ตบหน้าตัวร้ายด้วยหลักฐาน

"หลักฐานการทุจริตค่าเมล็ดพันธุ์และการยักยอกเงินกองกลางของหมู่บ้าน... อยู่ในมือข้าเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ หัวหน้าหมู่บ้าน" เสียงหวานใสแต่ทว่ากังวานก้องไปทั่วลานพิธีกลางหมู่บ้านสะเทือนถึงขั้วหัวใจของทุกคน หลินฟางยืนตัวตรงอย่างสง่างาม ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ฉาบความเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียน ในมือเรียวบางของนางชูสมุดบัญชีหนังวัวเก่าๆ เล่มหนึ่งขึ้นสูงท่ามกลางแสงคบเพลิงที่สาดส่องในยามค่ำคืน บรรยากาศรอบกายเงียบงันลงทันตาเห็น ราวกับว่าเข็มสักเล่มตกพื้นก็ยังได้ยิน ใบหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่และกลุ่มคนตระกูลเฉินที่เคยเย่อหยิ่งและหมายมั่นจะมาเอาเรื่องนางให้ถึงพริกถึงขิง บัดนี้กลับซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนแทบจะถล่นออกมานอกเบ้า "เจ้า... เจ้านังสารเลว หลินฟาง! นั่นมันสมุดปลอม! เจ้าจงใจใส่ร้ายพวกเรา!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมสูงพยายามกลบเกลื่อนความกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ สองมือสั่นเทาจนต้องรีบซ่อนไว้ชายเสื้อ "สมุดปลอมหรือเจ้าคะ?" หลินฟางก้าวเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยพลังกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายต้องถอยร่น "ตราประทับประจำตระกูลของท่าน รอยนิ้วมือของหัวหน้าสมาคมการค้าอำเภอ และลายเซ็นของท่านเอง... ทุกอย่างระบุวันที่และจำนวนเงินไว้อย่างชัดเจน ถึงท่านจะปากแข็งสักแค่ไหน แต่กฎหมายของแคว้นก็ไม่ได้ตาบอดนะเจ้าคะ" ฝูงชนที่มารุมล้อมต่างส่งเสียงฮือฮากันระงับ ไม่อยากจะเชื่อว่าคนตระกูลเฉินที่ชอบทำตัวน่าสงสัยและกดขี่ชาวบ้านมาตลอด จะกล้าทำเรื่องระยำเช่นนี้ลับหลังพวกเขา เงินช่วยเหลือจากทางการถูกพวกนางสูบEทิ้งสูบขว้างเพื่อความสุขสบายส่วนตัว ปล่อยให้ชาวบ้านต้องอดอยากปากแห้งในช่วงหน้าแล้งที่ผ่านมา หลินฟางกวาดสายตามองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยความสมเพช นางรู้ดีว่าคนพวกนี้สันดานเป็นอย่างไร หากไม่งัดหลักฐานระดับตายสนิทมาฟาดหน้า เกรงว่าคงจะเห่าหอนไม่เลิกราเป็นแน่ "ฟางเอ๋อร์..." เสียงทุ้มนุ่มลึกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนอบอุ่นและคุ้นเคยที่โอบกอดเอวบางของนางเอาไว้ ฉินอวี้จวินก้าวเข้ามาเคียงข้างภรรยา สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหิ้วมองกลุ่มคนตระกูลเฉินด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมแฝงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนใครๆ ก็ไม่กล้าสบตา แม้เบื้องหน้าเขาจะเป็นเพียงสามีผู้คลั่งรักและคอยตามใจภรรยาในทุกเรื่อง แต่รัศมีของจวินหวังผู้ทรงอำนาจก็ยังคงกดดันให้ผู้คนรอบข้างแทบหยุดหายใจ "ท่านพี่ ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ" หลินฟางเอียงศีรษะซบไหล่หนาเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นออดอ้อนน่ารักในทันที ราวกับเมื่อครู่ไม่ใช่แม่เสือสาวผู้พิชิตศัตรู "พวกนางรังแกข้าก่อนนะเจ้าคะ ต้องให้บทเรียนเสียบ้าง" "เจ้าทำดีมากแล้ว" ฉินอวี้จวินยกมือขึ้นลูบศีรษะนางอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความรักใคร่และภูมิใจ ก่อนจะหันไปตวัดสายตาพิฆาตใส่หัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังตัวสั่นเทา "ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน... หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้แล้ว ทางการควรต้องจัดการอย่างไรดีเล่า?" หัวหน้าหมู่บ้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบพยักหน้ารัวๆ "ทะ... ทางเราจะส่งตัวคนผิดให้ทางการสอบสวนและลงโทษตามกฎหมายขั้นสูงสุดขอรับท่านจวินหวัง! ไม่กล้าละเว้นเด็ดขาด!" ท่ามกลางความโกลาหลและการชำระสะสางบัญชีแค้นที่สะใจผู้คนทั้งหมู่บ้าน เสียงท้องของใครบางคนก็ส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาเบาๆ แต่ท่ามกลางความเงียบสงบหลังพายุสงบ มันกลับดังชัดเจนจนทุกคนได้ยิน หลินฟางหลุดหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ นางหันไปสบตากับสามีรูปงามที่อมยิ้มตามใจนางทุกอย่าง "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ การได้ซดอะไรร้อนๆ คงดีไม่น้อยนะเจ้าคะท่านพี่" หลินฟางเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาเป็นประกาย "ข้าจำได้ว่าในมิติมีไก่ป่าเนื้อแน่นกับเห็ดโคนสดๆ ที่เพิ่งเก็บมาเมื่อวาน... หากนำมาเคี่ยวกับน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนใส่เก๋ากี้และพุทราจีน ปรุงรสด้วยเกลือทะเลภูเขาเล็กน้อย แล้วซดน้ำซุปหอมๆ ให้คล่องคอ คงช่วยชะล้างความสกปรกของคนพวกนี้ออกไปจากความทรงจำได้ดีทีเดียว" กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปเคี่ยวเคี้ยวยามดึกราวกับลอยละล่องออกมาจากจินตนาการ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนชาวบ้านหลายคนถึงกับต้องกลืนน้ำลายตาม เมนูเด็ดที่หอมหวลเย้ายวนใจนี้ทำเอาบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหิวโหยและกลิ่นอายความสุขของครอบครัวที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทว่า ในขณะที่หลินฟางกำลังจะจูงมือสามีเดินกลับเรือนเพื่อลงมือเข้าครัวทำอาหารมื้อดึก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงควบม้าฝุ่นตลบก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าหมู่บ้าน ขบวนรถม้าติดตราประทับลับของราชสำนักหยุดลงตรงหน้าบ้านของพวกนางพอดี ม่านรถม้าถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งซีกสวมหน้ากากเงินปกปิดรอยแผลเป็น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่หลินฟางโดยตรง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของสามีภรรยาคู่นี้เย็นเฉียบ "ฮูหยินฉิน... ของที่ท่านสั่งให้คนไปสืบจากชายแดนเหนือ... ได้รับคำตอบแล้ว และมันไม่ใช่ข่าวดีสำหรับพวกท่านเลยสักนิด" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ