เปิดตัวตลาดนัดหมู่บ้าน

“เอาสัญลักษณ์พยัคฆ์เหินนั่นไปทิ้งเสีย ไม่ว่าใครจะตามมา ก็อย่าให้มันก้าวผ่านเขตสวนของเราเข้ามาได้แม้แต่ก้าวเดียว” น้ำเสียงของฉินอวี้จวินเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่ทำให้อากาศรอบตัวเย็นเยียบ หลินฟางมองแผ่นหลังกว้างของสามีที่เพิ่งจะลงมือจัดการเศษซากชุดดำที่เหลือทิ้งไว้ในพุ่มไม้หลังบ้านด้วยความเงียบเชียบ นางไม่ได้ถามว่าเขาคือใครหรือหนีอะไรมา สิ่งที่นางรู้มีเพียงอย่างเดียวคือ ‘ผู้ชายคนนี้เป็นของนาง’ และใครที่คิดจะมาพรากความสงบสุขในการทำสวนของนางไป มันผู้นั้นต้องผ่านศพนางไปก่อน “ฟางเอ๋อร์” เขากลับมาหันหน้ามาหานาง ดวงตาที่เคยคมดุจใบมีดอ่อนแสงลงทันทีเมื่อสบเข้ากับใบหน้าของหญิงสาว “เจ้าจะนำผักไปขายในตลาดนัดหมู่บ้านจริงๆ หรือ? ให้ข้าไปเป็นเพื่อนเถอะ” “ไม่ต้องค่ะท่านพี่ แค่ไปตลาดนัดเล็กๆ เอง วันนี้ฟางตั้งใจจะเปิดตัว ‘ผลผลิต’ ล็อตแรก ถ้าท่านไปเดินข้างๆ ด้วย ชาวบ้านก็คงไม่กล้าเข้ามาต่อรองราคาผักข้าพอดี” หลินฟางยิ้มหวาน พลางตบถุงผ้าใบใหญ่ที่บรรจุผักกาดขาวและแตงกวาที่เก็บสดๆ จากมิติลับของนาง “ท่านรออยู่ที่นี่เถอะค่ะ พรวนดินในแปลงสตรอว์เบอร์รีให้ข้าสักสองแถวเป็นพอ” ฉินอวี้จวินทำหน้ามุ่ยราวกับเด็กชายที่ถูกแม่ดุ แต่ก็ยอมพยักหน้าตามใจนางแต่โดยดี ตลาดนัดหมู่บ้านหุบเขาไผ่ไม่ได้ใหญ่โตนัก มีเพียงแผงไม้เก่าๆ สองสามแถวที่ชาวบ้านนำของป่ามาวางขาย หลินฟางเลือกทำเลมุมหนึ่งใกล้กับศาลากลางหมู่บ้าน นางจัดการวางผักกาดขาวหัวอวบอ้วนผิวขาวเนียนละเอียด และแตงกวาสีเขียวสดที่ดูผิดแผกไปจากของชาวบ้านคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ไม่นานนัก กลิ่นอายความสดชื่นก็ดึงดูดสายตาผู้คน “นี่มันผักอะไรกัน? ทำไมถึงดูอวบขนาดนี้ ข้าไม่เคยเห็นผักกาดที่ขาวเนียนเหมือนผิวเด็กทารกแบบนี้มาก่อนเลย!” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอุทานเสียงดัง “ขอโทษนะคะแม่ค้า ผักนี้แบ่งขายไหม? หรือต้องเหมาหมด?” คนเริ่มมุงมากขึ้น หลินฟางยืนยิ้มอย่างใจเย็น นางหยิบมีดพกออกมาแล้วหั่นแตงกวาสดๆ เป็นชิ้นเล็กๆ วางไว้บนจานไม้เพื่อให้ทุกคนได้ลองชิม กร้วม! “โอ้สวรรค์! นี่มันแตงกวาหรือน้ำผึ้งกันแน่? ทำไมมันถึงได้หวานกรอบและเย็นชื่นใจขนาดนี้!” เสียงฮือฮาดังระงม แผงผักของหลินฟางถูกห้อมล้อมจนแน่นขนัดในชั่วพริบตา ความสะใจเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจนาง เมื่อเห็นพวกสะใภ้ขี้อิจฉาในตระกูลสามีที่เดินผ่านมาพอดี ต้องหยุดชะงักด้วยความตาร้อนผ่าว พวกนางพยายามจะเข้ามาป่วนโดยอ้างว่าผักของนาง ‘ปนเปื้อน’ แต่กลับถูกชาวบ้านรุมด่ากลับจนต้องล่าถอยไปอย่างเสียหน้า เมื่อผักล็อตแรกขายหมดเกลี้ยงในเวลาเพียงครึ่งชั่วยาม หลินฟางก็เก็บเหรียญเงินเข้าถุงด้วยความเบิกบานใจ นางตั้งใจจะเดินไปซื้อเครื่องปรุงรสเพิ่มที่ร้านโชห่วยท้ายตลาด แต่แล้วฝีเท้าของนางก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นชายชุดเทาคนหนึ่งยืนขวางทางเดินอยู่ ใบหน้าของเขาดูคุ้นตา... ใช่แล้ว! เขาคือคนในกลุ่มเดียวกับพวกที่มีตราสัญลักษณ์พยัคฆ์เหินที่หน้าบ้านนาง! “แม่นาง หลินฟางใช่หรือไม่?” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาของเขากวาดมองทั่วร่างนางราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง “เจ้าคงไม่รู้หรอกว่าสามีที่เจ้าปรนนิบัติอยู่นั้น กำลังนำภัยพิบัติมาให้คนทั้งหมู่บ้าน” เขายื่นม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่ามาตรงหน้าหลินฟาง ในนั้นมีภาพวาดใบหน้าของฉินอวี้จวิน แต่ใต้ภาพกลับเขียนไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงฉานว่า ‘กบฏผู้ทรยศแผ่นดิน’ หลินฟางแค่นยิ้ม มือที่ถือถุงเงินกำแน่นจนเหรียญข้างในส่งเสียงกระทบกันเบาๆ นางรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของม้าศึกก็ดังขึ้นจากทางเข้าตลาด พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำเอาทั้งตลาดนัดต้องเงียบกริบ “ใครบอกว่าสามีข้าเป็นกบฏ!” ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทขี่ม้าควบเข้ามาหยุดตรงหน้าหลินฟาง ฉินอวี้จวินก้าวลงจากม้าด้วยท่าทางองอาจ ประกายตาสีน้ำเงินเข้มของเขาดั่งหลอมละลายทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาคว้าเอวบางของหลินฟางเข้าหาตัวก่อนจะปรายตามองชายชุดเทาด้วยความเหยียดหยาม “พวกเจ้าตามข้ามาจนถึงที่นี่... ดูท่าทาง ‘ราชครู’ จะอยากตายเร็วขึ้นสินะ” ฉินอวี้จวินดึงดาบข้างเอวออกมาในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นไปทั่วตลาด ท่ามกลางความตกตะลึงของชาวบ้าน ชายชุดเทาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขากลับหัวเราะร่าออกมาพลางชี้มือไปที่สวนผลไม้ของหลินฟางที่อยู่บนเนินเขา “เจ้าอาจจะฆ่าข้าได้ ฉินอวี้จวิน แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตอนนี้ในสวนของเจ้า... มี ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่รออยู่” หลินฟางเบิกตากว้างเมื่อเห็นควันไฟสีดำลอยขึ้นจากทิศทางของบ้านพักของนาง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับ "สวนส้มปลายฟ้า" ในตอนที่ 3 นี้ด้วยนะคะ!