การค้าระดับหมู่บ้านเริ่มต้นขึ้น

"ถ้าป้าสะใภ้คิดจะเอาปลาไหลพวกนี้ไปขายต่อเพื่อเข้ากระเป๋าตัวเองโดยไม่ผ่านการรับรองจากข้า ก็เชิญไปตักน้ำในคลองล้างหน้าให้ตื่นเสียก่อนนะคะ" หลินหว่านวางตะกร้าไม้ไผ่ลงบนพื้นกระแทกเสียงเบาๆ ทว่าดวงตาเรียวรีของนางกลับจ้องมองหญิงวัยกลางคนที่ยืนบิดตัวไปมาด้วยความละโมบอย่างไม่กริ่งเกรง ป้าสะใภ้ตระกูลโจวหน้าซีดเผือด นางไม่คิดว่านังเด็กปากกล้าที่เคยอ่อนแอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนี้ "หลินหว่าน! แกมันอกตัญญู! ข้าเป็นถึงผู้อาวุโสในบ้าน จะหยิบจับปลาในคลองมาทำมาหากินบ้างจะเป็นไรไป!" หลินหว่านแค่นยิ้ม เสียงของนางราบเรียบแต่ทิ่มแทงไปถึงกระดูก "ปลาในคลองนี้เป็นทรัพยากรส่วนรวม แต่สูตรลับเครื่องเทศที่หมักปลาจนหอมฟุ้งไปทั่วคุ้งน้ำนั่นเป็นของข้า ถ้าป้าอยากได้เงินก็ลองทำดูเองสิคะ... อ้อ อย่าลืมล่ะว่าถ้าใส่ผิดส่วนไปแม้แต่นิดเดียว ปลาเน่าจะกลายเป็นของเสียทันที" โจวอี้เฉินที่ยืนพิงต้นไม้อยู่ด้านหลังขยับตัวเล็กน้อย กลิ่นอายคุกคามจากนายทหารผ่านศึกแผ่ออกมาเงียบๆ จนป้าสะใภ้ต้องรีบถอยกรูด เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ประสานมือเข้าหากันแน่นขึ้น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคอยเฝ้ามองไม่ให้ใครเข้าใกล้ภรรยาของเขาเกินหนึ่งช่วงแขน "กลับกันเถอะค่ะอี้เฉิน เรามีงานต้องทำอีกมาก" หลินหว่านหันไปส่งยิ้มอ่อนโยนให้สามี แววตาเย็นชาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นทันที ทั้งสองเดินกลับไปยังบ้านพักหลังเก่าที่แม้จะซอมซ่อแต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตใหม่ ภายในมิติลับของหลินหว่าน เครื่องเทศหายากที่นางเก็บสะสมไว้กำลังส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ เมล็ดหมาล่าเม็ดเล็กละเอียดผสมกับพริกแห้งและสมุนไพรลับถูกบดจนได้ที่ หลินหว่านไม่ใช่แค่จะขายปลา แต่ปลาเหล่านี้คือ 'ปลาหมักสมุนไพรสูตรพิเศษ' ที่นางจะสร้างให้เป็นสินค้าระดับพรีเมียมในยุคที่อาหารการกินยังขาดแคลนเช่นนี้ "กลิ่นหอมมาก" โจวอี้เฉินเอ่ยปาก เขาเดินเข้ามาช่วยนางคัดแยกเครื่องเทศด้วยมือที่หยาบกร้านแต่เบามืออย่างน่าประหลาด "นี่คือกุญแจสู่ความร่ำรวยของเราค่ะ" หลินหว่านขยิบตา "ถ้าคนในหมู่บ้านได้ลองชิมสักคำ พวกเขาจะยอมควักเงินเก็บทั้งชีวิตมาแลกกับมัน" เมื่อถึงเวลาเย็น กลิ่นหอมเครื่องเทศอันเป็นเอกลักษณ์ก็ฟุ้งกระจายไปไกลจนถึงบ้านเรือนท้ายหมู่บ้าน ชาวบ้านที่หิวโหยเริ่มเดินมาด้อมๆ มองๆ หน้าบ้านของพวกเขาทั้งสองคน หลินหว่านจึงฉวยโอกาสนั้นเปิด 'ร้านค้าฉบับกระเป๋า' ขึ้นทันที นางวางปลาหมักย่างไฟจนหนังกรอบเกรียม วางเรียงรายบนใบตองกว้าง รสชาติของมันน่ะหรือ? มันคือการระเบิดของรสสัมผัส ทั้งความเผ็ดร้อนของหมาล่าที่ปลายลิ้น ความหวานหอมของเนื้อปลาสด และความกลมกล่อมที่ไม่มีใครในยุค 70 นี้เคยสัมผัสมาก่อน "ขายตัวละห้าเหมา..." หลินหว่านประกาศชัดถ้อยชัดคำ "ใครมาก่อนได้ก่อน ของมีจำกัดค่ะ" บรรดาเพื่อนบ้านต่างแย่งชิงกันจนแทบจะเหยียบเท้ากันตาย แต่ก่อนที่การค้าจะดำเนินไปได้ราบรื่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความโกลาหล หลินหว่านชะงักมือนางเงยหน้าขึ้นมอง ผู้มาเยือนไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่มาพร้อมกับชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบสะอาดสะอ้านท่าทางดูมีฐานะคนหนึ่ง ชายผู้นั้นหยุดยืนตรงหน้าเตาถ่าน กลิ่นหอมจากปลาของนางทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "กลิ่นหอมที่ข้าตามหามาตลอดสามสิบปี... อยู่ที่นี่เองรึ?" ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้นพลางจ้องเขม็งมาที่หลินหว่าน "เจ้าเป็นใคร? และเอาสูตรปรุงเครื่องเทศนี้มาจากไหน?" โจวอี้เฉินขยับมายืนบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันทันที บรรยากาศรอบข้างที่เคยคึกคักกลับเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงฟืนแตกเปาะแปะในเตาไฟ หลินหว่านสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล สิ่งที่นางมองเห็นในดวงตาของชายผู้นี้ไม่ใช่ความหิวโหย แต่เป็นความ 'คุ้นเคย' ราวกับว่าเขาเคยพบเห็นเครื่องเทศชนิดนี้ในที่ที่คนธรรมดาไม่ควรจะรู้จัก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของหลินหว่านและร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกของการค้าที่อาจเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาลนะคะ