เปิดตัวน้ำผลไม้หมักสูตรพิเศษ

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงสั่นสะเทือน หลินฟางไม่ได้สะดุ้งแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองคุณป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลหลิวที่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบอย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมเยือกเย็นนี้ยิ่งทำให้ฝ่ายตรงข้ามเดือดดาลจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "หลินฟาง! เจ้ากล้าดียังไงถึงตั้งราคาน้ำผลไม้หมักไหละสามตำลึงเงิน! นี่เจ้าคิดจะขูดรีดเลือดเนื้อจากชาวบ้านหรือยังไงกัน หน้าเลือดนัก!" เสียงแหลมสูงตวาดลั่นร้านค้ากลางตลาดเมืองตงโจว ดึงดูดสายตาของพ่อค้าแม่ขายและผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้หยุดมุงดูด้วยความสนใจ "หน้าเลือดหรือคะ?" หลินฟางวางถ้วยชาลงช้าๆ เสียงกังวานใสราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "ผลไม้ในไร่ของข้าคัดสรรมาอย่างดี ปลูกด้วยน้ำใสบริสุทธิ์และผ่านกรรมวิธีการหมักบ่มลับเฉพาะที่ใช้เวลาแรมเดือน รสชาติหอมหวานละมุนลิ้น บำรุงร่างกายได้จริง ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ต่างหากที่เคยมาขอซื้อในราคาโหลละอีแปะเดียว คิดจะเอาไปขายต่อฟันกำไรเกินควรหลายเท่า แบบนี้ใครกันแน่ที่หน้าเลือดตัวจริง?" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง ผู้คนเริ่มพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อนึกถึงกิตติศัพท์ความหน้าเงินของบ้านสะใภ้ใหญ่ตระกูลหลิว คุณป้าสะใภ้หน้าซีดสลับแดงด้วยความอับอาย ปากอ้าพะงาบๆ หาคำมาเถียงไม่ออก ได้แต่ชี้หน้าสั่นเทา ในมุมมืดของร้าน ฉินอวี้จวินในชุดคลุมสีเข้มยืนกอดอกพิงเสาไม้ สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์ทอดมองภรรยาตัวน้อยด้วยความภูมิใจและเอ็นดูระคนคลั่งรัก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย มือหนาเตรียมพร้อมที่จะควักตั๋วเงินออกมารudหน้าหากมีใครบังคับอาจหาญแตะต้องภรรยาของเขาแม้แต่ปลายนิ้ว ทว่าหลินฟางไม่ต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากสามีสายเปย์ นางสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ แล้วผายมือไปยังไหกระเบื้องเคลือบสีมรกตที่ตั้งเรียงรายส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ กลิ่นหอมของส้มและลูกพีชหมักอ่อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นต่อมรับรสของทุกคนจนน้ำลายสอ "ทุกท่านคะ น้ำผลไม้หมักสูตรพิเศษ ‘เหมยฮวาคชสาร’ ล็อตแรกนี้ มีเพียงห้าสิบไหเท่านั้น หมดแล้วหมดเลย ไม่มีเพิ่มจนกว่าจะถึงฤดูเก็บเกี่ยวหน้า!" สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดพลันระเบิดขึ้นในพริบตา เหล่าพ่อค้ากระเป๋าหนักและคุณหนูตระกูลใหญ่ต่างกรูเข้ามาแย่งชิงกันยิ่งกว่าฝูงผึ้งตอมน้ำหวาน เสียงตะโกนเสนอราคาแข่งกันดังเซ็งแซ่ "ข้าเอาสิบไห! นี่เงินสามสิบตำลึงทอง!" "ทางนี้ให้ห้าสิบตำลึง! เอามาให้ข้าสิบไหเดี๋ยวนี้!" "อย่าแย่งข้าสิ! ข้าจองก่อนนะ!" ความอลหม่านย่อมเกิดขึ้นเมื่อสินค้ามีจำกัดแต่ความต้องการล้นหลาม หลินฟางยืนยิ้มรับทรัพย์อย่างใจเย็น ปล่อยให้เสี่ยวเอ้อร์ช่วยกันจัดการเก็บเงินและส่งมอบสินค้าอย่างเป็นระเบียบ ขณะที่ตระกูลหลิวสายรองที่ตั้งใจมาป่วนและหวังฮุบสูตร กลับทำได้เพียงยืนมองตาปริบๆ กลืนน้ำลายด้วยความเสียดายและเจ็บใจจนกระอักเลือด ยามเย็นเยียบมาเยือน เรือนพักอบอุ่นตระกูลฉินอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารพื้นบ้านที่หลินฟางบรรจงปรุงด้วยตนเองเพื่อฉลองยอดขายถล่มทลายในวันนี้ ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าส่งกลิ่นหอมเย้ายวน ผัดผักราดน้ำมันงาสีเขียวสดน่ารับประทาน และที่ขาดไม่ได้คือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงรสชาติกลมกล่อมที่ละลายในปาก ฉินอวี้จวินรินน้ำผลไม้หมักสูตรพิเศษใส่จอกหยกให้ภรรยาด้วยความทะนุถนอม สายตาทอประกายหวานเชื่อม "ภรรยาข้าเก่งกาจถึงเพียงนี้ วันหน้าคงต้องขยายโรงงานหมักผลไม้ให้ใหญ่โตทั่วแคว้นแล้วกระมัง" หลินฟางหัวเราะคิกคัก ยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อหมูชิ้นโตป้อนสามี "เรื่องนั้นค่อยว่ากันค่ะ ตอนนี้ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่ตะเกียบจะถึงปากฉินอวี้จวิน เสียงเคาะประตูหน้าเรือนก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ รุนแรง และไร้มารยาท จนบานประตูไม้แทบหลุดจากวงกบ เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมผ้าไหมปักลายประหลาดก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าบ้านอนุญาต ชายแปลกหน้าผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้ายแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม กลิ่นอายความอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วห้องอาหาร "ฮ่าๆๆ... คุณหนูหลิน ช่างน่ายินดีจริงๆ ที่สินค้าของท่านขายดิบขายดี... แต่เกรงว่า สูตรน้ำผลไม้หมักไหร้อยตำลึงนี้ คงต้องยกให้ 'สำนักการค้าบูรพา' ของเราแต่เพียงผู้เดียวแล้วกระมัง!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมากับสวนส้มปลายฟ้านะคะ หวังว่าจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ