การเดินทางไปต่างเมือง

"ป้ายทะเบียนรถบรรทุกคันนี้ เป็นของกรมเสบียงทหารเขตมณฑลใต้... ถ้าไม่อยากให้ของในกระสอบพวกนี้ถูกยึดไปตรวจสอบข้อหาเก็งกำไร ก็ช่วยหุบปากแล้วถอยไปซะ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของโจวอี้เฉินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของตลาดค้าส่งต่างเมือง บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มแผ่ซ่านไอสังหารจางๆ ที่ผ่านการฝึกฝนจากสนามรบจริงจนพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดถึงกับหน้าถอดสี ถอยกรูดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว หลินหว่านที่ยืนพิงกระบะรถบรรทุกกอดอกมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางเฉียบ นางไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามแม้แต่คำเดียว ปล่อยให้สามีจัดการกับพวกอันธพาลท้องถิ่นที่คิดจะมาฉวยโอกาสรีดไถค่าคุ้มครองจากคนแปลกหน้าได้อย่างอยู่หมัด นี่คือตอนที่สิบเก้าของการเดินทางไกลเพื่อตามหา "รากโสมหิมะพันปี" และ "พริกหอมแดงป่า" วัตถุดิบชั้นเลิศที่นางต้องการนำมาต่อยอดสูตรเครื่องเทศลับในมิติลับ การเดินทางข้ามมณฑลในยุคเจ็ดสิบปลายๆ เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย รถบรรทุกทหารเก่าๆ ที่อี้เฉินขอยืมมาจากค่ายเก่าของสหายร่วมรบกลายเป็นเกราะคุ้มภัยชั้นดี แต่กระนั้น ความยากลำบากที่แท้จริงหาใช่การเดินทาง หากแต่คือความหายากของสมุนไพรที่พวกเขากำลังตามหาต่างหาก "เรียบร้อยแล้วค่ะคนดี ขึ้นรถเถอะ ข้างหน้ายังมีทางอีกไกล" โจวอี้เฉินหันกลับมาหาภรรยา แววตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและทะนุถนอมในเสี้ยววินาที มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธยื่นมาประคองเอวบางของนางให้ก้าวขึ้นห้องโดยสารอย่างระมัดระวัง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมผสานกับกลิ่นอายแดดและฝนจางๆ จากตัวชายหนุ่มลอยมาแตะจมูก หลินหว่านอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิบผ้าชุบน้ำหมาดๆ ที่นางเตรียมไว้ในกระเป๋าผ้าใบเล็กออกมาเช็ดคราบเขม่าดินที่ข้างแก้มให้เขาอย่างเบามือ "ทำไมต้องทำหน้าดุใส่พวกเขาด้วยคะ? เดี๋ยวพวกนั้นก็ไปฟ้องสารวัตรท้องถิ่นหรอก" นางเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มล้อเลียนในดวงตาคู่สวย "ถ้าปล่อยให้พวกมันเข้าใกล้คุณแม้แต่ปลายนิ้ว... อย่าว่าแต่สารวัตรท้องถิ่นเลย ต่อให้เป็นผู้ว่าการมณฑล ผมก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณเด็ดขาด" เสียงทุ้มตอบกลับทันควันอย่างหนักแน่น ไม่มีคำหวานเลี่ยน แต่ทุกคำเต็มไปด้วยความจริงใจที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของหลินหว่านกระตุกวูบ รถบรรทุกเคลื่อนตัวออกไปอีกครั้ง ทิวทัศน์สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกรามบ้านช่องปูนเปลือยในเมืองใหญ่ กลายเป็นป่าทึบและภูเขาสลับซับซ้อนของมณฑลลึกลับ อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ตามความสูงของระดับน้ำทะเล หลินหว่านไขกระจกหน้ารถลงเล็กน้อยเพื่อให้ลมธรรมชาติปะทะใบหน้า กลิ่นไอของป่าเขาและดินชื้นหลังฝนตกปลุกสัญชาตญาณนักปรุงเครื่องเทศในตัวนางให้ตื่นตัว "อี้เฉิน หยุดรถก่อนค่ะ!" จู่ๆ หลินหว่านก็อุทานขึ้นเสียงหลง ดวงตาเป็นประกายจ้องเขม็งไปที่พุ่มไม้ข้างทางก่อนถึงเขตหุบเขาหมอกหนา โจวอี้เฉินเหยียบเบรกกะทันหันตามสัญชาตญาณ รถบรรทุกคันใหญ่จอดสนิทชิดไหล่ทาง ฝุ่นตลบอบอวลเล็กน้อยก่อนที่ภรรยาตัวน้อยของเขาจะกระโดดลงจากรถด้วยความรวดเร็ว "ระวังด้วยครับ ทางลาดชัน" ชายหนุ่มก้าวตามลงมาติดๆ มือใหญ่เตรียมคว้าแขนภรรยาไว้หากนางก้าวพลาด แต่หลินหว่านไม่ได้สนใจคำเตือน นางคุกเข่าลงกับพื้นดินชื้นแฉะ แหวกพุ่มเฟิร์นโบราณออกเผยให้เห็นดอกไม้สีม่วงเข้มกลีบซ้อนที่ขึ้นแทรกอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ กลิ่นหอมเย็นฉุนเตะจมูกทันทีที่สัมผัסי — กลิ่นของ "ชะเอมป่าหิมะ" วัตถุดิบชั้นยอดที่สูญหายไปจากบันทึกการแพทย์แผนโบราณร่วมสามสิบปี! "เจอแล้ว... ในที่สุดก็เจอแล้วค่ะ!" หลินหว่านอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความดีใจ ใบหน้าเนียนนุ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความเหนื่อยอ่อนและอากาศหนาวเย็น โจวอี้เฉินมองรอยยิ้มกว้างของภรรยาด้วยความรู้สึกอบอุ่นล้ำลึก สำหรับเขาแล้ว ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟข้ามภูเขาอีกสักกี่ลูก ขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มนี้และความสุขที่เปล่งประกายออกมาจากแววตาของนาง ความเหนื่อยยากทั้งหมดก็พลันมลายหายไปสิ้น ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าเคียงข้าง หยิบเสียมขนาดเล็กในยามฉุกเฉินออกมาช่วยขุดดินรอบรากสมุนไพรอย่างระมัดระวังไม่ให้รากบอบช้ำ "ค่อยๆ ขุดครับ เดี๋ยวผมช่วย เดาว่าคุณคงจะเอาไปหมักกับเหล้าสมุนไพรสูตรลับในมิติลับของคุณอีกใช่ไหม?" "รู้ใจที่สุดเลยค่ะ" หลินหว่านหัวเราะคิกคัก ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ใบหน้าห่างกันเพียงคืบเดียวจนโจวอี้เฉินเผลอหยุดชะงักมือที่กำลังขุดดิน สายตาคมกริบมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูดเจื้อยแจ้วด้วยความหลงใหล บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นหอมจางๆ ของป่าเขา โจวอี้เฉินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้หมายจะขโมยจูบสักทีบนพวงแก้มแดงระเรื่อของภรรยา ทว่า... *กรอบแกรบ!* เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลังพวกเขา ทั้งหลินหว่านและโจวอี้เฉินชะงักกึกในทันที สัญชาตญาณทหารตื่นตัวเต็มพิกัด โจวอี้เฉินดึงตัวภรรยามาหลบไว้ด้านหลังด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักปืนพกสั้นออกจากซองหนังข้างเอวขึ้นเล็งตรงไปยังทิศทางของเสียงด้วยสายตาดุดัน หมอกหนาทึบในหุบเขาค่อยๆ เคลื่อนตัวปิดบังแสงอาทิตย์จนสลัวราง และจากเงาดำที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกนั้น... ไม่ใช่สัตว์ป่าอย่างที่คาดคิด ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มของนายทหารระดับสูงก้าวเท้าออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคมกวาดมองทั้งสองคนก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัยที่ทำให้ขนหัวลุก "ไม่นึกเลยว่า... สหายโจวผู้ทรยศต่อคำสั่งค่ายทหาร จะมาแอบสวีทกับภรรยาถึงชายแดนเหนือสุดเช่นนี้ แถมยังมาขุดของหลวงไปขายเล่นสนุกอีกต่างหาก น่าสนใจจริงๆ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างหลินหว่านและอี้เฉินมาจนถึงตอนนี้นะคะ