนีคและวัตถุดิบหายากลอยคละคลุ้งจนเรย์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นี่ไม่ใช่แค่การ "แบ่งปัน" ตามมารยาทของนักผจญภัยทั่วไป แต่มันคือการยึดครองผลประโยชน์ทั้งหมดโดยที่เจ้าของเดิมไม่มีแม้แต่เวลาจะหันมามอง เรย์ไม่รอช้า เขาใช้วิชาเคลื่อนย้ายเงาพุ่งตัวเข้าไปประชิดหีบสมบัติทันที มือซ้ายกวาดไอเทมทุกชิ้นที่ขวางหน้าเข้าสู่ช่องเก็บของส่วนตัวอย่างเป็นระเบียบ ระบบแจ้งเตือนรัวข้อความขึ้นมาไม่ขาดสายจนหน้าจอแทบจะค้าง *[ท่านได้รับ: [ดาบยาวาราเนียแห่งปฐพี] (ระดับ S - หายากยิ่ง)]* *[ท่านได้รับ: [ผลึกมานาบริสุทธิ์ x 50]]* *[ท่านได้รับ: [ตำราเวทมนตร์โบราณ: พันธนาการเงาดารา]]* *[ท่านได้รับ: [ทองคำโบราณ x 10,000 เหรียญ]]* เสียงแจ้งเตือนดังระรัวราวกับเสียงปรบมือแสดงความยินดีในความสำเร็จ น้ำหนักของไอเทมในกระเป๋าเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ความสุขที่แท้จริงไม่ใช่ตัวเลขของเงินตรา หากแต่เป็นความรู้สึกที่ได้อยู่เหนือระบบที่เคยบีั้นทอนชีวิตเขาในโลกแห่งความเป็นจริง ในเกมนี้... เขากำลังเขียนกฎเกณฑ์ขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตัวเอง "เรย์! ทางนั้นเริ่มรู้ตัวแล้ว หัวหน้ากิลด์รุ่งอรุณนิรันดร์คนนั้นจัดการสะบัดสถานะผิดปกติของบอสได้เร็วเกินคาด พวกมันกำลังถอยร่นแนวป้องกันมาทางนี้!" เสียงเตือนของเซร่าดังขึ้นอย่างร้อนรน พร้อมกับที่เธอส่งสัญญาณมือให้เรย์รีบถอย เรย์กวาดตาดูลักษณะการเคลื่อนไหวของกลุ่มกิลด์ใหญ่ผ่านหน้าต่างระบบ เขายิ้มเย็นชาออกมาเล็กน้อย "กำลังรอให้พวกมันถอยพอดีเลยครับ... เซร่า ช่วยผมร่ายเวทสะท้อนแรงโน้มถ่วงตรงจุดเสาหินต้นที่สามทีสิครับ เราจะอำลาพวกเขาสักหน่อยก่อนกลับ" แม้จะแปลกใจ แต่ด้วยความไว้วางใจที่สะสมมา เซร่าจึงพยักหน้ารับและร่ายเวทตามคำขอทันที พลังเวทสีครามไหลเวียนลงสู่พื้นดินอย่างแนบเนียน รอเวลาที่จะทำงาน ในวินาทีที่สมาชิกแถวหน้าของกิลด์รุ่งอรุณนิรันดร์ถอยทัพหนีตายจากเปลวเพลิงของเดรคอสูรโลกันตร์กลับเข้ามาในห้องโถงสมบัติ พวกเขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หีบสมบัติโบราณว่างเปล่าสนิท ราวกับถูกปล้นโดยโจรเงา ปีศาจตนไหนไม่มีใครรู้ แต่ที่แน่ๆ คือความโกรธเกรี้ยวพุ่งปรี๊ดจนแทบกระอักเลือด "ใครบังAาญอาจหาญมาขโมยสมบัติหน้าจมูกพวกเราวะ!" เสียงคำรามด้วยความเดือดดาลของรองหัวหน้ากิลด์ดังลั่นห้อง แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ตั้งตัว พื้นดินใต้เท้าก็เกิดแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาด เวทสะท้อนแรงโน้มถ่วงที่เรย์และเซร่าเตรียมไว้ทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ มันส่งแรงผลักมหาศาลผลักร่างของพวกเขากระเด็นย้อนกลับไปปะทะกับกรงเล็บของเดรคอสูรโลกันตร์ที่ตามหลังมาติดๆ! เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังดังประสานกับเสียงคำรามของบอส กลายเป็นโศกนาฏกรรมย่อมๆ ที่เรย์ยืนมองด้วยสีหน้าเรียบเฉยจากระเบียงหินด้านบน "ของดี... ก็ต้องเก็บไว้ให้คนที่รู้จักใช้สิครับจริงไหม" เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะหันหลังเตรียมตัวกระโดดลงสู่ทางลับเพื่อหลบหนีออกจากดันเจี้ยนพร้อมกับเซร่า ทว่า ในจังหวะที่เท้ากำลังจะก้าวพ้นขอบประตูทางออก ประตูหินบานยักษ์ที่ควรจะปิดตายตามกลไก กลับเลื่อนปิดลงเองโดยไม่มีปุ่มกด เสียงก๊อกแก๊กประหลาดดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ไม่ใช่ทางออกที่พวกเขาคำนวณไว้ มันคือร่างเงาสีดำทมิฬที่สวมเกราะเหล็กขึ้นสนิม แต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบยูนิฟอร์มของ "ผู้ดูแลระบบ" รุ่นทดสอบที่ถูกลบเลือนหายไปจากประวัติศาสตร์เซิร์ฟเวอร์... และดวงตาสสีแดงฉานคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่เรย์ราวกับรู้จักเขามานานแสนนาน *[เตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบตัวตนแปลกปลอมรหัส 'Admin-00' กำลังเข้าสู่พื้นที่... เป้าหมายถูกล็อกอัตโนมัติ: เรย์เนอร์]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามและก้าวผ่านความระทึกขวัญไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ --- **นามปากกา:** ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม