ข้อตกลงฉบับไม่เป็นทางการ

แฟลชจากกล้องนับร้อยตัวที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกใสกันกระสุนของห้องรับรองพิเศษชั้นสามสิบห้า ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกสะทกสะท้านเท่ากับสายตาคมกริบของซุปเปอร์สตาร์สาวที่กำลังกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานราคาแพงของเธอ "คุณน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้นะคะ คุณรินรดา" วีวี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ซ่อนความหงุดหงิดไว้ภายใต้รอยยิ้มเยาะหยัน "หรือว่าดีไซเนอร์ผู้แสนจะเนี้ยบและไร้ที่ติอย่างคุณ เพิ่งเคยลิ้มรสชาติของการเป็นข่าวหน้าหนึ่งคู่กับดาราสาวตัวแม่ ถึงได้ยืนแข็งเป็นหุ่นโชว์เสื้อแบบนั้น" รินรดากวาดสายตาคมมองภาพพาดหัวข่าวในแท็บเล็ตบนโต๊ะ รูปโคลสอัปจังหวะที่กวินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอในกองถ่ายเมื่อคืนก่อนถูกตัดต่อและบิดเบือนมุมกล้องเสียจนดูสนิทสนมเกินกว่าเหตุ คอมเมนต์นับหมื่นกำลังเดือดพล่านในโลกโซเชียล ทั้งทีมองว่าเหมาะสมและพวกที่พร้อมจะรุมทึ้งเธอให้จมดินในฐานะมือที่สามที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างคู่จิ้นมหาชน "ฉันไม่มีเวลามาสนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้หรอกค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เธอวางปากกาในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่นเพื่อแสดงความหงุดหงิด "โดยเฉพาะกับเรื่องที่เกิดจากความไม่ระวังตัวของคุณเอง... วีวี่" "ฉันเหรอ?" วีวี่หัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่ยอมแพ้ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของดีไซเนอร์สาวทีละน้อยจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่คืบ "อย่ามาโบ้ยความผิดให้คนอื่นหน่อยเลยค่ะคุณริน รู้อยู่แก่ใจว่าใครกันแน่ที่ทำตัวมีพิรุธจนปาปารัสซี่แอบถ่ายได้... หรือว่าคุณแอบหวั่นไหวกับรอยยิ้มของพระเอกเบอร์หนึ่งคนนั้นจริงๆ ถึงได้ยืนเคลิ้มซะขนาดนั้น" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำพูดแทงใจดำ แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาอันเป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้าที่ลอยมาแตะจมูก มันใกล้เสียจนเธอมองเห็นแพขนตางอนและประกายความดื้อรั้นในดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วค่ะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อทวงคืนพื้นที่ส่วนตัว แต่ทว่าวีวี่กลับก้าวตามมาติดๆ จนแผ่นหลังของเธอนิดชิดกับชั้นวางหนังสือบิวต์อิน "ถ้าไม่อยากให้แบรนด์เสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ของคุณพังพินาศไปพร้อมกับชื่อเสียงของฉัน เราคงต้องคุยกันให้รู้เรื่องค่ะ" วีวี่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูของอีกฝ่าย เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาแต่เฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำตาล "ไม่เช่นนั้น... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนฉีกดีไซน์ชุดแต่งงานของคุณทิ้งคามือเอง" คำขู่ที่แฝงความเอาแต่ใจนั้นทำให้รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตาสำรวจใบหน้าเนียนใสไร้ที่ติของซุปเปอร์สตาร์สาวที่ตอนนี้อยู่ห่างแค่ลมหายใจกั้น แม้ภายนอกจะดูเย่อหยิ่งและน่าหมั่นไส้เพียงใด แต่แววตาไหววุ่นที่ฉายชัดอยู่เสี้ยววินาทีเมื่อครู่ กลับหลุดรอดสายตาอันเฉียบคมของเธอไปไม่ได้ ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งกร้าว... มันคือสิ่งเดียวกับที่รินรดาพยายามซ่อนไว้ในงานออกแบบของเธอเช่นกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่พาย บรรณาธิการสาวเพื่อนสนิทจะผลั้วะเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ริน! วีวี่! แย่แล้ว สปอนเซอร์หลักโทรมาโวยวายใหญ่แล้วนะ พวกเขาบอกว่าถ้าภาพข่าวนี้ยังไม่ถูกเคลียร์ภายในวันนี้ ยอดพรีออเดอร์คอลเลกชันหลักร้อยล้านอาจจะโดนยกเลิกทั้งหมด!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที มีเพียงเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของรินรดากับเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของวีวี่ที่ดังระรัวไม่ขาดสาย รินรดาหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อสงบสติอารมณ์ สมองอันฉับไวประเมินสถานการณ์และผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าการดึงดันเถียงกันต่อไปมีแต่จะพังกันทุกฝ่าย การสงบศึกชั่วคราวเพื่อผลงานและชื่อเสียงจึงเป็นหนทางเดียวที่ฉลาดที่สุดในเวลานี้ "ตกลงค่ะ" รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาสีนิลคู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวและจริงจัง "เราจะสงบศึกกันชั่วคราวเพื่อผลงาน... ตามที่คุณต้องการ" วีวี่ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างผู้ชนะ ทว่าแววตากลับอ่อนลงราวกับยกภูเขาออกจากอก "ดีมากค่ะ ฉันก็เบื่อจะเล่นสงครามประสาทกับคุณเต็มทีแล้วเหมือนกัน" ซุปเปอร์สตาร์สาวเอื้อมมือเรียวออกไปหมายจะจับมือทำข้อตกลงอย่างเป็นทางการ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของวีวี่ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับชื่อสายเรียกเข้าที่ปรากฏบนหน้าจอซึ่งทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปในทันที รินรดาเหลือบสายตาไปมองหน้าจอโดยไม่ได้ตั้งใจ และชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนนั้น... คือชื่อของ 'กวิน' พระเอกหนุ่มที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด วีวี่หน้าซีดลงถนัดตา รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาคว่ำหน้าจอลงอย่างลนลาน ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "นั่น... สายจากคู่กรณีของคุณเหรอคะ?" รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างเย้าหยแหย่ น้ำเสียงเจือความเยርชาที่กลับมาทวงคืนความได้เปรียบ "ไหนบอกว่าไม่ได้สนใจไงคะ วีวี่" วีวี่เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยตวัดกลับมามองรินรดาด้วยความโกรธปนอับอายที่ถูกจับไต๋ได้ เธอขยับเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกครั้งด้วยความฉุนเฉียว กะจะตอกกลับให้หน้าชา ทว่าในจังหวะที่ก้าวถอยหลังเพื่อหลบเลี่ยงแรงปะทะ ส้นสูงของรินรดาเกิดสะดุดเข้ากับพรมปูพื้นอย่างไม่คาดคิด ร่างเพรียวระหงเสียหลักหงายหลังลงไปตามแรงโน้มถ่วง โดยมีสัญชาตญาณของวีวี่ที่พุ่งเข้ามาคว้าเอวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ ตุบ! ร่างของทั้งสองคนล้มลงไปกองบนโซฟาตัวยาวด้วยกัน รินรดานอนทับอยู่บนร่างของซุปเปอร์สตาร์สาว ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ วีวี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวยังคงโอบกระชับรอบเอวสอบของดีไซเนอร์สาวแน่นโดยไม่ยอมปล่อย ส่วนรินรดาก็ค้างนิ่งอยู่ในท่าทางนั้น สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกอยู่ใกล้แค่คืบ และในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุเร่าร้อนจนแทบละลาย... เสียงประตูกระจกห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่เอמהดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ผมว่าผมคงเข้ามาผิดจังหวะสินะครับ... คุณรินรดา คุณวีวี่" (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน "ควีนบีทูโก" เสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!)