วิชาดาบประสานใจ

"หากจิตของเจ้ายังลังเลที่จะฝากลมหายใจไว้ในมือข้า เช่นนั้นต่อให้ร่ำเรียนวิชาดาบสวรรค์เก้าภพจนบรรลุ เจ้าก็เป็นได้เพียงเศษสวะที่ถือเศษเหล็กไร้ค่าเท่านั้น!" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดุจสายฟ้าฟาดก้องกังวานท่ามกลางถ้ำศิลาจันทรา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากของเฟยหลง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวสยายปีกจ้องมองลึกเข้าไปในดวงเนตรคู่สวยดุจหยกสลักของไป่หลัน นางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ทว่าทั่วร่างกลับสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยแรงกดดันจากปราณกระบี่ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา เสียงหัวเราะเย้ยหยันของ 'ราชันย์โลหิต' จากเหตุการณ์ปะทะเมื่อคืนยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่พลิกฝ่ามือ หากพวกเขายังคงต่างคนต่างระแวงกันและกัน การจะก้าวข้ามผ่านวิชา 'กระบี่ประสานใจ' ซึ่งเป็นกุญแจดอกเดียวในการทะลวงขอบเขตพลังขั้นต่อไปย่อมเป็นเรื่องเพ้อฝัน ไป่หลันเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว ความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งนับพันปีที่นางยึดถือมาตลอดชีวิตในสำนักเหมันต์นิรันดร์กำลังถูกหลอมละลายด้วยความร้อนรุ่มของสถานการณ์และความดุดันของบุรุษผู้นี้ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนกในอก "เฟยหลง... เจ้าคิดว่าการมอบชีวิตของข้าให้กำไว้ในมือของเจ้า มันง่ายดายนักหรือ?" ไป่หลันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางแม้จะพยายามควบคุมให้ราบเรียบเพียงใด แต่กลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ความไว้วางใจไม่เคยง่ายดาย ไป่หลัน" เฟยหลงก้าวเข้าไปประชิดร่างบาง กลิ่นอายบุรุษที่ผสมผสานกับกลิ่นอายโลหิตและกลิ่นหอมจางๆ จากดอกเหมันต์ปะทะกันจนเกิดเป็นมิติที่แปลกประหลาด เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนาง "แต่มันคือหนทางเดียวที่เราจะรอด... ปล่อยวางการควบคุม จงปล่อยให้ปราณของข้าหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับชีพจรของเจ้าซะ" คำพูดนั้นไม่ใช่การขอร้อง หากแต่เป็นคำสั่งเด็ดขาดจากจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ เฟยหลงสะบัดแขนเสื้อช้าๆ ดาบไร้ลักษณ์ในมือส่งเสียงร้องครวญครางดุจพญาอินทรีโผบิน เขาหลับตาลงพร้อมกับโคจรพลังปราณสายฟ้าสีครามในตันtian (จุดตันเถียน) ให้ไหลเวียนผ่านเส้นชีพจร นี่คือขั้นตอนที่อันตรายที่สุด หากหัวใจของไป่หลันเกิดความหวาดระแวงแม้เพียงเสี้ยววินาที แรงสะท้อนย้อนกลับของปราณจะทำลายเส้นชีพจรของพวกเขาทั้งคู่จนแหลกสลายกลายเป็นจุล ไป่หลันหลับตาลงเช่นกัน นางเลือกที่จะเดิมพัน... เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของเทพธิดาแห่งสำนักเหมันต์ และเดิมพันด้วยความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของหัวใจที่ด้านชา ความเย็นยะเยือกของปราณเหมันต์จากร่างของไป่หลันเริ่มแผ่ซ่านเข้าสู่ผิวเนื้อของเฟยหลง ขณะเดียวกัน ปราณกระบี่อันร้อนแรงดุจเปลวเพลิงสุริยันของเขาก็พุ่งทะยานเข้าสู่จุดชีพจรหยินของนาง ทั้งสองขั้วพลังที่แตกต่างสุดขั้วราวฟ้ากับเหวเริ่มปะทะกัน เกิดเป็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวภายในร่างกายของคนทั้งคู่ ใบหน้าของทั้งสองบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากการฝืนธรรมชาติของการบำเพ็ญเพียร "อึก..." ไป่หลันส่งเสียงครางแผ่วเบา เลือดสีแดงสดสายหนึ่งไหลซึมออกจากมุมปากของนาง เฟยหลงขบกรามแน่น เขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของนางราวกับมันเกิดขึ้นกับตัวเขาเอง ชายหนุ่มลืมตาขึ้น มือหนาเอื้อมไปโอบกระชับเอวบางของนางเข้ามาชิดแนบกายอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามืออีกข้างกุมมือเรียวที่ถือกระบี่สولของนางไว้แน่น ถ่ายทอดจิตวิญญาณแห่งกระบี่ไร้ลักษณ์ผ่านปลายนิ้ว "อย่าเพิ่งถอดใจ... เชื่อใจข้า" คำพูดเพียงไม่กี่คำ ทว่ากลับทรงพลังยิ่งกว่าคัมภีร์วิชาใดๆ ไป่หลันลืมตาขึ้นมองสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของเขา หัวใจที่เคยปิดตายพลันกระตุกวูบ ความหวาดกลัวทั้งหมดมลายหายไปสิ้น นางพยักหน้ารับช้าๆ ปล่อยให้ปราณของตนเองไหลลื่นไปตามการชี้นำของเขาอย่างไร้เงื่อนไข ทันใดนั้นเอง! บรรยากาศภายในถ้ำศิลาจันทราก็แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดชั่วพริบตา แสงสว่างเจิดจ้าสีฟ้าครามและขาวบริสุทธิ์หลอมรวมกันจนเกิดเป็นพายุหมุนวนรอบกายของคนทั้งคู่ อักขระโบราณปรากฏขึ้นกลางอากาศทีละตัว สลักลึกลงไปในผนังถ้ำ แรงกดดันระดับทะลวงด่านสะเทือนเลื่อนลั่นแผ่ขยายออกไปจนทำให้ยอดเขาเหมันต์สั่นสะเทือน ดอกไม้พุทธรักษาพันปีที่ขึ้นอยู่รอบปากถ้ำต่างเบ่งบานและร่วงโรยในชั่วลมหายใจเดียว พวกเขากำลังจะทะลวงผ่านขอบเขต! แต่ทว่า... ในวินาทีที่พลังประสานกำลังถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากถ้ำ พร้อมกับเสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง เจ้าเด็กตระกูลเฟย กับนังตัวดีแห่งสำนักเหมันต์ คิดว่าจะแอบมาฝึกวิชาลับตบตาข้าได้อย่างนั้นรึ?" เงามืดมหึมาพุ่งทะยานเข้ามาภายในถ้ำพร้อมกับประกายแสงสีโลหิตที่สาดส่องกลบแสงสีฟ้าครามจนมืดมิด ราชันย์โลหิตปรากฏกายขึ้นพร้อมกับกรงเล็บมารโลหิตที่เงื้อขึ้นหมายปลิดชีพพวกเขาทั้งคู่ในดาบเดียว โดยที่กระบี่ของพวกเขายังไม่ทันได้ชักออกจากฝักอย่างสมบูรณ์แบบ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ