เมื่อความเย็นชาละลายหายไป

เสียงเคาะโต๊ะไม้ดังปังสะท้อนก้องเรือนรับรอง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าพ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงที่พากันหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด หลินฟางวางบัญชีรายรับของสวนส้มลอตรอบเดือนลงตรงหน้าอย่างไม่แยแส ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดที่สุดในมณฑลทางเหนือ แต่บัดนี้กลับกำลังนั่งคีบเนื้อส้มฉ่ำน้ำใส่จานให้เธอด้วยสีหน้าอกสั่นขวัญแขวน "ฟางเอ๋อร์... เจ้าอย่าเพิ่งโมโหไปเลยนะ เดี๋ยวลมปราณจะติดขัด ผลผลิตรอบนี้หากพวกมันกล้ากดราคาอีก ข้าจะสั่งสลายกิจการพวกมันให้หมดสิ้นในค่ำคืนนี้เลยดีหรือไม่?" ฉินอวี้จวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับคนละคนกับฉายา 'ยักษ์มารสนามรบ' ที่ผู้คนหวาดผหวา นิ้วเรียวยาวรินน้ำชากลิ่นดอกส้มหอมกรุ่นยื่นส่งให้ภรรยาด้วยความเอาอกเอาใจ ดวงตาคมปลาบที่เคยตวัดมองผู้ใดก็ล้วนทำให้คนผู้นั้นเข่าอ่อน บัดนี้กลับฉายแววคลั่งรักและหวาดกลัวภรรยาโกรธเคืองเสียยิ่งกว่ากลัวราชโองการประหารชีวิต หลินฟางปรายตามองชาหอมกรุ่นในถ้วยกระเบื้องเคลือบเนื้อดี ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ "ท่านนี่นะ... จะขู่ใครก็ให้มันเบาหน่อย ดูสิ พ่อค้าตระกูลเฉินหน้าซีดจนจะเป็นลมคาตั่งอยู่แล้ว เห็นแก่หน้าข้าที่เป็นภรรยา ท่านควรปล่อยให้พวกเขาได้มีลมหายใจกลับไปค้าขายต่อเถอะค่ะ" คำว่า 'ภรรยา' ที่หลุดจากริมฝีปากอิ่มเอิบ ทำเอาหัวใจของจวินหวังกระตุกวูบ ความเย็นชาที่เคยหล่อหลอมตัวตนเขามาตลอดหลายปี ถูกความอบอุ่นในเรือนหลังนี้หลอมละลายจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวเล็กที่เปื้อนกลิ่นดินจางๆ ของภรรยาขึ้นมาลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม สัมผัสหยาบกร้านจากการทำสวนไม่ได้ทำให้เขารังเกียจแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้รู้สึกว่ามือคู่นี้คือสมบัติล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า "สำหรับเจ้าแล้ว อย่าว่าแต่ปล่อยพวกเขาเลย ต่อให้เจ้าต้องการดวงจันทร์บนฟ้า ข้าก็ต้องหาวิธีสลักชื่อเจ้าลงไปบนนั้นให้จงได้" ฉินอวี้จวินเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่น พร้อมกับหยิบปิ่นทองคำฝังหยกมรกตล้ำค่าที่แอบซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาบรรจงปักลงบนมวยผมของหลินฟางอย่างเบามือ "นี่คือสิ่งของที่ข้าให้คนไปประมูลมาจากโรงประมูลหลวงเมื่อวาน... เหมาะกับเจ้าที่สุด" บรรดาพ่อค้าและบ่าวไพร่ที่ยืนอยู่รอบห้องต่างพากันก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เกรงว่าจะไปขัดจังหวะความหวานเลี่ยนที่แผ่ซ่านจนมดแทบจะเดินขบวนขึ้นคานเรือน ทว่า ใครเล่าจะล่วงรู้ว่าภายใต้บรรยากาศชวนฝันนี้ หลินฟางกลับแอบซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ในมุมปาก นางรู้ดีว่าสามีสายเปย์ผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ความคลั่งรัก แต่เบื้องหลังความอ่อนโยนที่มอบให้นางเพียงผู้เดียวนั้น คืออำนาจมืดที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ในพริบตาเดียว และมิติลับในห้วงจิตของนางที่เพิ่งอัปเกรดปลดล็อก 'น้ำวิเศษเร่งการเจริญเติบโตระดับสวรรค์' เมื่อคืนนี้ ก็กำลังรอเวลาที่จะนำออกมาใช้สร้างความมั่งคั่งครั้งใหญ่ร่วมกับเขา "ท่านพี่ใจดีกับข้าเช่นนี้ ระวังข้าจะผลาญเงินในท้องพระคลังของท่านจนหมดเกลี้ยงนะคะ" หลินฟางเอ่ยเย้าแหย่ พรางตักแกงจืดปลาช่อนใส่สมุนไพรสดจากมิติลับส่งให้เขาชิม "ต่อให้เจ้าผลาญจนแผ่นดินล่มจม ข้าก็จะพาเจ้าไปบุกเบิกอาณาจักรใหม่ด้วยมือคู่นี้เอง" ฉินอวี้จวินรับถ้วยแกงมาตักเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมหอมหวานและสดชื่นจนทำให้ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "อร่อยยิ่งนัก... ฝีมือของภรรยาข้ายอดเยี่ยมเป็นที่หนึ่งเสมอ" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่นจนน่าหมั่นไส้ เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็พุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้า สีหน้าของชายหนุ่มเคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน "เรียนท่านอวางเย่! สายสืบมารายงานด่วนแล้วพ่ะย่ะค่ะ... รถขนผลไม้ล็อตแรกที่มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง ถูกกองกำลังไม่ทราบฝ่ายดักปล้นกลางหุบเขาอัสดง สินค้าเสียหายทั้งหมด และ... และพวกมันทิ้งตราประทับของ 'สกุลหลิน' ไว้ดูต่างหน้าด้วยพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงรายงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินอวี้จวินก็หายวับไปในพริบตา บรรยากาศรอบตัวพลันลดฮวบลงจนอุณหภูมิในห้องเย็นยะเยือกราวกับตกลงสู่เหมันต์ฤดู ดวงตาคมกริบฉายแววดุร้ายอำมหิตราวกับพญามารที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล หลินฟางหรี่ตามองเศษกระดาษตราประทับที่องครักษ์ส่งมอบให้ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเย็นชา ตระกูลเดิมที่เคยขับไล่นางออกจากบ้านอย่างไม่ใยดี คิดไม่ถึงเลยว่า... จะยังกล้าหาญชาญชัยมาลูบคมเสือโคร่งอย่างสามีของนางถึงถิ่น! ฉินอวี้จวินค่อยๆ วางชามข้าวลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด "ฟางเอ๋อร์... ดูท่าว่า สวนส้มของเราช่วงนี้คงเงียบเหงาเกินไปสินะ ถึงได้มีสุนัขจรจัดกล้ามาแย่งอาหารจากปากภรรยาของข้า... เจ้าอยากให้ข้าถอนรากถอนโคนตระกูลไหนก่อนดีล่ะ หืม?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้นะคะ