งานเทศกาลฤดูเก็บเกี่ยว

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นจนกานชาลาเซรามิกกระเด็นไปคนละทิศละทาง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเฒ่าแก่ซุนผู้ผูกขาดตลาดผลไม้ประจำเมืองใต้ "ฮ่าๆๆ! นึกว่ายายหนูตระกูลหลินจะเก่งกาจมาจากไหน ผลส้มกระจิริดพวกนี้ ถึงผิวจะสวยจนน่าประหลาดใจ แต่กลิ่นอายพลังปราณวิญญาณเจือจางเสียนี่กระไร คิดจะเอาผลไม้เกรดสามกิเอกเช่นนี้มาส่งเข้าประกวดในงานเทศกาลประจำปีของเจ้าเมืองอย่างนั้นหรือ? ช่างไม่เจียมกะลาหัวเสียจริง!" หลินฟางไม่ได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นปนขบขัน นางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวงามปัดเศษผงชาที่กระเด็นมาโดนแขนเสื้อออกอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับพ่อค้าหน้าเลือดผู้นั้นตรงๆ รอยยิ้มมุมปากของนางช่างบาดลึกเสียจนเฒ่าแก่ซุนเผลอถอยหลังไปกึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "เฒ่าแก่ซุนเจ้าคะ ส้มในตะกร้าของข้าจะเกรดสามหรือเกรดสวรรค์ ท่านตัดสินจากแค่การใช้ตามองหรือว่าใช้ 'ความอิจฉา' ในลูกตาตัดสินกันแน่คะ? งานเทศกาลเก็บเกี่ยวปีนี้ไม่ได้ตัดสินกันด้วยเสียงเห่าหอนของสุนัขเฝ้าตลาดหรอกนะคะ แต่มันตัดสินกันที่รสชาติและคุณภาพเนื้อสัมผัสต่างหาก" คำพูดของนางทำเอาฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบลานจัดงานส่งเสียงฮือฮาขึ้นทันที หลายคนแอบอมยิ้มและซุบซิบ เพราะต่างก็รู้ดีว่าเฒ่าแก่ซุนใช้อิทธิพลผูกขาดราคาผลไม้ กดขี่ชาวสวนตาดำๆ มานานหลายปีแล้ว การที่มีหญิงสาวกล้าต่อปากต่อคำเช่นนี้ ย่อมเป็นความบันเทิงรสเลิศกลางลานกว้าง ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นอยู่นั้น ร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองเข้มของฉินอวี้จวินก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา มือหนาเอื้อมมาโอบเอวบางของนางไว้หลวมๆ ทว่ามั่นคง สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองเฒ่าแก่ซุนและคณะกรรมการงานประกวดวูบหนึ่ง จนทุกคนในรัศมีสามเชือกถึงกับขนลุกซู่โดยมิได้นัดหมาย "ภรรยาข้าพูดถูก ผลไม้จากสวนส้มปลายฟ้า... มีค่าเกินกว่าที่คนตาบอดจะมองเห็นคุณค่า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกดังขึ้น ฉินอวี้จวินไม่ได้เอ่ยคำขู่โต้งๆ แต่รัศมีอำมหิตที่สั่งสมมาจากการสนามรบและอำนาจมืดในราชสำนักกลับแผ่ซ่านออกมาจนเฒ่าแก่ซุนหน้าซีดเผือด ผื่นเย็นเยียบผุดขึ้นตามสันหลังวาบ กรรมการผู้เฒ่าผู้ทรงเกียรติรีบก้าวเข้ามาไกล่เกลี่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ "เอาละๆ ใจเย็นกันก่อนทุกท่าน งานเทศกาลเก็บเกี่ยวประจำปีเริ่มขึ้นแล้ว ได้เวลาเปิดผนึกตะกร้าผลไม้ส่งเข้าประกวดแล้ว เชิญฮูหยินหลินแสดงผลงานได้เลยพ่ะย่ะค่ะ... อะแฮ่ม! หมายถึง เชิญแม่นางหลินเปิดตะกร้าได้เลยขอรับ" หลินฟางปรายตามองกรรมการผู้เฒ่าที่เกือบหลุดปากเรียกฐานะที่แท้จริงของสามีนาง นางเพียงยิ้มรับบางๆ ก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้าคลุมแพรไหมสีเขียวอ่อนที่คลุมตะกร้าส้มสายพันธุ์พิเศษออกช้าๆ *ฟุบ—!* ทันทีที่ผ้าคลุมถูกเปิดออก กลิ่นหอมหวานละมุนละไมราวกับละอองน้ำค้างยามเช้าผสานกลิ่นส้มและดอกไม้ป่าก็ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ลมวูบหนึ่งพัดพาเอาความสดชื่นนั้นให้ลอยวนไปทั่วลานประกวด ผู้คนนับร้อยที่กำลังจอแจอยู่พลันเงียบเสียงลงโดยฉับพลัน ทุกสายตาเบิกกว้างขึ้นอย่างลืมตัว ส้มในตะกร้าของหลินฟางไม่ได้มีเพียงความงามไร้ที่ติ ผิวเปลือกสีส้มทองอร่ามราวกับเคลือบด้วยแสงอาทิตย์ ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างคือ 'ขนาด' ที่ใหญ่สมส่วนและไอหมอกจางๆ ที่ลอยวนอยู่เหนือนผลส้มแต่ละลูก ซึ่งเป็นผลจากน้ำวิเศษในมิติลับที่นางรดบำรุงทุกเช้าค่ำนั่นเอง! เฒ่าแก่ซุนถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน มือไม้สั่นเทาขณะชี้ไปยังตะกร้าส้ม "เป็นไปไม่ได้! ส้มบ้านป่าเมืองเถื่อนเช่นนี้ ไฉนจึงมีพลังปราณบริสุทธิ์เข้มข้นถึงเพียงนี้ได้! เจ้า... เจ้าแอบใช้ยาปลุกเร้าวิญญาณรึ!" "ระวังปากด้วยนะเฒ่าแก่ซุน" หลินฟางหันขวับ ดวงตาคู่สวยประกายวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "สวนส้มปลายฟ้าใช้วิธีการเกษตรธรรมชาติและหยาดเหงื่อแรงงาน ไม่เคยต้องใช้เล่ห์กลสกปรกเหมือนคนบางคนที่ชอบกว้านซื้อผลไม้เน่ามาหลอกขายชาวบ้านหรอกนะคะ ถ้าท่านไร้ซึ่งความรู้ในการแยกแยะ ก็กรุณาหุบปากแล้วยืนดูเงียบๆ ให้เป็นอาหารตาเถอะค่ะ!" ประโยคตอกกลับอย่างเจ็บแสบทำเอาเฒ่าแก่ซุนหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบกระีอักเลือด แต่ไม่อาจหาคำใดมาเถียงได้อีก เพราะกรรมการอาวุโสทั้งสามคนได้เดินเข้ามาประชิดตะกร้าส้ม พร้อมกับหยิบมีดเงินเล่มเล็กขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้น กรรมการคนที่หนึ่งบรรจงปอกเปลือกส้มออกอย่างทะนุถนอม ทันทีที่เนื้อมะนาวทองคำด้านในถูกเปิดเผย น้ำหวานสีใสราวน้ำผึ้งป่าก็ไหลซึมออกมาตามรอยแยก กลิ่นหอมหวานยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนคนที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตรยังต้องกลืนน้ำลาย เมื่อกรรมการอาวุโสส่งชิ้นส้มเข้าปาก ดวงตาของชราภาพก็เบิกกว้าง น้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอขึ้นมาทันที รสชาติหวานฉ่ำละมุนลิ้น ความสดชื่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับได้กลับไปเป็นหนุ่มสาวอีกครั้ง พลังงานบริสุทธิ์ฟื้นฟูเส้นลมปราณที่เคยติดขัดให้ลื่นไหลในชั่วพริบตา! "สวรรค์..." กรรมการอาวุโสอุทานออกมาเสียงสั่น "นี่มัน... ส้มวิญญาณระดับสวรรค์ชัดๆ! รสชาตินี้ เนื้อสัมผัสนี้ ตั้งแต่ข้าเกิดมาจนอายุเจ็ดสิบปี เพิ่งเคยลิ้มลองเป็นครั้งแรก!" เสียงประกาศผลการตัดสินดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วลานเทศกาล "ผู้ชนะเลิศการประกวดผลผลิตทางการเกษตรประจำปีนี้... ได้แก่! สวนส้มปลายฟ้า ของแม่นางหลินฟาง!" เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังสนั่นหวั่นไหว ชาวบ้านหลายคนต่างพากันส่งเสียงเชียร์ด้วยความสะใจที่พ่อค้าหน้าเลือดอย่างเฒ่าแก่ซุนพ่ายแพ้อย่างราบคาบ หลินฟางแย้มยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ นางหันไปสบตากับฉินอวี้จวินผู้เป็นสามี ซึ่งกำลังมองนางด้วยสายตารักใคร่และภูมิใจเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาชนะศึกสงครามเสียอีก ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังเฉลิมฉลองด้วยความชื่นมื่น เสียงฝีปากม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบก็ดังฝ่าฝุ่นตลบเข้ามาหยุดตรงหน้าลานจัดงาน ทหารองครักษ์ในชุดเกราะเหล็กวาววับกระโดดลงจากหลังม้าอย่างร้อนรน ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก องครักษ์ผู้นั้นพุ่งตรงเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าฉินอวี้จวินทันที พร้อมกับรายงานด้วยเสียงอันสั่นเครือที่ทำให้ทุกคนในงานต้องหยุดหายใจ "ท่าน... ท่านจวินหวังพ่ะย่ะค่ะ! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชครูหลี่นำราชโองการด่วนจากเมืองหลวง บุกเข้ายึด... ยึดเรือนพักและสวนส้มของเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ