กับดักจากตระกูลใหญ่

กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งป่าเคี่ยวกับเกสรดอกส้มโชยอบอวลไปทั่วลานตากล้าไม้ แต่บรรยากาศรอบกายในยามนี้กลับไร้ซึ่งความรื่นรมย์ใดๆ เมื่อเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าเปื้อนมารยา "หลินฟาง! เจ้ากล้าดียังไงถึงเอาผลไม้มีพิษมาวางขายในตลาด จนทำให้ฮูหยินรองตระกูลเฉินถึงกับล้มพับหมดสติไป!" เสียงแหลมสูงของ "ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิน" ดังแทรกขึ้นมาทันทีที่นางก้าวเท้าเหยียบเข้ามาในเขตสวนของหลินฟาง ด้านหลังของนางมีบ่าวไพร่ร่างกำยำหิ้วตะกร้าใส่ส้มแมนดารินเคลือบน้ำผึ้งล็อตใหญ่ที่เพิ่งถูกส่งมอบไปเมื่อวานเข้ามาด้วย สภาพของผลส้มในตะกร้าถูกโรยไว้ด้วยผงสีขาวพิกล มีกลิ่นฉุนรุนแรงเตะจมูกจนคนช่างสังเกตย่อมรู้ได้ทันทีว่านี่คือการจัดฉาก หลินฟางที่กำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดกรรไกรตัดแต่งกิ่งในมือ ชะงักเล็กน้อย นางไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือลนลานแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยแววตานิ่งสงบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยความขบขันระคนสมเพช "ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิน เจ้าค่ะ... ท่านบอกว่าส้มในตะกร้านี้มาจากสวนของข้าอย่างนั้นหรือ?" หลินฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รื่นหู แต่กลับกดดันคนฟังจนเหงื่อซึม "ยังมีหน้ามาปฏิเสธอีกรึ! บ่าวในบ้านเห็นจะจะว่าคนส่งของของเจ้าเป็นคนนำมาส่งให้ที่จวนเมื่อวานนี้ ฮูหยินรองทานเข้าไปเพียงคำเดียวก็เกิดอาการแน่นหน้าผอก อาเจียนไม่หยุด หมอประจำตระกูลบอกว่าเป็นพิษจาก ‘หญ้าอัคคี’ ที่เจือปนมากับผลไม้! เจ้าคนใจอำมหิต คิดจะวางยาพิษทำลายตระกูลเฉินสินะ!" ฮูหยินผู้เฒ่าตบโต๊ะข้างทางเสียงดังลั่น ประหนึ่งจะใช้ความดังกลบเกลื่อนพิรุธ รอบบริเวณนั้นเริ่มมีชาวบ้านและพ่อค้าแม่ค้ามุงดูด้วยความสนใจ เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ หลายคนมองหลินฟางด้วยสายตาสงสัยแก I ปนหวาดกลัว เพราะในยุคสมัยนี้ ข้อหา "วางยาพิษขุนนางหรือตระกูลใหญ่" มีโทษถึงขั้นเนรเทศหรือประหารชีวิตทีเดียว แต่มีหรือที่ "สวนส้มปลายฟ้า" และวิศวกรเกษตรผู้มีมิติลับอย่างหลินฟางจะยอมตกเป็นเหยื่อให้คนโง่เขลาเหล่านี้มาเหยียบย่ำ! หลินฟางค่อยๆ วางกรรไกรในมือลงอย่างใจเย็น นางปัดเศษใบไม้บนเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนของตนเองเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ตะกร้าส้มเจ้าปัญหา กลิ่นฉุนของผงสีขาวทำให้มุมปากของนางกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับเยือกเย็นจนฮูหยินผู้เฒ่าเฉินเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ฮูหยินผู้เฒ่า... ท่านช่างมีความพยายามสูงเสียจริงนะเจ้าคะ ที่ลงทุนเอาผง 'รากเหมันต์' มาโรยใส่ส้มชั้นดีของข้า เพื่อใส่ร้ายป้ายสี" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ กวาดสายตามองฝูงชนรอบด้าน "เหลวไหล! เจ้าอย่ามาพลิกลิ้นนะ!" ฮูหยินผู้เฒ่ากรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าเหี่ยวย่นเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธและร้อนตัว "เหลวไหลอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?" หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางหยิบถุงมือผ้าไหมที่พกติดตัวออกมาสวมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบผลส้มลูกที่โรยผงสีขาวขึ้นมาดมใกล้ๆ "ทุกคนดูนี่นะเจ้าคะ... ส้มในสวนของข้า ‘สวนส้มปลายฟ้า’ ทุกผลปลูกด้วยน้ำแร่ธรรมชาติและปุ๋ยหมักอินทรีย์ที่ตรวจสอบคุณภาพอย่างเข้มงวด ผิวเปลือกจะมีความมันเงาตามธรรมชาติและมีกลิ่นหอมละมุนของส้มแท้ๆ ไม่มีทางมีกลิ่นฉุนของผงรากเหมันต์ ซึ่งเป็นสมุนไพรฤทธิ์ร้อนที่หาซื้อได้ทั่วไปตามร้านขายยาเถื่อนแน่นอน อีกอย่าง... ส้มล็อตนี้ ข้าเป็นคนตรวจรับและบันทึกเลขที่ตะกร้าด้วยตนเอง ตะกร้าที่พวกท่านถือมานี้ แม้จะหน้าตาเหมือนของข้า แต่ 'ตราประทับรูปใบคุนหลุน' ที่ก้นตะกร้า กลับเป็นของร้านค้าตระกูลเฉินเองต่างหาก!" สิ้นคำพูดของหลินฟาง เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นทันที ชาวบ้านที่มุงดูต่างกรูเข้ามามองที่ก้นตะกร้าตามที่นางบอก และพบว่ามันเป็นความจริง! ตะกร้านั้นไม่ใช่ของสวนส้มปลายฟ้า แต่เป็นตะกร้าที่ใช้หมุนเวียนภายในจวนตระกูลเฉินต่างหาก! ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความจนมุม นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว "พวกท่านลงทุนเอาส้มเน่าก้นครัวของตัวเองมาโรยยาพิษ แล้วยกมากล่าวหาข้ากลางตลาด เพื่อหวังจะทำลายชื่อเสียงของสวนส้มปลายฟ้า และบีบให้ข้าต้องยอมขายสูตรการปลูกผลไม้ให้พวกท่านในราคาถูกสินะเจ้าคะ? ช่างเป็นแผนการที่สกปรกและไร้ยางอายสิ้นดี!" หลินฟางก้าวเข้าไปประชิดตัวฮูหยินผู้เฒ่าเฉิน ดวงตาคู่งามฉายแววเฉียบคมและทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องผวากอดบ่าวไพร่ไว้แน่น "เจ้า... เจ้า... นังตัวดี! ข้าจะให้ทางการมาจับเจ้า!" ฮูหยินผู้เฒ่ากรีดร้องด้วยความสิ้นท่า "เชิญเลยเจ้าคะ! ข้าเองก็กำลังอยากจะให้ทางการมาตรวจสอบเหมือนกันว่า ใครกันแน่ที่กล้าเอาชีวิตคนในครอบครัวมาเป็นเครื่องมือในการกลั่นแกล้งชาวบ้านตาดำๆ!" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด บรรยากาศรอบด้านก็พลันเงียบสงบลงอย่างประหลาด แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ซ่านมาจากทางเข้าตลาด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์ในชุดเกราะดำสนิทนับสิบชีวิต ร่างสูงสง่าของบุรุษในชุดคลุมสีดำปักดิ้นทองก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกเก็บกดไว้ "ภรรยาของเปิ่นหวัง... ใครหน้าไหนมันบังaniอาจกล้ามาหาเรื่องนางกัน?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นแทบหยุดหายใจ หลินฟางหันไปมองตามเสียง รอยยิ้มโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางทันทีเมื่อเห็นฉินอวี้จวินก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ร่างสูงดึงเอวบางของนางเข้ามาโอบไว้แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน สายตาดุดันกวาดมองฮูหยินผู้เฒ่าเฉินและบ่าวไพร่ราวกับมองมดปลวกที่พร้อมจะถูกบดขยี้ให้แหลکคามือในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ