เหตุการณ์บุกรุกสวนกลางดึก

เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังแกร็บ... แผ่วเบาราวกับเสียงลมหายใจของสัตว์นักล่าในยามวิกาล ทว่าในโสตประสาทที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีของฉินอวี้จวินและหลินฟาง เสียงนั้นชัดเจนยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน รอยยิ้มพึงใจบนใบหน้างามของหลินฟางแข็งค้างไปในทันที ในขณะที่แววตาของฉินอวี้จวินแปรเปลี่ยนเป็นประกายเพลิงโลกันตร์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าในพริบตาเดียว! บรรยากาศภายในห้องนอนน้อยของเรือนพักหลังใหม่พลันอึมครึมลงถนัดตา เงาสลัวของค่ำคืนเดือนมืดทาบทับผ่านหน้าต่างกระดาษสา ด้านนอกนั้น มีเงาร่างอัปลักษณ์สามร่างกำลังย่องเบาเข้าใกล้แปลงทดลองสมุนไพรและพืชผลวิเศษที่หลินฟางเพิ่งใช้หยาดน้ำวิเศษจากมิติลับเร่งการเจริญเติบโตเมื่อตอนหัวค่ำ กลิ่นหอมหวานปนฉุนอ่อนๆ ของโสมร้อยปีและผลท้อสวรรค์คงจะลอยไปเตะจมูกพวกมันเข้า ถึงได้กลายร่างเป็นโจรราคะหิวกระหาย คืบคลานเข้ามาหมายจะปล้นชิงผลผลิตหยาดเหงื่อแรงกายของนาง "บังaniนัก..." เสียงกระซิบของหลินฟางลอดไรฟัน ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างอันตราย รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างบอบบางจนฉินอวี้จวินที่ยืนอยู่ข้างกายยังต้องเหลือบมองด้วยความทึ่ง "ฮูหยิน เจ้าอยู่เฉยๆ ให้สามีผู้นี้ออกไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญพวกนี้เองดีกว่ากระมั้ง" ฉินอวี้จวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนากำด้ามกระบี่ข้างกายแน่น เส้นเลือดปูดโปーンที่หลังมือบ่งบอกถึงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉย "ช้าก่อนค่ะท่านพี่..." หลินฟางยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของสามี รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก "โจรกลุ่มนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้า... ท่านลองเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่ย่องเข้ามานั่นสิ มีคนหนึ่งเดินกะโผลกกะپэกและมีกลิ่นเหม็นหืนของสุรากลั่นราคาถูกลอยมาแต่ไกล จำได้ไม่ผิด เจ้าหลี่ต้าจง ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของตระกูลหลี่ที่เคยมาไถเงินเราเมื่อวันก่อนแน่นอนค่ะ" ฉินอวี้จวินเลิกคิ้วสูง นัยน์ตาคมกริบฉายแววเหี้ยมเกรียม "หึ กล้าดีนี่ รนหาที่ตายแท้ๆ" "โจรพวกนี้ไม่เพียงแต่บังอาจมาเหยียบย่ำแปลงเกษตรที่ดิฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจปลูกขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ แต่มันยังบัง A อาจคิดจะขโมย 'ลูกอมสวาท' ที่ดิฉันตั้งใจจะเก็บไว้ทำกำไรก้อนโตในตลาดมืดวันพรุ่งนี้ด้วย!" หลินฟางกัดฟันกรอด ความงกและหวงของของนางคือขีดจำกัดที่ใครก็แตะไม่ได้ "ในเมื่อพวกมันอยากรู้นักว่าสวนของเราร้อนแรงแค่ไหน ดิฉันก็จะจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบต้อนรับพวกมันให้ประทับใจจนวันตายเลยค่ะ!" พูดจบ หลินฟางก็สะบัดมือเบาๆ ส่งจิตอธิษฐานเชื่อมต่อกับ "มิติลับ" ทันที ละอองแสงสีทองจางๆ พวยพุ่งออกมาจากแหวนหยกโบราณที่ข้อมือ นางแอบดึง "หมอกพิษนิทราพันปี" และ "เมล็ดพันธุ์หนามกระหายเลือด" ออกมาซ่อนไว้ในอุ้งมืออย่างแนบเนียน ด้านนอกหน้าต่าง เงาทั้งสามร่างเริ่มลงมือแล้ว หลี่ต้าจงกับสมุนอีกสองคนกำลังใช้เสียมงัดแงะรั้วไม้ไผ่ที่หลินฟางเพิ่งถักทอขึ้นอย่างประณีต "ไอ้ต้าจง ข้าว่ากลิ่นมันหอมมาจากตรงนี้นี่แหละวะ เจ้าดูผลไม้นั่นสิ ลูกโตเท่ากำปั้น สีแดงก่ำราวกับทับทิม ต่อให้เอาไปขายที่เหลาอาหารในตัวอำเภอ ก็ได้เงินร้อยตำลึงทองแน่ๆ!" สมุนคนหนึ่งกระซิบกระซาบด้วยความตื่นเต้น น้ำลายสอไหลย้อย "ฮ่าๆๆๆ นังสารเลวหลินฟางกับไอ้ใบ้สามีพิการของมันคงนอนหลับฝันหวานอยู่ไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอก รีบเก็บเกี่ยวให้หมด แล้วเดี๋ยวข้าจะแบ่งนังฟางให้พวกเจ้าไปย่ำยีเล่นแก้เซ็งด้วย ดีไหมล่ะ!" หลี่ต้าจงหัวเราะคิกคักด้วยความลามกอนาจาร มือสกปรกเอื้อมออกไปหมายจะเด็ดผลท้อสวรรค์ลูกงามที่อยู่ใกล้ที่สุด ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วหยาบกร้านกำลังจะแตะโดนผิวเปลือกผลไม้ *ฟรึ่บ! พรึบ!* พื้นดินบริเวณรอบแปลงเกษตรพลันสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีชีวิต เมล็ดพันธุ์หนามกระหายเลือดที่หลินฟางโปรยไว้ผ่านมิติลับเมื่อครู่ พุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดินด้วยความเร็วแสง เถาวัลย์สีดำสนิทหนาเท่าแขนเด็ก ยาวเลื้อยราวกับงูพิษ พุ่งเข้าพันธนาการข้อเท้าของโจรทั้งสามคนไว้แน่นหนาในพริบตา! "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย! ช่วยด้วย! ข้าถูกผีลากแล้ว!" หลี่ต้าจงแผดเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจกลัวสุดขีด สมุนอีกสองคนพยายามจะวิ่งหนีแต่ยิ่งดิ้น เถาวัลย์หนามแหลมคมก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนจมลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาอาบพื้นดิน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ หลินฟางค่อยๆ ผลักบานหน้าต่างออกอย่างใจเย็น นางสวมชุดคลุมกันน้ำค้างสีขาวสะอาด ใบหน้างามงดประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานราวกับเทพธิดาผู้เมตตา แต่แววตากลับเย็นเยียบราศีกุมภ์ "อุ๊ย... แขกยามวิกาลนี่ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะคะ มาเยือนถึงเรือนชาน ไฉนไม่รู้จักเคาะประตูหน้าบ้านก่อนเล่าคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดมิด "นัง... นังสารเลวหลินฟาง! แกทำอะไรพวกเรา ปล่อยนะเว้ย!" หลี่ต้าจงหน้าซีดเผือก ร้องตะโกนโวยวายด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ขาของมันถูกหนามพิษกัดกินจนชาหนึบไปหมด หลินฟางเดินทอดน่องก้าวออกมาจากตัวเรือน โดยมีฉินอวี้จวินเดินตามหลังมาติดๆ ร่างสูงใหญ่ของสามีแผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัวออกมาจนโจรทั้งสามตัวสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ นางกอดอกมองสภาพอันน่าสมเพชของญาติผู้พี่ตัวแสบด้วยสายตาเหยียดหยาม "ทำอะไรอย่างนั้นหรือคะ? ดิฉันก็แค่ปกป้องทรัพย์สินของตัวเองตามกฎหมาย... เอ๊ย ตามสิทธิ์อันชอบธรรมต่างหากล่ะคะ" หลินฟางย่อกายลงนั่งยองๆ ตรงหน้าหลี่ต้าจง ใช้ปลายนิ้วเรียวงามเชยคางของมันขึ้นมาบังคับให้สบตา "ดึกดื่นป่านนี้ พาพรรคพวกมาบุกรุกยามวิกาล ตั้งใจจะมาขโมยผลผลิต หรือว่าตั้งใจจะมาเป็นปุ๋ยอินทรีย์ให้แปลงเกษตรของดิฉันกันแน่คะ หืม?" "ข้า... ข้าเปล่านะ! ข้าแค่เดินหลงทางมา!" หลี่ต้าจงละล่ำละลักปฏิเสธทั้งที่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก "หลงทางมา?" หลินฟางหัวเราะเสียงใสในลำคอ "หลงทางมาพร้อมกับเสียมขุดดินและถุงผ้าใบใหญ่สำหรับใส่ของโจรเนี่ยนะคะ? ว้าว... ความจำเสื่อมหรือว่าสมองเสื่อมกันแน่คะถึงได้หาข้ออ้างตลกกลบเกลื่อนแบบนี้" นางหันไปพยักเพยิดให้ฉินอวี้จวิน สามีหนุ่มเข้าใจความหมายทันที เขาก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของสมุนอีกคนขึ้นมาด้วยมือเดียว ออกแรงบีบเพียงเล็กน้อยจนอีกฝ่ายร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด "พูดความจริงมา ใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามาสั่งให้มาทำลายสวนของภรรยาข้า?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกของฉินอวี้จวินกดดันจนสมุนโจรแทบสิ้นสติ "คะ... แค่ก! นายท่านไว้ชีวิตด้วย! เป็น... เป็นคุณชายรองตระกูลหลี่ต่างหากเล่าขอรับ! เขากลัวว่านัง... เอ่อ ฮูหยินหลินฟางจะร่ำรวยเกินหน้าเกินตาจนเอาเงินไปสร้างชื่อเสียง เขาเลยจ้างพวกเราสามคนให้มาขโมยผลผลิตและเผาทำลายสวนนี้ทิ้งเพื่อตัดไฟแต่ต้นลมขอรับ!" คำสารภาพนั้นทำให้หลินฟางหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหวานล้ำลึกยิ่งขึ้น ตระกูลหลี่... ดูท่าว่าพวกเขายังไม่เข็ดหลาบจากบทเรียนคราวก่อนสินะ ถึงได้กล้าส่งสุนัขรับใช้มาชิมลางความตายถึงที่นี่ "ตระกูลหลี่อีกแล้ว..." หลินฟางพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับฉินอวี้จวิน ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันด้วยเคมีที่เข้าขาและน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด สามีสายเปย์พยักหน้ารับรู้ความต้องการของภรรยาในทันที "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรกนัก เราก็ควรจะจัดของขวัญชิ้นใหญ่ไปส่งคืนให้ถึงเรือนใหญ่ตระกูลหลี่ในยามวิกาลนี้เลยดีไหมคะท่านพี่?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับเด็กสาวกำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ ฉินอวี้จวินยกย่องมุมปาก โอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม "ตามใจฮูหยินทุกอย่างอยู่แล้วกระผม... แต่ก่อนอื่น เรามาจัดการ 'แขก' สามคนนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อนเถอะ" พูดจบ ฉินอวี้จวินก็สะบัดมือซัดพลังลมปราณออกไปเบาๆ โจรทั้งสามคนก็สลบเหมือดคาที่ทันทีโดยไม่ต้องเปลืองแรง ทว่า ในขณะที่หลินฟางกำลังจะหันหลังกลับเข้าไปหยิบอุปกรณ์เตรียมตัวไป "เยี่ยมเยียน" ตระกูลหลี่ จู่ๆ แสงไฟจากคบเพลิงจำนวนมากก็สว่างวาบขึ้นที่ปากทางเข้าสวน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงตะโกนเอะอะโวยวายของชาวบ้านกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว! "เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น! ใครส่งเสียงดังโวยวาย!" เสียงตะคอกด้วยความตกใจและเกรี้ยวกราดของ "ผู้ใหญ่บ้านหลี่" ดังลั่นแหวกความมืดเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่ก้าวพ้นแนวไม้ไผ่เข้ามาประจันหน้า... และหนึ่งในนั้น คือร่างอวบอ้วนของแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ที่ส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมมาให้ หลินฟางและฉินอวี้จวินทันที! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" มาโดยตลอดนะคะ!*