แผนการจัดระเบียบตลาด

"หึ! ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่ออกจากสวน คงมาแอบลักลอบตัดไม้ไผ่ป่าส่วนกลางไปขายสินะนังตัวดี!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของนางหวัง แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ตวัดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของราวไผ่ ร่างอวบอ้วนพยนต์เดินย่างสามขุมเข้ามา พร้อมกับเงาตะคุ่มของชาวบ้านอีกสามสี่คนที่ผู้ใหญ่บ้านหลี่เกณฑ์มาเป็นพยาน ใบหน้าของนางหวังฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มสะใจชนิดที่เรียกว่าต่อให้เอาปูนมาโบกก็ปิดความริษยาไม่มิด นางจ้องมองหลินฟางด้วยแววตาดุจงูพิษหมายจะฉกกัดให้จมเขี้ยว หลินฟางมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งลูบไล้กิ่งท้อในมิติลับผ่านปลายนิ้วเบาๆ เพื่อเรียกความมั่นคงทางจิตใจ ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นราวกับมองตัวตลกกำลังแสดงละครสัตว์ฉากใหญ่ "ผู้ใหญ่บ้านหลี่มาก็ดีแล้วค่ะ" หลินฟางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานใสราวน้ำค้างบนยอดหญ้า "ยามวิกาลเช่นนี้ ท่านไม่นอนจำศีลอยู่ที่บ้าน ไยจึงพาคนบุกรุกเข้ามาในเขตสิทธิ์ทำกินของผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เลิกทาสไปนานแล้ว หรือท่านยังเข้าใจว่าตัวเองเป็นเจ้าขุนมูลนายที่เที่ยวใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกชาวบ้านได้ตามอำเภอใจคะ?" "นัง... นังปากดี!" ผู้ใหญ่บ้านหลี่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ เภทภัยจากความอับอายที่ถูกเด็กสาวตอกหน้ากลางดึกทำให้เขาชี้หน้าคาดคั้น "ข้าได้รับแจ้งว่ามีโจรลักลอบเข้ามาตัดไม้ไผ่และขโมยผลผลิตในเขตป่าอนุรักษ์ และเจ้ากับสามีไร้น้ำยาคนนี้ก็มีพิรุธที่สุด! ค้น! ค้นตัวมันเดี๋ยวนี้! หากเจอของกลาง อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" ฉินอวี้จวินที่ยืนบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีความกดดันระดับขุนนางผู้กุมอำนาจทหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่โดยอัตโนมัติ แม้เขาจะสวมใส่เพียงชุดผ้าฝ้ายธรรมดา แต่แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่กวาดตามองกลุ่มผู้บุกรุกกลับทำให้ทุกคนถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับอุณหภูมิรอบตัวลดลงฮวบฮาบ "ใครกล้าแตะต้องภรรยาข้า ลองก้าวเข้ามาอีกก้าวสิ" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ นางหวังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางไม่เคยเห็นบุตรชายคนรองผู้นี้มีท่าทีน่ากลัวปานนี้มาก่อน ตั้งแต่แต่งงานออกเรือนไป ไยมันถึงดูคล้ายพยัคฆ์ซ่อนเล็บที่พร้อมจะตะปบคอหอยคนได้ทุกเมื่อเช่นนี้! "อ... อวดดีนัก!" นางหวังยังคงฝืนใจเชิดหน้าขึ้น กัดฟันกรอด "พวกแกมันแค่พวกไร้หัวนอนปลายเท้า อาศัยแค่ที่ดินผืนน้อยจะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อปุ๋ยชั้นดีและผลผลิตงอกงามข้ามคืนได้! ข้าฟ้องทางการแน่ ว่าพวกแกแอบขโมยของหลวง!" หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันปรากฏชัดเจน "ของหลวง? ท่านแม่... สมองของท่านเสื่อมถอยไปพร้อมกับอายุหรืออย่างไรคะ? แปลงเกษตรนี้ข้าและสามีลงแรงไถพรวนด้วยหยาดเหงื่อทุกหยด มีโฉนดที่ดินถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ หากท่านกล่าวหาลอยๆ เช่นนี้ ระวังข้อหาหมิ่นประมานและแจ้งความเท็จจะทำให้ท่านต้องไปนอนซังเตกินข้าวแดงในคุกอำเภอนะคะ" "เจ้า..." นางหวังหน้าซีดเผือดลงถนัดตา หันไปสะกิดแขนผู้ใหญ่บ้านหลี่ "ท่านผู้ใหญ่บ้านจัดการมันสิคะ! มันขู่ชาวบ้าน!" ผู้ใหญ่บ้านหลี่ขบกรามแน่น กำลังจะอ้าปากสั่งให้คนเข้าไปจับกุมตัว ทันใดนั้นเอง เสียงควบม้าฝ่าความมืดก็ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยแสงคบเพลิงสว่างจ้าเป็นทิวแถว กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพและกองกำลังติดอาวุธที่ฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยมกดทับบรรยากาศรอบด้านจนทุกคนแทบหยุดหายใจ "ใต้فل... เอ๊ย! ใต้เท้ากวนมาแล้ว!" เสียงทหารองครักษ์ในชุดเกราะหนังตะโกนก้อง ก่อนที่ร่างของรองแม่ทัพกวน ผู้เป็นมือขวาคนสนิทของจวินหวังจะก้าวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว เขากวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปหาฉินอวี้จวินแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งทำความเคารพอย่างนอบน้อม "เรียนท่าน... ข้าน้อยนำกำลังมาอารักขาตามคำสั่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ผู้ใหญ่บ้านหลี่เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นทันที สมองอื้ออึงราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่ากลางวันแสกๆ ส่วนนางหวังเบิกตากว้างจนแทบถลอกจากเบ้า นางมองบุตรชายรองที่ตนเคยด่าทอและขับไลไสส่งด้วยความรังเกียจ... บุตรชายคนนี้ที่แท้คือใครกันแน่?! ฉินอวี้จวินปรายตามองผู้ใหญ่บ้านหลี่ที่ตัวสั่นเทานั่งพับเพียบอยู่กับพื้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกดำ "คนกลุ่มนี้บุกรุกเคหสถานยามวิกาล ข่มขู่กรรโชกทรัพย์ และกล่าวหาใส่ร้ายราษฎรผู้บริสุทธิ์... รองแม่ทัพกวน เจ้าจัดการส่วนที่เหลือให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือเศษสวะไว้รกหูรกตาภรรยาข้าอีก" "รับทราบ!" รองแม่ทัพกวนลุกขึ้นยืน ใบหน้าเปื้อนยิ้มเหี้ยมเกรียม หันไปสั่งทหารใต้บังคับบัญชาทันที "จับตัวผู้ใหญ่บ้านหลี่และหญิงแก่ผู้นี้ไปสอบสวนที่ว่าการอำเภอข้อหาบุกรุกและสมคบคิดกันรีดไถชาวบ้าน! ส่วนคนที่เหลือ ควบคุมตัวไว้สอบปากคำทั้งหมด!" "อ๊าย! อย่าวนะ! ข้าไม่เกี่ยว! นังฟาง! ช่วยแม่ด้วย!" นางหวังกรีดร้องโหยหวนขณะถูกทหารร่างกำยำหิ้วปีีกตัวลอย ผู้ใหญ่บ้านหลี่เองก็ได้แต่ร้องคร่ำครวญขอความเมตตา แต่ไม่มีใครสนใจไยดีแม้แต่น้อย เงาร่างของคนทั้งกลุ่มถูกลากตัวหายลับไปกับความมืดอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนสู่สวนผลไม้แห่งใหม่อีกครั้ง หลินฟางถอนหายใจออกมาเบาๆ หันไปมองสามีข้างกายที่กำลังทำหน้าเหมือนเด็กน้อยทำความดีความชอบแล้วรอคอยคำชม นางอมยิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มสากของเขาเบรกความเจ้าเล่ห์ที่เริ่มฉายแววคลั่งรักออกมาอีกรอบ "ทำเกินไปหรือเปล่าคะ ท่านจวินหวังผู้ยิ่งใหญ่?" ฉินอวี้จวินคว้ามือเรียวนั้นมาจุมพิตที่หลังมือเบาๆ แววตาดำขลับทอประกายอบอุ่นอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้ "เพื่อความสงบสุขของภรรยาข้า ต่อให้ต้องถอนรากถอนโคนตระกูลพวกมันทั้งหมด ข้าก็ยินดีทำ" แม้ปัญหาตัวน่ารำคาญจะถูกกำจัดไปเปลาะหนึ่งแล้ว แต่ทว่า... ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามยามใกล้รุ่ง ลมหนาวระลอกใหม่พัดผ่านยอดไม้ไผ่พาเอาความหอมหวานเย้ายวนของวัตถุดิบชนิดหนึ่งลอยมาเตะจมูก หลินฟางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าในมิติลับของนาง ตอนนี้ผลผลิตล็อตใหญ่กำลังสุกงอมพอดี และถ้าหากนำมาแปรรูปเป็นเมนูเด็ดรับอรุณ... กลิ่นหอมกรุ่นของ "ไก่ย่างสมุนไพรเคลือบน้ำผึ้งมิติ" ที่นางหมักทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน กำลังส่งกลิ่นเย้ายวนคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณบ้านพักน้อย ท้องของฉินอวี้จวินส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากภรรยาคนสวยได้ทันที "หิวแล้วล่ะสิคะ ท่านสามี?" หลินฟางยิ้มหวานหยาดเยิ้ม หมุนตัวเตรียมเดินกลับเข้าครัวเพื่อจัดการมื้อเช้าสุดพิเศษ ทว่า... ในวินาทีที่นางก้าวเท้าผ่านพ้นประตูรั้วไม้ไผ่ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง กำลังยืนพิงต้นท้อโบราณอยู่ในมุมมืดของสวน พร้อมกับโยน "ป้ายหยกประจำตัว" ของตระกูลขุนนางใหญ่ฝ่ายตรงข้ามลงมาแทบเท้าของนาง เสียงโลหะกระทบพื้นดินดัง "กริ๊ง" สะท้อนความหนาวเหน็บเข้ากระดูกดำ... พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ลอยมาตามลมว่า *"เกมกระดานนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ฮูหยินน้อยฉิน"* --- โปรดติดตามตอนต่อไป... *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" มาโดยตลอดนะคะ)*