เข้าสู่เมืองใหญ่เพื่อแสวงโชค

"ผีหลอกบ้าบออะไรกันเล่า! นี่มันโชคลาภตกใส่หัวต่างหาก!" หลินหว่านตวัดเสียงขัดขึ้นทันควัน พลางก้าวฉับๆ ออกจากประตูห้องครัวด้วยใบหน้าเรียบตึง มือเรียวบางปัดเศษแป้งสาลีที่ติดอยู่ตามชายเสื้อผ้าออกอย่างไม่ใส่ใจ แม้ในใจจะแอบปาดเหงื่อด้วยความโล่งอกที่ระบบมิติลับในหัวของนางยังคงส่งเสบียงออกมาได้ตรงเวลาพอดิบพอดี แต่ภายนอกนางต้องแสดงละครตบตาเพื่อนบ้านผู้ขี้ตื่นตระหนกคนนี้ให้แนบเนียนที่สุด สหายจ้าว ผู้เป็นเจ้าของโกดังสินค้าเช่าท้ายตรอกก้าวถอยหลังกรูด ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองกระสอบแป้งขาวสะอาดและเกลือสินเทาว์บริสุทธิ์ที่กองพะเนินเทินทึกจนเกือบชนคานหลังคา "สะ... สหายหลิน แต่ว่าของพวกนี้มัน... มันงอกออกมาจากผนังดินดื้อๆ เลยนะ! ข้าเห็นกับตา มันทะลักออกมาเหมือนน้ำป่าไหลหลาก ไม่มีใครแบกเข้ามาสักคน!" สหายจ้าวยกมือขึ้นกุมขมับ ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ในยุคปี 1978 ที่ข้าวยากหมากแพง การมีแป้งขาวและเกลือบริสุทธิ์ปริมาณมหาศาลกองอยู่ตรงหน้าในชั่วข้ามคืนไม่ใช่เรื่องปกติ ยิ่งเป็นช่วงที่ทางการกำลังเข้มงวดเรื่องการกักตุนสินค้าและตลาดมืดด้วยแล้ว เหตุการณ์นี้รังแต่จะนำภัยมาสู่ตัวหากไม่รีบจัดการให้เรียบร้อย "ไม่มีผีสางที่ไหนเขาใจดีประทานแป้งขาวนวลละเอียดระดับนี้ให้ชาวบ้านหรอกค่ะ" โจวอี้เฉินที่เดินตามหลังภรรยาออกมาเงียบๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มั่นคงจนน่าประหลาด ร่างกายกำยำในชุดเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้าไปขวางระหว่างสหายจ้าวกับกองสินค้า พลางใช้สายตาคมกริบกวาดมองรอบบริเวณ "นี่คือสินค้าล็อตทดลองจากญาติทางเหนือที่ส่งผ่านมาทางรถไฟลับต่างหากเล่า สหายจ้าว... คุณคงไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิดแล้วแจ้งเจ้าหน้าที่คอมมูนหรอกกระมัง?" คำพูดราบเรียบแต่แฝงประกายคุกคามเล็กน้อยนั้นได้ผลชะงัด สหายจ้าวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สมองที่กำลังตื่นตระหนกเริ่มประมวลผลตามความสมจริง แม้จะยังสงสัยว่าญาติที่ไหนจะส่งของทะลุฝาผนังออกมาได้ แต่ในยุคสมัยนี้ ยิ่งรู้น้อย ยิ่งอายุยืนยาว "อ๋อ... อ้อ! เข้าใจแล้วๆ ญาติทางเหนือ! เป็นญาติทางเหนือสินะ..." สหายจ้าวฝืนยิ้มแห้งๆ พยักหน้ารับรัวเร็วราวกับไ m จิกข้าวเปลือก "โล่งอกไปที นึกว่าบ้านข้าจะมีเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเสียอีก ถ้างั้น... รีบขนย้ายออกไปเถอะนะ สหายโจว ก่อนที่พวกคณะกรรมการตรวจสอบตลาดจะเดินตรวจตรอกนี้" หลินหว่านลอบถอนหายใจยาว นางส่งยิ้มบางๆ ให้สามีหนุ่มผู้รู้ใจ ก่อนจะเริ่มออกคำสั่งทันที "อี้เฉินคะ ช่วยข้าแบ่งแป้งครึ่งหนึ่งบรรจุใส่เข่งไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ ส่วนเกลือพวกนี้เราจะเก็บไว้ปรุงรสสำหรับเมนูเด็ดที่จะเปิดตัวในตลาดวันนี้ค่ะ" แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องผ่านกลุ่มเมฆหนาทึบลงมาสะท้อนหลังคาบ้านเรือนอิฐสีเทาในเขตเมืองเก่า แม้บรรยากาศจะยังคงมีความกดดันจากสายตาของเจ้าหน้าที่รัฐที่เดินตรวจตราตามมุมถนนเป็นระยะ แต่กลิ่นอายของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ก็คุกรุ่นขึ้นในใจของสองสามีภรรยา นี่คือ "ก้าวแรก" ของหลินหว่านในการตั้งหลักปักฐานในเมืองใหญ่ หลังจากหลุดพ้นจากตระกูลหลินจอมสูบเลือดที่คอยแต่จะสูบเอาเงินทองและตั๋วอาหารของนางไปปรนเปรอพี่ชายจอมเกียจคร้าน บัดนี้ นางไม่ใช่ลูกไก่ในกำมืออีกต่อไป เครื่องเทศในมิติลับและฝีมือการทำอาหารระดับปรมาจารย์ของนาง จะเป็นอาวุธสำคัญในการสร้างความมั่งคั่งขึ้นมาด้วยสองมือ ตลาดสดเทศบาลเมืองเจียงหนานในยามเช้าเต็มไปด้วยผู้คนจอแจ เสียงร้องตะโกนขายผักใบเขียว เสียงต่อรองราคาปลาสด และกลิ่นอายควันไฟจากเตาถ่านของร้านค้าแผงลอยรอบข้างผสมปนเปกันจนเป็นเอกลักษณ์ หลินหว่านเลือกทำเลมุมอับสายตาเล็กน้อยแต่เป็นทางผ่านของผู้ใช้แรงงานและพนักงานโรงงานที่กำลังเดินไปเข้ากะ นางกางผ้าใบสีเขียวขี้ม้าเก่าๆ บนพื้น ตั้งเตาถ่านดินเผาขนาดกลางขึ้นมา พร้อมกับหม้อดินลวดลายเรียบง่ายที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสไตล์เสฉวนลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณทันทีที่ฝาหม้อถูกเปิดออก "หอมอะไรน่ะ? กลิ่นฉุนชวนน้ำลายสอแบบนี้..." หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เพิ่งเดินกลับจากซื้อผักชะงักฝีเท้า นางจมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นอายที่ลอยมาตามลม กลิ่นหอมเผ็ดร้อนของพริกเสฉวนผสมผสานกับความกลมกล่อมของกระดูกหมูเคี่ยวและเครื่องพะโล้สูตรลับเฉพาะตัวเตะเข้าจมูกอย่างจัง จนขาเจ้ากรรมก้าวเดินต่อไปไม่ได้ หลินหว่านแย้มยิ้มต้อนรับอย่างเป็นกันเอง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับ นางตัก "หมั่นโถวแป้งสาลีเนื้อเนียนนุ่ม" สีขาวนวลออกจากซึ้งนึ่งร้อนๆ ควันฉุย พร้อมกับราด "ซอสหมูสับผัดพริกเครื่องเทศสูตรพิเศษ" สีสันน่ารับประทานลงไปบนชิ้นหมั่นโถวร้อนๆ "หมั่นโถวไส้ทะลักสูตรพิเศษค่ะ! แป้งนุ่มละมุนลิ้น ไส้หมูสับผัดเครื่องเทศเข้มข้น หอมกลิ่นยี่หร่าและพริกไทยเสฉวน ชิ้นละสองเหมากับตั๋วอาหารนิดหน่อยเท่านั้นค่ะ ชิมดูก่อนได้นะคะ ไม่ซื้อไม่ว่ากันค่ะ" เสียงใสแจ๋วแต่นุ่มนวลกังวานของหลินหว่านเรียกสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้หันมามองเป็นตาเดียว ท่ามกลางแผงขายอาหารเช้าแบบเดิมๆ เช่นโจ๊กใสๆ หรือปาท่องโก๋อมน้ำมัน แผงลอยของสองสามีภรรยาคู่นี้กลับโดดเด่นสะดุดตา ทั้งความสะอาดสะอ้านและกลิ่นหอมที่เย้ายวนใจจนคนท้องร้องจ๊อก โจวอี้เฉินยืนนิ่งสงбиอยู่ข้างกายภรรยา ร่างสูงใหญ่ของเขาทำหน้าที่เป็นเกราะคุ้ม 1 กันและช่วยต้อนรับลูกค้าด้วยใบหน้าขรึมขังแต่จริงใจ แม้จะไม่ได้เอ่ยปากเรียกลูกค้า แต่ท่าทีที่แข็งขันและสายตาที่คอยระแวดระวังรอบตัวก็ทำให้พวกอันธพาลประจำตลาดที่ชอบเดินมาไถเงินค่าคุ้มครองไม่กล้าเข้ามาวุ่นวาย เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง ลูกค้าแถวแรกเริ่มต่อคิวกันยาวเหยียด พนักงานโรงงานทอผ้ากลุ่มใหญ่กรูเข้ามาล้อมแผงลอยจนแทบไม่มีที่ยืน "สหาย! เอาหมั่นโถวไส้ทะลักนี่สองชิ้นเร็วเข้า! ข้าต้องรีบไปเข้ากะตอนสิบโมง!" "นี่ค่ะ หอมมากจริงๆ รสชาติต่างจากตลาดมืดทั่วไปลิบลับ..." เงินเหมาและตั๋วอาหารหลากหลายรูปแบบถูกยื่นส่งเข้ามาในมือของหลินหว่านไม่ขาดสาย เสียงเหรียญกระทบกันในกล่องไม้ดังกรุ๊งกริ๊ง เป็นดั่งดนตรีแห่งความร่ำรวยที่นางเฝ้ารอคอย ทว่า ในขณะที่ยอดขายกำลังพุ่งทะยานจนแป้งในเข่งใกล้จะหมดเกลี้ยงนั้นเอง... เงาร่างของชายวัยกลางคนผู้สวมเสื้อคลุมสีเทาเก่าๆ ใบหน้ามีแผลเป็นยาวพาดผ่านแก้มขวา ก็ก้าวแหวกฝูงชนเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแผงลอยของนาง ดวงตาหรี่แคบจ้องมองหมั่นโถวในมือหลินหว่านด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "ค้าขายรุ่งเรืองไม่เบานี่ แม่สาวน้อย... แต่ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปกระมังว่า 'เขตการค้านี้' เป็นพื้นที่ดูแลของใคร และที่สำคัญที่สุด... สูตรเครื่องเทศกลิ่นนี้ มันช่างคุ้นหน้าคุ้นตาเสียเหลือเกิน เหมือนกับสมุดบันทึกสูตรอาหารที่หายไปจากบ้านตระกูลหลินเมื่อเดือนก่อนไม่มีผิด!" บรรยากาศรอบแผงลอยพลันเงียบกริบลงทันที ลูกค้าที่กำลังต่อคิวต่างพากันถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ขณะที่โจวอี้เฉินก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรรยา ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาอย่างปิดไม่มิด [Cliffhanger Hook] หลินหว่านเงยหน้าขึ้นสบตาชายผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยชื่ออีกฝ่ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังต้องสะท้าน "ไม่นึกเลยนะคะว่า 'อาสาม' ผู้เนรคุณ จะมีหน้ามาทวงสมุดบันทึกที่ตัวเองเป็นคนขโมยไปขายให้โรงรับจำนำเองถึงที่นี่?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งความแค้นและความหวานล้ำในยุค 70 นี้ด้วยกันนะคะ