ดินเนอร์ที่ไม่คาดคิด

เสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาด้านนอกกระจกใสบานใหญ่ของร้านอาหารหรูใจกลางกรุง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดภายในห้องกระจกส่วนตัวนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... แรงลมที่พัดกระแทกหยาดน้ำฝนจนเกิดเสียงดังซัดสาด ยิ่งทำให้ความเงียบงันระหว่างคนสองคนเด่นชัดขึ้นจนน่าอึดอัด รินรดากวาดสายตามองเอกสารดีไซน์คอลเลกชันใหม่บนแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าเรียบเนียนสวมแว่นตากรอบบางเพื่อการทำงานยังคงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความกระวนกระวายใจ แม้ว่าพายุลูกใหญ่ด้านนอกจะทำให้ระบบขนส่งเป็นอัมพาต และทำให้พวกเธอทั้งคู่ติดแห็กอยู่ด้วยกันในพื้นที่จำกัดแห่งนี้อย่างไร้กำหนด "คุณจะนั่งทำหน้าเป็นหินแกะสลักแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนคะ, คุณดีไซเนอร์?" เสียงหวานติดจะเหวี่ยงเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ วีวี่ในชุดเดรสผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักปรากฏอยู่บนหน้าฟีดโซเชียลมีเดียยอดฮิตกำลังหรี่มองรินรดาด้วยความหมั่นไส้ระคนอยากเอาชนะ รินรดาละสายตาจากหน้าจอ ช้อนตาขึ้นมองซุปเปอร์สตาร์สาวช้าๆ ความเยือกเย็นในแว่นตากรอบบางทำเอาอีกฝ่ายชะงักไปนิด "ถ้าคุณรู้สึกว่าอากาศในห้องนี้มันน่าเบื่อนัก ทำไมไม่ลองเอาเวลาไปทบทวนบทบาทการเดินแบบในงานสัปดาห์หน้าดูล่ะคะ, เผื่อว่าคุณจะจำคิวได้แม่นขึ้นและไม่ต้องให้ฉันต้องมาคอยแก้ชุดหน้างานอีก" "นี่คุณ!" วีวี่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความไม่พอใจ "ฉันเป็นซุปตาร์นะคะ รินรดา! ใครๆ ก็ต่อคิวรอร่วมงานกับฉันทั้งนั้น มีแต่คุณนี่แหละที่ชอบทำท่าเหมือนฉันเป็นแค่นางแบบฝึกหัดเกรดบี" "ถ้าคุณมั่นใจว่าตัวเองเป็นเกรดเอจริงๆ..." รินรดาค่อยๆ วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง ขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อยจนระยะห่างระหว่างกันลดลง สายตาคมกริบกวาดสำรวจร่างเพรียวระหงของดาราตรงหน้าอย่างพิจารณา "คุณก็คงไม่ต้องแสดงอาการร้อนรนเหมือนเด็กโดนขัดใจเวลาที่ฉันติเรื่องรอยยับของชายผ้าหรอกนะคะ" ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกันในระยะประชิด วีวี่ชะงักค้างไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นนั้น มันไม่ใช่แว่นตาที่ใช้เพื่ออำพรางความอ่อนแอ แต่เป็นดวงตาที่อ่านยากและทรงพลังจนคนมองรู้สึกเหมือนกำลังก้าวพลาดตกลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดเอาไว้ ซุปเปอร์สตาร์สาวเม้มริมฝีปากแน่น ท่าทีที่เคยพยศเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่ลึกซึ้งขึ้น เธอทรุดตัวลงนั่งตามเดิม แต่คราวนี้แววตาดื้อรั้นคู่นั้นกลับเจือความอ่อนล้าที่ซ่อนไว้ไม่มิด "คุณไม่เคยเข้าใจหรอก..." เสียงของวีวี่เบาลงจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน "การต้องเป็นคนที่ใครๆ ก็คาดหวังว่าจะต้องสมบูรณ์แบบในทุกวินาที... มันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว รินรดา" รินรดานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความตั้งใจที่จะต่อปากต่อคำด้วยคำพูดเฉือดเฉือนถูกพับเก็บไว้ชั่วคราว เมื่อเห็นเงาความโดดเดี่ยวที่พาดผ่านดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า มันเป็นแววตาเดียวกับที่เธอเคยเห็นในกระจกเมื่อหลายปีก่อน—แววตาของผู้หญิงที่แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าโดยไม่มีใครเหลียวแล บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากสนามประลองฝีปาก กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยเงียบๆ ที่มีเพียงเสียงสายฝนเป็นฉากหลัง รินรดาถอดแว่นตาออก วางมันลงข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปรินชาอุ่นๆ จากกาเซรามิกสีขาวควันบุหรี่ส่งให้คนตรงหน้า "ดื่มซะหน่อยสคะ... เผื่อว่ามันจะช่วยชะล้างความอวดดีในตัวคุณลงได้บ้างสักสิบเปอร์เซ็นต์" น้ำเสียงนั้นแม้จะยังเจือความกวนประสาทอยู่บ้าง แต่กลับไร้ซึ่งความคมคายที่มุ่งทำร้าย วีวี่ก้มมองแก้วชาในมือ รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอรับแก้วนั้นมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสกับไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมา "คุณนี่มัน... ปากร้ายเป็นบ้าเลย รินรดา" "แต่ก็จริงใจกว่าผู้จัดการส่วนตัวของคุณเวลานี้ก็แล้วกันค่ะ" รินรดาตอบกลับทันควัน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ทีจะเผยออกมาให้เห็น ท่ามกลางแสงไฟสลัวของร้านอาหารที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยพายุฝน รอยร้าวระหว่างดีไซเนอร์สาวผู้เยือกเย็นและซุปเปอร์สตาร์จอมเหวี่ยงเริ่มถูกประสานเข้าหากันทีละนิด ผ่านบทสนทนาที่ลึกซึ้งขึ้นและแววตาที่เริ่มยอมรับตัวตนอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบอันอบอุ่นกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่เอาไว้ และรินรดากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายกำแพงสุดท้ายลง *กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังฝ่าสายฝนเข้ามา พร้อมกับเงาร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดคิดในชุดสูทเปียกปอนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของพวกเธอ ทำให้บรรยากาศทั้งหมดพลิกคว่ำในพริบตา! "วีวี่... อยู่นี่เองเหรอ? ผมตามหาคุณแทบแย่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน "ควีนบีทูโก" เสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!