ความรวยที่มาพร้อมความหมั่นไส้

"ถ้าอยากรู้ว่าบ้านข้ามีเงินแค่ไหน ก็เอาเวลาที่ใช้แอบส่องหน้าต่างคนอื่น ไปหางานทำเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องอดอยากจนต้องมานั่งนินทาคนอื่นเขาแบบนี้" เสียงของหลินหว่านดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันของลานบ้านพัก เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบและสายตาที่เย็นเยียบราวกับคมมีด ทำให้เหล่าสตรีที่มามุงดูการทำงานของเธอกับโจวอี้เฉินถึงกับชะงักงัน บนโต๊ะไม้ตัวยาวตรงหน้าเธอคือเครื่องเทศตากแห้งนานาชนิดที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจ กลิ่นของอบเชย โป๊ยกั๊ก และพริกหอมคุณภาพเยี่ยมที่หลินหว่านเพิ่งนำออกมาจาก 'มิติลับ' กำลังอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของคนในหมู่บ้านจนเกินขีดจำกัด พวกเขาต่างซุบซิบว่าหลินหว่านกับโจวอี้เฉินร่ำรวยเกินหน้าเกินตา ทั้งที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน "หลินหว่าน...พวกเราก็แค่สงสัย เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหน กลิ่นหอมแรงขนาดนี้ไม่ใช่ของที่หาได้ทั่วไปในตลาดมืดหรอกนะ" ป้าสะใภ้ใหญ่ของหมู่บ้านที่ขึ้นชื่อเรื่องปากหอยปากปูเอ่ยขึ้น พลางชำเลืองมองถุงผ้ากระสอบที่ตั้งอยู่มุมห้องอย่างละโมบ โจวอี้เฉินที่กำลังแบกฟืนกลับเข้ามาวางในครัวหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของชายชาติทหารตวัดมองกลุ่มคนเหล่านั้น ความกดดันที่เขาสั่งสมจากการผ่านสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าภรรยาสาวไว้เบาๆ เป็นการแสดงออกที่ชัดเจนว่า 'ใครที่กล้าแตะต้องเธอ เขาไม่ปล่อยไว้แน่' หลินหว่านเผยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก เธอวางมือจากการคัดแยกเม็ดพริกไทย แล้วหยิบโหลแก้วบรรจุผงเครื่องเทศสูตรพิเศษขึ้นมาเขย่าเบาๆ เสียงของเม็ดเครื่องเทศที่กระทบกับโหลแก้วดังชัดเจนในความเงียบ "ของที่หาไม่ได้ในตลาดมืด ก็แปลว่าข้ามีช่องทางที่คนอื่นไม่มีไงคะป้าสะใภ้" เธอเดินเข้าไปใกล้กลุ่มคนพวกนั้นทีละก้าว "ที่ข้ากับอี้เฉินรวยขึ้น ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เพราะเราขยันและไม่มัวเสียเวลาไปอิจฉาชีวิตคนอื่น หากป้าอยากรวยบ้าง ข้ามีทางเลือกให้สองทาง... หนึ่งคือกลับไปตั้งใจทำงาน และสองคือเลิกมายุ่งกับกิจการในบ้านของข้า ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนจนต้องแจ้งความข้อหาบุกรุก" คำว่า 'แจ้งความ' ทำให้คนกลุ่มนั้นหน้าถอดสี พวกเขาไม่คิดว่าหญิงสาวที่เคยดูเงียบๆ จะเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ โจวอี้เฉินก็ก้าวขึ้นมาประสานมือคำนับอย่างไว้ตัว แต่สายตากลับสื่อความหมายถึงการไล่แขกให้รีบไปเสีย ก่อนที่เขาจะหมดความใจเย็น เมื่อความวุ่นวายจางหายไป ความเงียบสงบก็คืนกลับสู่บ้านของทั้งสอง หลินหว่านถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปเห็นโจวอี้เฉินที่กำลังจัดวางถุงเครื่องเทศให้เข้าที่ เขาหันมาสบตาเธอ แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายชัดถึงความอบอุ่นและความภาคภูมิใจ "วันนี้ทำเนื้อตุ๋นเครื่องเทศดีไหมคะ? ฉันได้วัตถุดิบมาจากมิติใหม่ เป็นเนื้อวัวชั้นดีเชียวล่ะ" เธอเอ่ยทำลายความเงียบ พลางเดินไปหยิบหม้อดินเผาออกมา "เจ้าทำสิ่งใด ข้าก็กินหมดนั่นแหละ" โจวอี้เฉินตอบสั้นๆ แต่ทว่าก้าวเข้ามาประคองมือเธอไว้ ช่วยจัดเตรียมวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมของเครื่องเทศตุ๋นค่อยๆ ขจรขจายไปทั่วหมู่บ้าน กลิ่นหอมที่เข้มข้นจนคนข้างบ้านต้องกลืนน้ำลายและรู้สึกหมั่นไส้ในโชคชะตาของทั้งคู่ยิ่งกว่าเดิม แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่หลินหว่านต้องใส่ใจ เพราะสำหรับเธอ ชีวิตที่ได้อยู่กับสามีที่เข้าใจและธุรกิจที่กำลังเติบโตคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ทว่า ในขณะที่เธอเปิดหม้อตุ๋นเพื่อตรวจสอบความนุ่มของเนื้อ กลิ่นหอมรุนแรงที่ควรจะปกติ กลับเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมประหลาดที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นนั้นหอมยั่วยวนจนแทบจะสะกดจิตให้คนรอบข้างคลุ้มคลั่ง หลินหว่านขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณเตือนภัยในใจร้องเตือนขึ้นทันที เธอก้มลงมองโหลเครื่องเทศที่เพิ่งนำออกมาจากมิติ ก่อนจะพบว่าสัญลักษณ์ที่ก้นโหลที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงลวดลายโบราณ กลับมีรอยประทับสีแดงสดที่ค่อยๆ เรืองแสงขึ้นมาทีละน้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ไม่ใช่ฝีเท้าของชาวบ้านที่มามุงดู แต่เป็นเสียงของรองเท้าทหารที่เป็นทางการและเย็นชา เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงสามครั้ง ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงคุ้นเคยที่ทำให้ลมหายใจของหลินหว่านแทบหยุดชะงัก "เปิดประตู! เราได้รับรายงานว่าในบ้านหลังนี้มีการครอบครองวัตถุดิบต้องห้ามจากเขตลี้ลับ!" ขอบพระคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางเคียงข้าง "หลินหวาน" และ "อี้เฉิน" มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ