ปัญหาระหว่างทางจากครอบครัวเดิม

กระดาษรายงานผลตรวจในมือสั่นไหวตามแรงหอบหายใจของเจ้าหน้าที่หนุ่มจากสำนักงานสหกรณ์การเกษตรอำเภอ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับตัดกับบรรยากาศยามบ่ายที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของผงพะโล้สูตรลับที่กำลังเคี่ยวอยู่ในหม้อดิน "สหายหลิน! สหายโจว! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ผลการตรวจสอบอาหารแปรรูปส่งออกล็อตแรกของคุณ... มีปัญหาใหญ่หลวงแล้วครับ!" เสียงตะโกนนั้นดังลั่นจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาหน้าบ้านพักต้องชะงักฝีเท้า หลินหว่านที่กำลังใช้ทัพพีไม้คนเครื่องเทศในหม้อ ชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นบางๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ผิดกับโจวอี้เฉิน สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างกาย ร่างของเขากระชับแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและเยียบเย็นขึ้นทันตาเห็น สองขาแกร่งก้าวออกมาบังภรรยาไว้ครึ่งตัวราวกับพญาอินทรีปกป้องรัง "มีปัญหาอะไร พูดให้ชัดเจน สหายหลินทำงานรอบคอบมาตลอด" โจวอี้เฉินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวานทรงพลังจนเจ้าหน้าที่หนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือเช็ดเหงื่อ "มะ... ไม่ใช่เรื่องคุณภาพครับ!" เจ้าหน้าที่หนุ่มรีบโบกมือปฏิសัณฑ์พัลวัน ละล่ำละลักอธิบายต่อ "คือว่า... ผลตรวจออกมาว่า เครื่องเทศแปรรูปของสหายหลินไม่เพียงแต่ผ่านมาตรฐานส่งออกระดับสูงสุดเท่านั้น แต่... แต่ทางมณฑลต้องการขอเพิ่มโควตาอีกสามเท่าตัวทันที! และหัวหน้าสำนักงานถึงกับเอ่ยปากชมว่านี่คือสินค้าเกษตรที่ดีที่สุดในรอบทศวรรษ! ผมตกใจแทบแย่ นึกว่าเกิดเรื่องร้ายเสียอีกครับ!" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา หลินหว่านหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางวางทัพพีไม้ลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่นุ่มนวล "ทำให้สหายตกอกตกใจแล้วนะคะ ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยก่อนเถอะค่ะ" ทว่า ก่อนที่เจ้าหน้าที่หนุ่มจะได้กล่าวตอบรับไมตรี เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็แผดเผาความสงบสุขนั้นทิ้งทันที *ปัง! ปัง! ปัง!* "นังลูกอกตัญญู! หลินหว่าน! แกหลบหัวอยู่ข้างในใช่ไหม! ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ถึงได้กล้าตัดขาดกับตระกูลหลิน ปล่อยให้พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดต้องอดอยากปากแห้งข้างนอกเนี่ยนะ!" เสียงแหลมสูงที่แฝงด้วยความเกรี้ยวกราดและคุ้นเคยดีดังทะลุประตูไม้เก่าๆ เข้ามา โจวอี้เฉินขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างของอดีตนายทหารจนอากาศรอบตัวคล้ายจะลดลงหลายองศา หลินหว่านถอนหายใจยาว นางปัดเศษเครื่องเทศบนผ้ากันเปื้อนออกอย่างใจเย็น ดวงตาฉายแววเยียบเย็นราวกับมองตัวตลกที่ดิ้นรนอยู่ก้นเห่อง "มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะคะ สงสัยกลิ่นเงินจากผลผลิตล็อตนี้คงโชยไปไกลถึงหมู่บ้านเดิมแล้วกระมังคะ" ประตูบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยฝีมือของหลินเฉิงผู้เป็นพ่อ และนางหวังผู้เป็นแม่ในร่างที่ผอมโซแต่แววตาโลภโมฆะยังคงฉายชัดเจน ทั้งสองก้าวเข้ามาในลานบ้านอย่างถือวิสาสะ โดยมีหลินเป่า น้องชายจอมเกียจคร้านเดินตามหลังมาด้วยท่าทางกร่างไม่เปลี่ยน "หว่านหว่าน! แกนี่มัน..." นางหวังอ้าปากเตรียมจะแผדเสียงด่าทอตามความเคยชิน ทว่าเมื่อกวาดสายตาเห็นสภาพบ้านพักที่ได้รับการต่อเติมอย่างดี กลิ่นหอมของอาหารชั้นเลิศ และโดยเฉพาะเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่รัฐถือกระดาษรายงานยืนอยู่ด้วย รอยยิ้มจอมปลอมจึงถูกปั้นแต่งขึ้นมาแทนที่อย่างรวดเร็ว "ตายจริง ลูกแม่! แม่กับพ่อได้ยินว่าลูกได้ดี มีกิจการรุ่งเรืองถึงขั้นส่งออกเชียวหรือ? ลูกอกตัญญูเอ๊ย ทำไมไม่บอกพ่อแม่บ้าง ปล่อยให้พวกเราเป็นห่วงอยู่ตั้งนาน!" นางหวังทำทีเป็นบีบน้ำตา เดินเข้าไปจะคว้าแขนหลินหว่านราวกับแม่ลูกรักใคร่กันนักหนา หลินหว่านก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว หลบพ้นสัมผัสนั้นได้อย่างนิ่มนวล รอยยิ้มบนใบหน้าของนางไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเยียบเย็นที่เสียดแทงถึงกระดูกดำ "ใครคือลูกของท่านคะ? จำได้ว่าเมื่อสามเดือนก่อน ตอนที่ท่านเซ็นสัญญาตัดขาดความสัมพันธ์หน้าศาลากลางหมู่บ้าน ข้าพเจ้า 'หลินหว่าน' ได้หมดพันธะผูกพันกับตระกูลหลินไปเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือคะ" ใบหน้าที่ปั้นแต่งด้วยรอยยิ้มจอมปลอมของนางหวังแข็งค้างไปชั่วขณะ หลินเฉิงผู้พ่อจึงรีบก้าวเท้าเข้ามาสวมบทบาทผู้ใหญ่หน้าหนา "เหลวไหล! สายเลือด ย่อมตัดไม่ขาด! แกจะมาอ้างกระดาษแผ่นเดียวไม่ได้ ข้าเป็นพ่อที่เลี้ยงดูแกมาจนโต แกมีกินมีใช้ร่ำรวยถึงเพียงนี้ จะอกตัญญูไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดได้อย่างไร! ส่งเงินมาเดี๋ยวนี้! และสูตรเครื่องเทศนั่น... แกต้องยกให้หลินเป่าเอาไปทำต่อยอดเพื่อวงศ์ตระกูลเรา!" หลินเป่ายืดอกขึ้นอย่างลำพอง ตาสอดส่ายมองหม้อตุ๋นเครื่องเทศด้วยความโลภ "ใช่พี่รอง! แกมีสามีเป็นแค่อดีตทหารไร้ค่าคนหนึ่ง จะไปรู้อะไรกับการค้าใหญ่โต ยกสูตรให้ฉันเสียดีๆ ฉันจะเอาไปเปิดร้านในตัวอำเภอ รับรองว่าตระกูลหลินของเราต้องยิ่งใหญ่แน่!" บรรยากาศในลานบ้านเงียบงัดลงทันที เจ้าหน้าที่หนุ่มจากสหกรณ์ยืนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่โจวอี้เฉินก้าวออกมายืนเคียงข้างภรรยา ร่างสูงใหญ่บังร่างบางไว้มิดชิด มือหนาวางลงบนด้ามมีดสับกระดูกที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างหลวมๆ แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้ครอบครัวหลินผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว หลินหว่านแย้มยิ้ม แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึก นางก้าวผ่านร่างสามีออกมาเผชิญหน้ากับครอบครัวเดิมด้วยท่าทีสง่างามและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี "เลี้ยงดูข้าหรือคะ?" หลินหว่านทวนคำ น้ำเสียงใสราวกระดิ่งแก้วแต่เย็นเยียบ "อายุสิบขวบ ท่านก็ให้ข้าแบกฟืนเข้าเมือง อายุสิบห้าท่านจะขายข้าให้เศรษฐีแก่คราวพ่อเพื่อแลกกับสินสอดสิบหยวน ข้าต้องหนีหัวซุกหัวซุนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากไม่ได้สหายโจวช่วยชีวิตไว้ ป่านนี้ข้าคงเป็นผีเฝ้าข้างถนนไปนานแล้ว ท่านยังมีหน้ามาทวงบุญคุณอันใดอีกหรือคะ?" "นัง... นังเด็กปากดี!" หลินเฉิงหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นทำท่าจะตบหน้าบุตรสาวนอกคอก *หมับ!* ข้อมือหยาบกร้านของหลินเฉิงถูกมือหนาดั่งคีมเหล็กของโจวอี้เฉินคว้าเอาไว้แน่น แรงบีบเพียงเล็กน้อยทำให้กระดูกข้อมือของหลินเฉิงส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจนร้องไม่ออก โจวอี้เฉินไม่ได้พูดจาข่มขู่สักคำ แต่สายตาที่มองมานั้นราวกับกำลังมองซากศพไร้ค่า "อย่าแตะต้องภรรยาข้า" โจวอี้เฉินเอ่ยสั้นๆ ทรงพลัง และกดร่างของหลินเฉิงจนเซถอยหลังไปหลายก้าว นางหวังเห็นสามีเสียท่า จึงเปลี่ยนแผนล้มตัวลงไปนอนโวยวายกับพื้นดินทันที "ช่วยด้วย! ลูกอกตัญญูกับสามีอันธพาลรังแกพ่อแม่ผู้บังเกิดเกล้าแล้ว! ฟ้าดินช่วยดูด้วยเถอะ เลี้ยงลูกไม่เชื่อง..." เสียงโวยวายเริ่มดึงดูดชาวบ้านละแวกใกล้เคียงให้มามุงดูที่หน้าบ้าน หลินหว่านมองมารดาจอมปลอมด้วยสายตาสมเพชระคนเย็นชา นางรู้ดีว่าคนพวกนี้ไม่มีทางรามือและต้องมาสร้างปัญหาอีกแน่ แต่ทว่า ในจังหวะที่นางกำลังจะเอ่ยปากไล่ตะردคนพวกนี้ออกไป สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยร่างหนึ่งที่แอบหลบอยู่หลังพุ่มไม้ข้างรั้ว นั่นคือ 'หลิวชุนฮวา' อดีตคู่หมั้นของร่างเดิมผู้เคยร่วมมือกับตระกูลหลินกลั่นแกล้งนาง และในมือของหญิงสาวคนนั้น กำลังถือห่อกระดาษสีน้ำตาลที่ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงของ 'ผงสมุนไพรแปลกปลอม' บางอย่างที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" ด้วยดีเสมอมานะคะ!