เล่ห์เหลี่ยมคนแก่ในหมู่บ้าน

กลิ่นหอมฉุนของพริกเสฉวนคั่วแห้งและยี่หร่าที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วลานบ้านตระกูลโจวในยามสายนั้น ไม่ได้สร้างความสำราญใจให้แก่ทุกคนในหมู่บ้านหง Hsing เสมอไปหรอกนะคะ "กลิ่นอะไรกันเนี่ย หอมจนแสบจมูก... ชิ! ทำตัวเอิกเกริกเสียจริง พวกไร้บ้านคู่นี้คิดจะผูกขาดความร่ำรวยไว้คนเดียวหรือไง" เสียงบ่นพึมพำด้วยความอิจฉาริษยาของป้าสะใภ้ใหญ่รองดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ ทว่าผู้ที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในบริเวณบ้านกลับไม่ใช่หญิงแก่ปากตลาดนางนั้น หากแต่เป็นผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในหมู่บ้าน—หัวหน้าหมู่บ้านเฉิน ผู้มีใบหน้าย่นยู่ราวกับเปลือกไม้และดวงตาเล็กหรี่ที่ซ่อนประกายเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้หมวกฟางใบเก่า หลินหว่านที่กำลังใช้ตะหลิวไม้ผัดเนื้อกระต่ายคลุกเคล้าเครื่องเทศในกระทะเหล็กใบใหญ่ ชะงักมือไปนิดเดียวนะคะ นางไม่ได้หันกลับไปทันที แต่กวาดสายตาคมกริบมองเงาร่างที่ทาบทับลงมาบนพื้นดิน ดวงตาคู่นั้น... สายตาที่จ้องมองกระทะเครื่องเทศของนาง มันไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป แต่มันคือความ "คุ้นเคย" ที่ถูกปิดบังไว้ไม่ให้ใครสังเกตเห็น หัวหน้าหมู่บ้านเฉินเคยเห็นเครื่องเทศสูตรลับจากมิติลับของนางที่ไหนมาก่อนอย่างนั้นหรือคะ? หรือว่าชายแก่ผู้นี้จะมีความลับดำมืดบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับยุคสมัยก่อนหน้า? "กลิ่นหอมดีนี่ อาหารการกินดูท่าจะอุดมสมบูรณ์เสียจริงนะแม่นางหลิน" หัวหน้าหมู่บ้านเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มที่มุมปากดูอย่างไรก็ไม่น่าไว้วางใจ เขากวาดสายตามองไปรอบลานบ้านที่สะอาดสะอ้าน ตะกร้าไม้ไผ่ที่บรรจุสมุนไพรตากแห้ง และถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ซ่อนวัตถุดิบราคาแพงเอาไว้ หลินหว่านวางตะหลิวลงบนขอบกระทะอย่างใจเย็น นางหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดมือช้าๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็น "ลมอะไรหอบท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาถึงเรือนหลังเล็กๆ ของพวกเราล่ะคะ หรือว่าทางกองบัญชาการหมู่บ้านมีคำสั่งอะไรใหม่เกี่ยวกับโควต้าเสบียงอีก" หลินหว่านเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนแก่ชะงักไปวูบหนึ่ง โจวอี้เฉินที่กำลังนั่งเหลาไม้ไผ่สำหรับทำโครงชั้นตากสมุนไพรอยู่ริมระเบียง วางท่อนไม้ในมือลงอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าออกมายืนบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ รังสีความกดดันแบบนายทหารปลดประจำการแผ่ซ่านออกมาจนหัวหน้าหมู่บ้านเฉินต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "อะแฮ่ม... ข้าไม่ได้มาเรื่องงานทางการหรอก อี้เฉิน นั่งลงเถอะ เจ้าจะทำหน้าเคร่งเครียดใส่ผู้หลักผู้ใหญ่ทำไมกัน" หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามก้าวเท้าเข้ามาใกล้เตาไฟมากขึ้น "ข้าแค่วงเวียนมาตรวจตราความเรียบร้อยของลูกบ้าน... แต่ดูท่าทางบ้านของพวกเจ้าช่วงนี้จะค้าขายได้กำไรไม่น้อยเลยนี่ นำเอาสมุนไพรแปลกๆ มาตากแห้ง ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วตำบล" หลินหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ค้าขายอะไรกันคะท่านหัวหน้า พวกเราก็แค่หาผักป่าล่าสัตว์ประทังชีวิตไปวันๆ ตามประสาคนเพิ่งแต่งงาน หากไม่ขยันขันแข็ง มีหวังได้อดตายกันพอดี" "ฮ่าๆๆ ผักป่าที่ไหนจะส่งกลิ่นหอมเหมือนเครื่องเทศราคาแพงในเมืองหลวงได้เล่า" หัวหน้าหมู่บ้านเฉินหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป แทนที่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์แกมบังคับ "แม่นางหลิน เจ้าก็รู้ว่ากฎระเบียบของหมู่บ้านเราเป็นอย่างไร ทุกอย่างที่ผลิตได้ในเขตพื้นที่ดูแลของข้า สมควรจะต้องมีการรายงานและแบ่งปันผลประโยชน์ส่วนกลาง เพื่อความผาสุกของทุกคน... ว่าแต่ สูตรเครื่องเทศลับนี้ เจ้าได้มาจากที่ใดหรือ? ดูท่าทาง... มันไม่ใช่สมุนไพรที่หาได้ทั่วไปแถบภูเขาหลังหมู่บ้านแน่ๆ" ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงในพริบตา หลินหว่านหรี่ตามองชายแก่ตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดหมุนวนอย่างรวดเร็ว คำว่า "ไม่ใช่สมุนไพรที่หาได้ทั่วไป" จากปากของคนบ้านนอกในยุค 70-80 เช่นนี้ มันช่างน่าสงสัยเสียจริง คนธรรมดาที่ไหนจะรู้ว่าเครื่องเทศชนิดใดหาได้ทั่วไปหรือหายาก ยกเว้นแต่ว่า... เขาเคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเส้นทางค้าขายลับ หรือกลุ่มคนลักลอบนำเข้าสินค้าจากแดนไกลในอดีต! "ท่านหัวหน้ากำลังหมายถึงอะไรคะ?" หลินหว่านก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด รอยยิ้มบนใบหน้าของนางงดงามแต่กลับเยือกเย็นเสียจนคนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ "ท่านกำลังจะบอกว่า ของทุกอย่างที่ข้าหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและวิชาความรู้ของตนเอง จะต้องยกผลประโยชน์ให้คนอื่นอย่างนั้นหรือคะ?" "มันไม่ใช่การยกให้..." หัวหน้าหมู่บ้านเฉินเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อยเมื่อเริ่มเสียหน้า "แต่มันคือการ 'ร่วมมือ' เพื่อความมั่นคงของชุมชน! ถ้าเจ้ามีช่องทางการค้าเครื่องเทศนี้ ทำไมไม่ให้ส่วนแบ่งกับหมู่บ้าน ให้ทางการเข้าไปถือหุ้นส่วนด้วยล่ะ? ทางเราจะได้ช่วยคุ้มครองความปลอดภัย ไม่ให้พวกอันธพาลจากอำเภออื่นมารังควานพวกเจ้าได้" ช่างเป็นคำพูดที่ห่อหุ่มด้วยความหวังดีจอมปลอมเพื่อสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นอย่างแนบเนียนเสียจริงนะคะ! หลินหว่านเกือบจะหลุดขำออกมากับความโลภที่ปิดไม่มิดของคนแก่หนังเหนียวผู้นี้ "คุ้มครองหรือคะ?" โจวอี้เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ดวงตาคมกราบกวาดมองหัวหน้าหมู่บ้านราวกับพยัคฆ์จ้องเหยื่อ "ภรรยาของข้าหาเงินด้วยลำแข้งของตัวเอง ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร หากใครคิดจะมาฮุบส่วนแบ่งจากหยาดเหงื่อของนาง คนผู้นั้นคงต้องถามฝ่ามือของข้าดูก่อนว่ายินยอมหรือไม่" บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นประกายไฟ หัวหน้าหมู่บ้านเฉินหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับจิตสังหารของนายทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาจริงๆ แต่ความโลภและปมในอดีตเกี่ยวกับเครื่องเทศชนิดนั้น ทำให้เขายังคงดึงดันที่จะไม่ถอย "พวกเจ้า... อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ ถ้าไม่มีการร่วมมือกันให้ถูกต้อง เจ้าอาจจะถูกทางการเพ่งเล็งเรื่องการค้าขายผิดกฎหมายในตลาดมืดก็ได้!" หัวหน้าหมู่บ้านขู่ฟ่อ หลินหว่านยิ้มเยาะ นางไม่สะทกสะท้านกับคำขู่นั้นเลยแม้แต่น้อย นางกำลังจะอ้าปากตอกกลับให้ชายแก่ผู้นำหมู่บ้านหงหงายหลังไปเสียหน่อย ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะไม้เท้ากระทบพื้นดินดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจของชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ "หลบไป! หลบไปให้พ้น! ท่านผู้ตรวจการพิเศษจากเมืองหลวงมาถึงที่นี่แล้ว!" หัวหน้าหมู่บ้านเฉินสะดุ้งสุดตัว สีหน้าเปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความหวาดกลัวในเสี้ยววินาที ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ขณะที่หลินหว่านหันไปมองทางประตูด้วยความประหลาดใจ—บุรุษในชุดสูทจีนสีเทาเข้มผู้ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารลับตราประทับแดงฉานในมือ กลับเป็นใบหน้าที่นางไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในดินแดนชนบทห่างไกลเช่นนี้! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ!